Lekker zuigen.

Vanmorgen  lekker gestofzuigd (stof gezuigd? stof gezogen?). Lekker? Jazeker. Ik heb nooit kunnen bevroeden dat ik stofzuigen nog eens leuk zou gaan vinden, maar met mijn onlangs aangeschafte Dyson DC 35 is dat wel het geval.

Door sommigen wordt dit handige apparaat wel gezien als een kruimeldief, maar van mij mag hij best stofzuiger heten. Hij laat zich gemakkelijk door de kamers manipuleren, past zich automatische aan aan tapijt of laminaat, glijdt onder kastjes en banken en haalt zo te zien heel wat meer stof uit het tapijt als mijn oude zuiger, vanwege de  roterende borstel in de zuigmond die door een apart motortje aangedreven wordt. Het is ook heel geriefelijk dat je niet steeds verbonden bent met een stopcontact doordat er een accu in zit. Die accu gaat per keer 15 minuten mee. Dat lijkt niet veel, maar ik kan er gemakkelijk de hele benedenverdieping mee doen. Er zit ook nog een maximum-stand op; dan gaat de accu wat minder lang mee, maar die heb ik nog nooit hoeven gebruiken. Na het zuigen van de vloer haal ik de stang er tussenuit en waardoor het apparaat meer op een kruimeldief gaat lijken en daarmee doe ik dan de kussens van de banken en ook nog eens de treden van de trap. Dan zit hij aardig vol. De zuiger is zakloos en laat zich heel gemakkelijk legen door boven de kliko een klepje te openen. Al het stof valt dan in de kliko. Na gedane arbeid gaat de zuiger in het dock aan de wand van de trapkast, waar hij vrijwel geen ruimte inneemt.

Koopje.

Sommige dingen kunnen mij heel erg gelukkig maken. Dat zijn vaak juist de heel kleine dingen. Wanneer je soms zo maar iets krijgt van iemand bijvoorbeeld. Het geluk zit hem dan niet in de grootte van het cadeau, maar in het gebaar.

Ik had op het internet een setje met een kabeltje besteld voor mijn iPad. Daar wordt standaard een eigenlijk veel te korte kabel bij geleverd (tsja, wat wil je nu ook voor € 500? :-) . Ik bestelde dus een tweemaal zo lange kabel voor een luttel bedrag bij zo'n internetbedrijf waar je iedere dag een bijzondere voordeelaanbieding krijgt aangeboden. Ik kreeg nog eens een welkomskorting op het toch al geringe bedrag en daar ging dan nog wat vanaf en verzendkosten hoefde ik ook al niet te betalen, zodat het eindbedragje op de factuur mij bijna met enige schaamte vervulde. De volgende dag werd het pakje keurig bezorgd.

Ondertussen was ik er al achter gekomen dat ik over het hoofd gezien had dat de kabel bestemd was voor de oude iPads, terwijl ik al de nieuwe heb. Kabeltje was voor mij dus niet te gebruiken. Eigen schuld, dikke bult. Voor die paar euro was dat natuurlijk geen ramp, maar ik herinnerde mij dat er een paar dagen geleden ook een adaptertje van oude iPad-aansluiting naar nieuwe aansluiting (lightning) was aangeboden. Ook weer voor een heel laag bedrag. Die aanbieding was inmiddels wel verdwenen van de website. Ik mailde of die adapter toch nog leverbaar was, omdat ik per abuis de verkeerde kabel had besteld.

Die avond kreeg ik als antwoord dat ik in ruil voor een Like op Facebook het adaptertje gratis en voor niets toegestuurd zou krijgen. De volgende dag lag het bij me in de brievenbus. Kijk.... dat is nog eens service! Van mij krijgt daarom het bedrijf www.koopjedeal.nl een warme douche op deze weblog.

O die iPad!

De iPad van Apple is erg duur, heel snel, ziet er gelikt uit en heeft eigenlijk maar één nadeel: je kunt er niks mee.

Nou niks is wel wat overdreven, want de foto's die er op staan worden perfect weergegeven, de filmpjes die er op staan worden haarscherp en zonder stotteren vertoond, de eBooks laten zich prettig lezen, de muziek klinkt acceptabel, er zijn  heel veel mooie apps verkrijgbaar, alleen......... het probleem is: hoe krijg je die foto's, films, boeken en muziek er op? Ja, kopen via iTunes, dat gaat heel gemakkelijk, maar ik bedoel al die zelfgemaakte filmpjes en andere producten. Op mijn oude (Android)tablet was dat een piece of cake, een fluitje van een cent. Gewoon even de usbstick met foto's in de usbpoort stoppen, de bestanden van de stick naar het tablet slepen en klaar was Kees, eh... Henc.

