The Sunny Side of Sex (2)

Allemaal koek en ei dus, daar in Oeganda, op het gebied van seks? Helaas niet. Terwijl het heel normaal en vanzelfsprekend is dat vrouwen of mannen onderling elkaar helpen bij het ontdekken van hun lichaam, is echte uitgesproken homo-seks daar een groot taboe en wordt zelfs vervolgd. Dat is niet altijd zo geweest. Nog niet lang geleden was het volledig geaccepteerd te houden van iemand van je eigen geslacht. Soms werden samenlevende vrouwen zelfs als een soort halfgoden gerespecteerd. De komst van Amerikaanse Evangelisten heeft dat dramatisch veranderd, want zij promootten op een fanatieke wijze homofobie en homohaat. In de VS mag je geen homohaat verspreiden en daarom gingen zij op zoek naar andere plekken om dat te doen. In een land waar meer dan 80% van de bevolking Christelijk is vonden hun verderfelijke  ideeën een vruchtbare voedingsbodem.

The Sunny Side of Sex (1)

Gisteravond een schitterende documentaire gezien op VPRO-televisie. Voor 'The Sunny Side of Sex' maakte Sunny Bergman een reis naar Oeganda om met de vrouwen daar te praten over seksualiteit, de liefde, vrouwelijkheid en het lichaam. Moet de opgroeiende jeugd hier in het Westen het maar grotendeels allemaal zelf zien uit te vinden hoe dat nou zit met seks, in Oeganda is dit een heel normaal onderdeel van het maatschappelijk leven waar vrijelijk over gesproken wordt en ook openlijk van wordt genoten. Meisjes krijgen al op jonge leeftijd lessen van een tante, jongens van een oom, waarbij hen wordt geleerd hoe zij genot kunnen ervaren van hun eigen lichaam en natuurlijk ook hoe zij hun bedpartner het beste kunnen plezieren. Het is een onderwerp dat heel goed kan worden aangeroerd tijdens een verjaardagsfeestje of zo, zonder ook maar enige gêne.

Illustratief is de verontwaardiging en het ongeloof van één van de vrouwen toen zij hoorde dat wij hier in Nederland spreken van 'schaamdelen', 'schaamlippen' enzovoort. 'Echt waar???? Dat kan toch niet?!' Ze moest er uiteindelijk vreselijk om lachen.

Het was mij uit het hart gegrepen. Zelf ben ik er al levenslang een voorstander van dat alle met 'schaam' samengestelde woorden die betrekking hebben op het menselijke lichaam, ogenblikkelijk uit het woordenboek worden geschrapt. Het gebruik daarvan is pas echt iets waarvoor wij ons verschrikkelijk zouden moeten schamen. Of moeten worden uitgelachen, zoals die Oegandese deed.

Hoe we ze dan wel moeten noemen? Afgaande op de glimlichtjes in de ogen van de Oegandese vrouwen wanneer zij het over seks hadden, moeten we het voortaan maar 'pretdelen' noemen, denk ik.

No Service!

Ik zou zo graag eens een keer iets aardigs over de NS willen schrijven, maar helaas.....

Een recente vakantie-ervaring. Vriendin en ik zouden met onze e-bikes met de trein naar Apeldoorn gaan om van daaruit naar onze vakantiebestemming te fietsen. Dan waren we meteen al een flink eind op weg. 'Lekker makkelijk,' zei mijn vriendin, 'met een krantje en een kopje koffie uit de thermoskan  erbij.... Prima toch?' Ik hield maar mijn mond, maar na talloze deprimerende ervaringen wist ik wel dat de kansen op een ontspannen treinreis minimaal waren.

De trein kwam aan en wij speurden naar een fiets-logo op één van de deuren. Niets te zien. We hadden gehoord dat in zo'n geval de fietsruimmte zich meestal achterin de trein bevindt. In een sukkeldrafje gingen wij met de fiets aan de hand de lange trein af. We moesten opschieten, want hij had al vertraging. Bijna aan het einde hadden we nog geen fiets op een deur gezien. Dan maar een gewoon balcon, beter dan hier te blijven staan. Eén deur verder stond de conducteur op de treeplank toe te kijken hoe wij onze fietsen met veel moeite naar binnen werkten. Terwijl mijn fiets nog half, en ik nog helemaal, op het perron stond blies hij al op zijn fluit.

Het balcon was veel te klein voor twee fietsen en het ergste was nog dat we de wc volledig blokkeerden. Na vijf minuten verscheen de conducteur. 'Ik ben hier niet blij mee.' sprak hij op barse toon. 'Nee, wij ook niet.' repliceerde ik. 'Die fietsen moeten op het balcon waar ik stond.' zei hij. Wij waren verbijsterd. Waar hij stond?! De man had zojuist bewegingloos staan toekijken hoe wij onze fietsen de trein in worstelden. Had hij niet even kunnen roepen of wenken dat wij daarheen moesten komen?!
'Ik ben verkouden, mijn stem is niet zo goed.' was zijn verklaring. Waarschijnlijk mankeerde hij ook iets aan zijn arm.

Krantje? Koffie? Vergeet het maar. We waren de hele reis druk bezig onze fietsen overeind te houden en heen en weer te schuiven wanneer medereizigers moesten plassen of in- en uitstappen. Service en NS...... never the twain shall meet.

Rustpunt.

Tijdens één van onze fietstochten over de prachtige Veluwe hoorde ik mijn vriendin, die achter mij reed, plotseling roepen: 'Hoho.... Hier even stoppen!'  We stonden voor een grote boerderij. Op een meter of tien van de weg stond een fraaie, blankgelakte blokhut. Aan de weg een bord met 'OPEN'  er op. 'Hier gaan wij even zitten.' zei vriendin met een brede lach op haar gezicht. Nog wat aarzelend liep ik achter haar aan het erf op, wachtend op de grommende herdershond of de boer-met-de-hooivork die nu ongetwijfeld zou verschijnen. Maar dat gebeurde niet.

Vriendin had enige tijd geleden de 'Rustpunten' ontdekt. Door het hele land zijn sinds enige tijd in de fietsgebieden plekken ingericht waar fietsers en wandelaars even kunnen uitrusten. Gewoon bij particulieren die dat leuk vinden. Er is daar altijd voor een gering bedrag koffie, thee, frisdrank of soep verkrijgbaar. Vaak ook koeken en Marsrepen. Je kunt de accu daar opladen of je band oppompen of een plas doen. Alledrie mag ook. Soms is er zelfs nog Wifi aanwezig. Geld deponeer je in goed vertrouwen in een potje. De Rustpunten verschillen allemaal van elkaar en dat maakt het ook weer zo leuk. Altijd weer spannend wat het worden gaat. Soms is het een hut, soms een simpel afdak, soms een hoekje in de stal en soms...... het kan van alles wezen. Vriendin had mij er niet over verteld omdat het haar zo leuk leek mij zo maar plotseling onderweg er mee te verrassen en dat was haar volledig gelukt.

Daarna planden we onze routes vaak bewust langs de Rustpunten. Ze staan gelukkig op veel kaarten aangegeven. We hebben er al flink wat gehad. De een was nog leuker dan de ander. Heerlijke plekjes om even bij te komen. Je zou bijna niet meer aan fietsen toekomen.

Bijladen.

Een paar weken geleden maakten vriendin en ik een fietstocht over de Veluwe. De capaciteit van mijn vriendin ligt een stuk onder de mijne, dat wil zeggen de capaciteit van de accu van haar e-bike, want voor de rest gaan we aardig gelijk op, en daarom moet zij onderweg wel eens die accu 'aan het infuus hangen'. Meestal niet zo'n probleem, want dan kunnen wij zelf ook weer even met koffie en boterham bijtanken en wat uitrusten.

Op de terugweg moesten wij met de pont van Strand Horst naar Zeewolde. Pont was net vertrokken en dat betekende een dikke 50 minuten wachten. Vervelend, vooral omdat wij gepland hadden om aan de overkant, op een recreatieterrein, de accu weer even te gaan opladen. Dat kostte dan dan ook weer een uur en bij elkaar geteld was het wel erg veel wachttijd.

Vriendin, ja, die van het knaapje over de waslijn, had nu ook een briljant idee. Naast de pont was een McDonald. Als we daar nu eens gingen kijken of we de accu bij konden laden. Dan maakten we onze wachttijd nog productief.
We reden om het gebouw heen maar konden buiten nergens een stopcontact ontdekken. Ja toch! Ergens achteraf verscholen stond een wat rommelige picknicktafel die daar duidelijk stond voor het personeel, om daar hun rustpauze, al dan niet met een nicotineshot, door te kunnen brengen. Daar was een stopcontact en wij plugden meteen in.