Apple moet gedacht hebben: waarom zou je het heel simpel doen wanneer het ook verschrikkelijk moeilijk kan? Je zoekt op de iPad dus tevergeefs naar een usbpoort en ook naar een gleuf waar zo'n handig SD-kaartje uit je fotocamera in past. Vanaf de eerste iPad die van de productieband kwam was iedereen daar verbijsterd over, maar de vierde versie die ik heb, heeft die slimme poorten nog steeds niet. Die poorten hadden het toch al zo prijzige apparaat misschien een dubbeltje duurder gemaakt in de productie. Dat dubbeltje zou ik heel graag betaald hebben, want dan had ik mijn iPad bijvoorbeeld kunnen kunnen gebruiken voor het laten zien van foto's en filmpjes van mijn kleinkinderen aan mijn kennissen.

Ik ben geen dummy op het gebied van computers. Zo'n dertig jaar geleden was ik één van de eersten die er één in huis had. Bij de computerlessen op mijn werk was ik het hele boek al door toen de anderen nog met het tweede hoofdstuk zaten te worstelen. Ik heb vele jaren lang iedereen om mij heen geholpen met de meest lastige computerproblemen. Zelfs met deze staat van dienst is het het mij echter nog niet gelukt een filmpje op de iPad te krijgen. Ook boeken en tijdschriften hielpen mij niet verder. Nergens vind ik een stap-voor-stap handleiding 'Hoe zet ik een filmpje op mijn iPad?'. Zoek het zelf maar uit. Dat heb ik vele uren lang geprobeerd, maar ik kom er niet uit. Ik word daar wanhopig, gefrustreerd, boos, beschaamd en verdrietig van. De iPad is mijn Waterloo geworden.

Alles kan.

alles kan
behalve een scheet
op een plankje timmeren
had opa hem geleerd
en vanaf die dag
wist hij één ding zeker:
hij zou de eerste zijn
die het gelukt was
een scheet
op een plankje te timmeren.

dat viel nog lang niet mee
want scheten zijn
zoals bekend
vluchtig van aard
en moeilijk om te vangen
en steeds wanneer hij dacht
- hé hé, een scheet -
was die weer weg
voordat hij zelfs nog maar
een hamer in de hand kon nemen.

pas heel veel jaren later
was het hem
dan toch gelukt
een flinke scheet te vangen
en met wat forse hamerslagen
werd de scheet
- het was een heel erg vieze -
genageld aan het houten plankje
dat hij voor dat doel
voortdurend bij de hand had.

natuurlijk wilde hij dat feit
vol trots nu
aan de mensheid tonen maar
helaas.......
wanneer hij iemand vroeg
het wereldwonder te aanschouwen
dan draaiden zij zich al van ver
vol walging en
vervuld van afschuw om en
niemand die nog maar een stapje
dichterbij wenste te komen.


en dus leren opa's
hun kleinkind nog steeds
dat alles kan........
behalve......
een scheet op een plankje timmeren.


(Ingesproken door de auteur, Henc de Roo)

 Tweelinggedicht bij het gedicht 'Alles kan.' van Roxane van Iperen.

Puist-op-de-bil.

Al een paar dagen wordt mijn linkerbil ontsiert door een grote puist. Erger nog dan het esthetische aspect is het vervelende feit dat het zeer pijnlijk is, vooral wanneer ik op mijn billen zìt, en laat dat nu juist zijn waar billen in de eerste plaats voor geschapen werden.

Dan zit je daar dan, met je puist-op-de-bil, en wat gebeurt er? Een vreemd natuurverschijnsel. Dan is daar opeens de zon! Dan kun je natuurlijk, ondanks puist-op-de-bil, niet binnen blijven zitten, al is het maar omdat er een elektrische fiets in de schuur staat die van tijd tot tijd eens bereden moet worden vanwege de accu. Toch maar gauw naar buiten dus.

De fiets- en wandelpaden zijn al meteen weer druk bevolkt met mensen die allemaal één ding gemeen hebben: een blijde, vrolijke uitdrukking op het gezicht. Eindelijk....... het kan weer! Genieten! En al die blijde, gelukkige gezichten maken dan dat je zelf ook blij en gelukkig wordt. Je vergeet even de puist-op-de-bil, totdat je er door een oneffenheid op je pad weer heel pijnlijk aan herinnerd wordt. Auwwwww.

Wie mooi wil gaan moet pijn doorstaan en wie blij wil worden kennelijk soms ook, dus ik maak toch nog maar aardig wat kilometertjes. De volgende tocht wordt echter vast wel weer groter, zonder die ellendige puist-op-de-bil.

Vertrouw nooit een dichter.

Ik was eigenlijk zeer verbaasd toen ik van verschillende kanten nogal geschrokken reacties kreeg op mijn laatste gedicht, Eenzame Kerst. Begrepen mijn lezers dan niet dat men de gedichten op mijn weblog meestal niet al te serieus en zeker niet als autobiografisch moet opvatten?!

Een paar maanden geleden schreef ik al dat ik begonnen was met het maken van tweelinggedichten. De dichteres Roxane van Iperen, ook bekend als de Pleitschrijver, stuurt wekelijks een gedicht aan degenen die zich daarvoor opgegeven hebben. Ook aan mij. Ik vond het een leuke en interessante opgave voor mijzelf daar dan iedere week een tweelinggedicht bij te schrijven. Geen eeneiige tweeling. Wel hetzelfde onderwerp, maar dan vanuit een geheel andere invalshoek. De laatste keer stuurde zij me, niet zo vreemd in deze tijd van het jaar, het gedicht Eenzame Kerst. Zij had daar zoals gewoonlijk weer heel wat ingewikkelde zinnen en woorden en moeilijke zinsconstructies voor nodig. Ik wilde het, ook zoals gewoonlijk, heel simpel houden en kreeg in een flits de ultime uitbeelding van een Eenzame Kerst door. Het werd het kortste gedicht dat ik ooit schreef en waarschijnlijk ook ooit zal schrijven. Ik kon volstaan met slechts één leesteken. Een punt.

Kennelijk trof ik met die ene, enkele punt wel heel goed de sfeer van een Eenzame Kerst, want verschillende mensen werden erdoor geraakt en betuigden mij hun medeleven. Ten onrechte, maar ik kan het zien als een compliment en dat doe ik dan ook maar.

Toch maar even voor de duidelijkheid: verreweg de meeste proza in mijn blogs is autobiografisch, zij het soms een tikkeltje aangedikt terwille van het effect. Mijn poëzie daarentegen is vrijwel nooit autobiografisch, behalve de gedichten die te maken hebben met Ans; die komen regelrecht uit mijn hart. Ingewikkeld hè?

Eenzame Kerst.

                           .

Sneeuw.

verwacht van mij geen lofgedicht
waarin ik de schoonheid van sneeuw belicht.

sneeuw is nat
sneeuw is koud
sneeuw is glad
sneeuw is fout
sneeuw is raar
sneeuw is prut
sneeuw is naar
sneeuw is ... kommer en kwel ...
kort samengevut.

sneeuw doet het wel goed op een ansichtkaart
en een sneeuwwitte kerst is wel leuk uiteraard,
als dan tweede kerstdag maar het feest gaat voltooien
door al die troep weer heel snel
weg te
laten
do
oi
e
n
.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Sneeuw' van Roxane van Iperen.

Schijt aan de bacillen!

Een paar weken geleden was ik op bezoek bij mijn zoon en zijn vriendin. Bij aankomst begroetten de kleinkinderen mij zoals gewoonlijk, maar ik hield ze een beetje van me af. 'Kom maar niet te dicht bij me,' zei ik, 'want ik ben zo verschrikkelijk verkouden. Ik ben bang dat ik jullie ook aansteek.'

Even later zaten kleinzoon en ik op de grote hoekbank, allebei op een uiteinde, ver van elkaar. 'Opa,' zei kleinzoon bedremmeld, 'ik vind het zo naar dat ik zo ver bij je vandaan moet blijven.' 'Ach joh,' zei ik, 'dan kom je toch gewoon lekker dicht bij me zitten. Wat kan ons het schelen. Ik hoorde dat jullie toch allemaal al verkouden zijn geweest hier in huis.' Even later zat kleinzoon naast me. Dicht tegen mij aangedrukt. Mijn arm om hem heen.

Zulke momenten kun je toch nooit meer vergeten. Zulke momenten zijn goud waard.

Milking.