Een minuut of tien later werden wij gesnapt door een personeelslid. Hij stuurde ons niet weg en sommeerde ons ook niet om binnen wat te gaan gebruiken, maar bood ons heel vriendelijk een kopje koffie aan. Wij zouden al blij geweest zijn met een simpel bekertje, maar hij kwam terug met een volledige koffie, inclusief koekje en de rest.



Dat zijn toch leuke dingen voor de mensen! Vijf minuten voordat de pont zou vertrekken sprongen we weer verkwikt op de bike. De accu vol genoeg om de thuishaven te kunnen bereiken en wij weer opgeladen met blijde vakantiegevoelens.

Het huishouden gaat door.

Al meer dan een week word ik geplaagd door een bijna niet te harden pijn in mijn schouder en arm. Een peesschede, of schedepees, of slijmbeurs, of scheespede of weet ik wat voor ontsteking.... het doet in ieder geval gemeen pijn en heeft mij al vele malen wakker gehouden uit de nachtelijke slaap.

Maar het huishouden gaat gewoon door. Vanmorgen moest er toch echt weer eens een was gedraaid worden. Op zich geen probleem natuurlijk. Je stopt alles maar in de machine, knop indrukken en draaien maar. Maar dan komt het probleem. Die was moet op zolder over de waslijnen gehangen worden om te drogen. En daar kan ik nu dus niet bij met die pijnlijke arm, want ik kan hem nog niet eens ver genoeg optillen om de deodorantroller over mijn oksel te laten strijken, iets dat overigens weer tot heel andere problemen kan leiden, maar dit terzijde. Met één arm een overhemd met knijpers aan een waslijn ophangen blijkt een onmogelijkheid.

Een keukentrap er bij gehaald en steeds met één kledingstuk het enigszins wiebelende trapje beklommen. Dit vlak naast een gapend trapgat. Moeizaam met anderhalve arm het overhemd opgehangen, trapje weer afgedaald en daarna deze procedure weer herhaald en herhaald totdat de wasmand leeg was. Een half uur later doodmoe, maar het was me gelukt!

Ik vond mezelf behoorlijk inventief, maar werd al snel ontnuchterd door een mailtje van een vriendin die een veel gemakkelijker oplossing voorhanden had: het overhemd over een knaapje hangen en dat zo met één arm over de waslijn wippen. Daar moet je dan weer een vrouw voor zijn om met zo'n tip te kunnen komen. Die hou ik er in!

Maar hoe moet het nu straks met de lakens????

Verjaardagskadootje.

Wat geef je een zeventigjarige die alles al heeft?

Trend.

'Hoe' denk ik dan, 'is het mogelijk dat ik op mijn leeftijd nog een trendsetter kon worden?' Vele jaren geleden al plaatste ik in mijn tuin een boeddhabeeld. Waarom? Gewoon omdat ik in het boeddhisme veel wijsheid en schoons aantref. Het boeddhisme is geen godsdienst en dat vind ik een plus. Ik ben, zoals velen dat plegen te noemen, 'niks'. Zelf houd ik het liever op 'alles', want ik pik graag uit alle godsdiensten en levensovertuigingen het mooie en waardevolle. Alle godsdiensten hebben wel iets goeds, zolang ze zich maar niet gaan bezig houden met 'zending', want dan breekt de hel los. Van al die krenten die ik uit al die papjes haal, maak ik dan wel mijn eigen pap. Die smaakt me nog steeds het beste.

Maar ik dwaal af. Waar het om gaat is dat ik onlangs in de kranten las dat er een verschuiving heeft plaatsgevonden op het gebied van tuinbeelden. Beelden van Hans en Grietje of van de Venus van Milo worden nog maar zelden verkocht. Tuinkabouters zijn helemaal passé. Die kun je vandaag de dag echt niet meer in je tuin zetten. Wat wel goed loopt? Ja....... Boeddha's dus. Ze zijn niet aan te slepen. In iedere Blokker, Xenos of een willekeurig tuincentrum vind je er tientallen, in alle maten en verschijningen. Nooit geweten dat ik dus al jaren geleden een trend aan het setten was.

..... op het strand.

Vandaag was de beurt aan de leerlingen van Groep 5 van de Beatrixschool voor het volgen van een workshop zandfiguren maken. Na een uitleg van de professionals gingen ze enthousiast aan de slag. Nu werden er geen dolfijnen gemaakt, maar reusachtige schildpadden.

Mag ik ook meedoen???

Vandaag werd de laatste hand gelegd aan het kunstwerk. Remy, Paul en Ian, jullie hebben er iets moois van gemaakt!

De zandsculpturen zijn te bewonderen op de parkeerplaats van de Zomerkade in Huizen tot vrijdag 21 juni.

Beelden van zand.....

Het weer is er deze week niet beter op geworden. Het regent nu ook nog voortdurend. Het deert de zandartiesten niet en ook de belangstelling is er niet minder op geworden. Dagelijks is er een constante stroom bezoekers, waarvan velen iedere dag even een kijkje komen nemen. Remy, Paul en Ian gaan gewoon door met hun werk, dat nu de voltooing nadert. Achter de vrouw met Huizer kap zien we nu een lange pier de Zuiderzee in lopen. Een botter, of zoals hij in het Huizer dialect genoemd werd, een Bosschuit. De HZ 100. Een paar vrouwen lopen de pier af........

 ..... die is opgebouwd uit talloze zeshoekige basaltblokken; door Remy stuk voor stuk met een scherpe troffel gesneden uit het zand.

Jong geleerd met zand.

Het was vanmorgen opvallend druk op het strand rond het kunstwerk in wording. Leerlingen van groep 3 van de Beatrixschool kregen van de kunstenaars een echte workshop en leerden daar hoe ook zij met zand figuren kunnen maken. Wat later voegden zich ook hun ouders, grootouders en/of verzorgers daarbij. Na hun vertrek bleven een flink aantal dolfijnen op het strand achter. Vrijdagmiddag is Groep 5 aan de beurt.

Huizen had ook een unieke klederdracht, waarvan met name de Huizer kap een opvallend verschijnsel was. De Huizer vrouw heeft haar kap nu op.

Meisje van zand.

Het wapenschild draagt nu de beeltenis van het Huizer Melkmeisje, compleet met juk, in tegenstelling tot haar aanvankelijk door velen verguisde collega, die als een moderne plastic etalagepop het Raadhuisplein (ont)siert. Het paard heeft een lijf gekregen. Een jonge man leidt het aan de teugel door de golven en het vaak manshoge riet naar de kust.

Nog lang niet klaar, maar toch maar alvast de handtekening er op: Sandasrtist.com, het adres van hun website. Dat is altijd handig voor bezoekers die wat meer achtergrondinformatie willen. Hoeven ze niet honderd keer op een dag hetzelfde verhaal te vertellen.

Ik kreeg nu ook te zien hoe die 'frutseltjes' boven op die bogen gemaakt werden. Paul mengde wat zand met veel water, zodat een heel dunne blubber ontstond. Met zijn vingers maakte hij een tuitje, waardoor hij een dun stroompje modderwater druppelgewijs op het zand liet neervallen. Het water zakte meteen weg, het stevige zand bleef als grillige hoopjes liggen. En al die kleine hoopjes bij elkaar vormden dus die 'frutsels'.

Vormen in het zand.

Vandaag worden de eerste vormen van de figuren zichtbaar in het vochtige zand. Alle afbeeldingen hebben duidelijk te maken met het Huizen  in de tijd van de Zuiderzee: een Huizer botter, een paardenkop waarvan het bijbehorende lijf al wat zichtbaar wordt, karren waarmee de gevangen vis stiekem aan land moest worden gebracht. Een haven was er niet in Huizen en de buren, de Naarders, mochten er niets van merken. Links van de muur het begin van een wapenschild.Op het schild komt natuurlijk het Melkmeisje te staan. Remy heeft mij verzekerd dat dit meisje een juk op haar schouders zal dragen, zoals het hoort.

De zandartiesten hebben zich vooraf overal informatie gewonnen over de historische botters, de klederdracht van de Huizer vrouwen en mannen en de vissers, de nettenboeiers en de vissnijders. De afbeeldingen moeten niet alleen mooi, maar ook historisch verantwoord zijn.

Op de voorgrond zijn de ruwe vormen van een vrouwenhoofd al te herkennen, een oude vrouw zo te zien, waarschijnlijk met een Huizer kap.