Je wilt zo ontzettend graag beroemd worden, maar je bent nergens goed in. Je hebt het IQ van een bijzettafeltje en de creativiteit van een banaan. Je kunt geen zinnetje tekst onthouden, dus meedoen in een soap is geen optie en je ogen staan scheel dus zelfs trappen tegen een balletje lukt ook niet.
Misprijzend bekijk je het lunchpakket dat je zorgzame moeder je heeft meegegeven. Weer geen cola! Melk..... melk!!! Wat moet je daar nu mee?
Uit louter balorigheid open je het pak en giet het boven je hoofd leeg. Dat is leuk, dat is humor! Je klasgenoten gieren het uit. Eén van hen heeft er zelfs een filmpje van gemaakt met zijn mobieltje. Dat gaat natuurlijk meteen op YouTube!

En zo is er wederom een nieuwe internethype geboren. Milking. Hoe kunnen we dergelijke sneue figuren bijbrengen dat je, wanneer je echt helemaal niks kan, ook maar het beste helemaal niks doen kunt?

Goedemorgen! (2)

Stoere Jongen stapt de bus binnen. Ook hij haalt de portemonnee even nonchalant over de scanner, maar er is zowaar 'een soort van' groet. 'Hoi!' zegt hij tegen de chauffeur op een toon of hij op straat een vriendje tegenkomt. Erg veel respect voor de man die er voor moet zorgen dat hij straks behouden zijn bestemming bereikt, klinkt er niet uit. Ook hij is even later volop bezig met zijn smartphone.

2012. Nog nooit eerder in de geschiedenis werd er zoveel gecommuniceerd als in de laatste jaren. Via de Blackberry, Galaxy, iPhone of hoe al dat fraais ook moge heten. Electronisch, digitaal, de hele dag door. Maar een vriendelijk goedemorgen klinkt nog maar zo zelden in de bus.

Goedemorgen!

Vanmorgen zag ik het weer. Mooi Meisje stapt in de bus. Achteloos strijkt ze met haar portemonnee over de ov-chipautomaat. De chauffeur ziet zij niet eens. Een goedemorgen kan er niet af; zelfs geen knikje. Voor haar is de man achter het stuur waarschijnlijk gewoon een verlengstuk van de bus. De chauffeur groet nog, maar dat schijnt ze niet te horen. Haar gedachten zijn nog bij het tweetgesprek dat zij voerde toen zij bij de halte stond te wachten. Ze gaat zitten en nog voordat haar billen de stoel raken heeft zij al weer haar blueberry in de hand. Razendsnel glijden haar slanke vingers over het schermpje. Er moet immers gecommuniceerd worden! Facebook, mailtjes, tweets en smsjes. De hele dag door. Ze is niet de enige in de bus die zo'n ding in de handen heeft. Al haar leeftijdgenoten zijn voortdurend digitaal verbonden met de wereld om hen heen. Ze kunnen zich een busreis zonder smartphone waarschijnlijk niet meer voorstellen. Stel je voor dat je even onbereikbaar zou zijn voor je facebookvrienden?!

Ik kan het niet helpen, maar kan wel janken als ik zulke taferelen zie. Het zal wel komen doordat ik een oude lul aan het worden ben, maar ik kan soms zo terugverlangen naar de tijd dat je nog gewoon vriendelijk goedemorgen tegen een chauffeur zei en daarna gewoon tijdens de reis in gedachten verzonken wat voor je uit zat te dommelen.

Huwelijksreis.

Zoals ik een maandje geleden in deze blogs al aankondigde, probeer ik iedere week na het verschijnen van een nieuw gedicht van De Pleitschrijver een tweelinggedicht te schrijven. Over hetzelfde onderwerp, maar met en heel andere insteek. Het gedicht van Pleitschrijver was dit keer heel erg kort:

Huwelijksreis.
De dolfijn had een stijve
Hij wel

Ik had voor de tweeling wat meer woorden nodig:

Huwelijksreis.

strikt genomen
duurde hun huwelijk
nog korter dan de huwelijksreis
want nadat ze
een dag of tien
naast elkaar en met elkaar
voor elkaar en achter elkaar
links van elkaar en rechts van elkaar
over elkaar en tussen elkaar
onder elkaar en boven elkaar
en nooit eens
een uurtje
zonder elkaar
hadden geleefd hadden ze het eigenlijk wel
helemaal gehad met elkaar
en wisten ze.....
de rest wordt alleen nog maar uitzitten.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Huwelijksreis' van Roxane van Iperen.