De kunstwerken kunnen onder goede omstandigheden maanden blijven staan en in een afgedekte ruimte als het moet zelfs jaren. Regen is niet de grootste vijand. Het zand absorbeert het water en eigenlijk is het wel gemakkelijk, want dan hoeven zij het niet nat te houden. Wind kan wel schade aanrichten, maar wanneer het zand voldoende nat wordt gehouden valt dat ook nog wel mee. Dit werk in Huizen zal niet zo lang blijven staan. Waarschijnlijk maar een paar weken.

Vinden zij het niet jammer dat hun kunstwerken slechts een heel beperkte tijd meegaan? Remy: Nee, helemaal niet. We maken er wel altijd foto's van, dus helemaal verloren gaan ze niet. Maar wanneer een kunstwerk klaar is dan kunnen we er een poosje van genieten en daarna is het over, voorbij. Het is dan oké om het achter ons te laten en ons op nieuw werk te richten.

Bergen van zand.

De wind die vanaf het water over de Zomerkade waait is ijzig koud. Het hard werkende trio dat zich bezig houdt met de enorme berg zand schijnt het niet te voelen. Ze concentreren zich op waar ze mee bezig zijn: het scheppen van een kunstwerk uit de berg van veertig ton zand die voor hen ligt.

Remy Geerst, die 'gewoon' in Huizen woont en Paul Hoggard die uit de U.K. komt, werken al een jaar of tien samen, tegenwoordig onder de naam Sandartist Ltd. Zij zijn beiden full time kunstenaars die gespecialiseerd zijn in het 'beeldhouwen' van zandfiguren. Wanneer zij niet aan een kunstwerk werken, brengen zij veel tijd door op hun boerderij in Bulgarije. Binnen enkele dagen gaan ze trouwen en zal Remy haar achternaam inwisselen voor die van Paul.

Op hun website Sandartist.com is veel informatie te vinden over het kunstenaarsduo. Ze geven daar ook tips en cursussen voor hen die het werken met zand ook eens willen proberen.

Zand, heel veel zand.

Wat staat hier te gebeuren???????   Op de parkeerplaats van de Zomerkade in Huizen ligt zand. Veel zand. Hele bergen donker gekleurd zand. Erg vreemd is dat niet op deze plek, want regelmatig wordt het strand aan het Gooimeer van een laag nieuw zand voorzien. Maar waarom dat tentdak erboven? Een vrouw en twee mannen zijn druk in de weer met scheppen om het zand te verplaatsen, om het nat te houden met een tuinslang. Zij spreekt Nederlands; de beide mannen Engels. Wat doen zij daar?

Misplaatst?

............. maar ja, dan valt er weer een tijdschrift van een uitvaartvereniging in mijn brievenbus en lees ik hoe een man die zijn tienjarig dochtertje aan kanker moest verliezen ervaren heeft 'wat sociale media zoals Twitter, Facebook en blogs voor hem hebben betekend. Via die media voelden heel veel mensen zich betrokken. Hun reacties gaven de familie een positief gevoel en hielpen (en helpen nog steeds) mee aan de verwerking van het verlies.'

Misplaatst.

Mijn weerzin tegen Facebook, Hyves, Linkedln en al die andere social media troep wordt steeds groter. Zit ik een hartverscheurend verhaal te lezen van een vrouw die op indringende wijze haar depressie beschrijft. De tranen schieten je in de ogen. En dan staan daar onder het bericht de opgestoken duimpjes:

Zoetebroodjes vindt dit leuk.
Lifeisfuckingup vindt dit leuk.
Stomkop vindt dit leuk.   (Die kan ik nog begrijpen.)
Ravensblood vindt dit leuk.
en zo nog een heleboel anderen.

Ben ik nou gek?! Ben ik nou de enige die het helemaal niet leuk vind?

Gevallen engel.

Ik ben druk met het opruimen van mijn zolder. Dat was nodig, heel nodig zelfs. Daar lag en stond zoveel in de loop der jaren verzamelde rommel dat er duidelijk een grens werd overschreden en het me te veel werd.
Een tiental bananendozen volgestouwd met van alles en nog wat en ook nog veel losse artikelen die daar niet in pasten, gingen naar de kringloop; nog wat verkoopbare dingen kregen via Marktplaats een nieuwe eigenaar. Ook nog wat dingen weggegeven aan mensen die er blij mee waren. Wat overbleef werd weggegooid. Opgeruimd staat netjes.

Ook de engel die een paar jaar geleden (25-12-2010) nog gestalte gaf aan mijn kerstgevoelens moest het veld ruimen. De glans was er vanaf, zal ik maar zeggen, en dan is het einde nabij. Zo gaat dat met engelen. Je hoeft er de roddelbladen maar op na te lezen. Bij de kapper of de tandarts natuurlijk, want niemand leest die bladen thuis.
Engelen die de ene dag nog de hemel worden ingeprezen (terwijl ze daar toch al verblijven) kunnen zomaar de volgende dag tot vallen worden gebracht en erg hard terecht komen. De mijne kwam in de kliko terecht. Geen prettig einde voor een engel, maar zo gaat dat als er rigoureus geruimd moet worden.

't Wordt lente!

Na geen zomer, een schier eindeloze herfst en een barre winter, gaat het nu toch eindelijk echt lente worden.

Voor veel levende wezens om ons heen het jaargetijde om zich bezig te houden met het voortbestaan van hun soort. Padden nemen daar  alle tijd voor. Van een vluggertje willen ze niets weten. Toen ik vanmorgen richting supermarkt liep zag ik ze zitten, midden op het wandelpad. Natuurlijk net geen fototoestel bij me. Zou ik het nog even gaan ophalen thuis? Maar als ik dan terug kwam waren ze waarschijnlijk al lang verdwenen. Toch maar proberen.

Toen ik terug kwam leek er nauwelijks iets veranderd in de situatie. Ze lieten zich ongegeneerd uitgebreid fotograferen, als waren het geroutineerde spelers in een pornofilm. Na een uitgebreide fotoshoot deed ik op mijn gemak mijn boodschappen en op de terugweg waren zij nog druk in de weer. Nou druk.... er was nauwelijks enige beweging te bespeuren. Geen kunst dus dat ze het zo lang kunnen volhouden. Geeft niet. De boodschap is overgekomen. Het wordt nu eindelijk lente!

Ontevreden over de NS.

De NS toont zich een ware meester in het creëren en gebruiken van drogredenaties. Wat is het geval?

Onze Nederlandse Spoorwegen moeten een boete van 2,75 miljoen euro betalen; dit omdat de reiziger niet tevreden genoeg is over de dienstverlening van het bedrijf. Zij voldeed in 2011 niet aan alle afspraken over klanttevredenheid en kreeg daarvoor toen een voorlopige boete opgelegd. Nu de situatie in 2012 niet is verbeterd, moet de NS de 2,75 miljoen euro daadwerkelijk gaan betalen. Hoe zou dat nu toch komen dat de klanten van de NS zo ontevreden zijn?

'Dat komt', zegt de NS, 'door de goede prestaties van het bedrijf. Hierdoor heeft de klant steeds hogere verwachtingen en wordt hij extra teleurgesteld als deze verwachting niet wordt waargemaakt. Het afgelopen jaar reed 94,2 procent van de treinen op tijd.'

De reiziger weet wel beter, maar de NS is er heel handig in zo'n indrukwekkend percentage te bereiken:
- Laat zo min mogelijk treinen rijden. Treinen die niet rijden kunnen ook geen vertraging hebben. Dus bij drie herfstbladeren of wat sneeuwvlokken op de rails meteen een groot deel van de treinen in de remise laten staan.
- Vermijdt ten alle tijde het woord 'vertraging'. Wanneer een trein 10 minuten te laat zal binnenkomen wordt niet meer omgeroepen 'de trein naar Utrecht heeft een vertraging van 10 minuten', maar 'De trein naar Utrecht zal over enkele minuten vertrekken'. 'Fijn,' denk je dan als reiziger, maar de trein naar Utrecht is dan nog in geen velden of wegen te bekennen.

Treinen zonder wc, personeel dat zich tijdens de rit niet laat zien, laat staan aanspreken, slechte informatie in de trein en op de stations wanneer de boel weer eens ontregeld is, te korte treinen met te weinig zitplaatsen, smerige treinstellen, tsja..... hoe zou dat nu toch komen dat de klanten van de NS zo ontevreden zijn?

Het zou de NS sieren wanneer zij het boetekleed aan zou trekken en zou beloven dat het vanaf nu echt beter zal gaan. Op arrogante toon beweren dat je zo geweldig presteert is hier toch echt wel zeer ongepast.

Wel jammer dat het geld van de boete niet terugvloeit naar de reiziger. De treinkaartjes worden er niet minder duur door.