Goed leven.

mijn oma zegt
terwijl zij voor 't laatst haar ogen sluit:
het leven was goed
en nu is het uit.

er is geen wrok, wrevel, spijt of berouw of verdriet,
geen angst en geen woede en ook heeft ze niet
een hoop op een hemel of vrees voor een hel
en of zij ons weer ziet.... dat merkt ze dan wel.
zij berust in wat was en wat nu komen gaat.
haar leven is uit en het was niet zo kwaad.

mijn oma leert me
je leven was goed
wanneer je ook weet
hoe je sterven moet.

    (Ingesproken door de auteur, Henc de Roo)

 Tweelinggedicht bij het gedicht 'Goed Leven' van Roxane van Iperen.

Multitasken of Mindfulness.

Ik ben iemand die bij voorkeur gewoon zijn eigen weg gaat, maar ik weet ook wel dat het soms goed is acht te slaan op mensen die je tegenkomt op je pad; mensen die je een andere richting wijzen. Ik was in behandeling bij een fysiotherapeut wegens ademhalings-/benauwdheidsproblemen en was niet erg tevreden met de resultaten. Het was dus beter om er maar mee te stoppen. Tijdens het afrondingsgesprek wees zij mij op Mindfulness. Ik had daar natuurlijk wel eens van gehoord en over gelezen, maar daar was het bij gebleven. Er zijn, net als verschillende diëten, talloze zelfhulpmethoden die je van alles beloven. De ene goeroe tuimelt daarbij over de andere. Ze hebben, net als diëten, allemaal gemeen dat je je er aanvankelijk enthousiast in stort, maar het na een tijdje uit pure gemakzucht wel weer voor gezien houdt.

Ik ben iemand die het altijd druk druk druk heeft, die geen twee minuten niks kan doen, die bij voorkeur meerdere dingen tegelijk moet doen. Multitasken dus, doorgaan, haasten, hollen, snel, snel, onrust, verder gaan. Zij gaf mij de raad de volgende dag eens een keer één ding uit te kiezen om met volle aandacht te doen. Dat leek me wel wat, want ik besefte maar al te goed dat mijn gehaaste manier van leven verre van gezond en verstandig was. De keuze van een onderwerp lag ook voor de hand. Het ontbijt. Na het opstaan maakte ik altijd een ontbijt klaar van kwark en muesli. Ondertussen zette ik alvast het koffiezetapparaat aan, nam wat pillen, starte de computer op, bekeek de e-mails, nam niet de tijd om te gaan zitten maar liep heen en weer, bedacht tijdens het onachtzaam oplepelen van de kwark alvast wat ik zou gaan doen die dag, enz. enz. enz. Een slechte start van de dag.

De volgende dag heb ik dus aandachtig de beker kwark opengemaakt, kwark in de kom gedaan, de muesli toegevoegd, alles door elkaar geroerd, een eerste hap genomen, geproefd wat ik at... de smaak van de kwark, hoe het over je tong gaat, de vloeibare kwark en de knapperige brokjes muesli , het geluid dat het maakt als je de mueslibrokjes stuk bijt, er rustig bij gaan zitten en lepel na lepel bewust naar de mond brengen.... alles heel rustig, alles heel kalm. Niet bedacht wat ik ga doen of wat ik gedaan had, maar de aandacht volledig bij het hier en nu. Wat een heerlijk rustgevend begin van de dag! Die rust bleef de hele dag bij me.

Ik heb ondertussen al aardig wat over Mindfulness gelezen en het trekt mij aan. Ik ga dus voorlopig nog even door op de mij aangewezen en  ingeslagen weg. Vol aandacht.

De geur van zelfgebakken brood (2)

'Dat gatenbrood heeft ook wel wat, vind ik. Geen plakjes snijden, maar gewoon brokken er van af trekken. Brood zoals brood bedoeld is.' kreeg ik als reactie op mijn blog van vanmorgen van een vriendin. Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk. Brood is veel lekkerder wanneer je er gewoon, zonder vork en mes maar met je tien geboden, een homp van aftrekt, deze in de honing dipt of met wat jam bedekt of er wat kaas bij frommelt. Of er een klontje roomboter op laat smelten als het nog warm is. Of gewoon bloot verorbert, zonder ook maar iets erop!

Dan heb ik het toch nog niet zo gek gedaan. Als in mijn volgende brood geen gaten zitten, dan maak ik ze er wel in :-)

De geur van zelfgebakken brood.

Vroeger bakte Ans zelf altijd ons brood. Aanvankelijk liet ze dat doen door een complete broodbakmachine. Zo één van 'ingredienten er in, tijdklok instellen en 's morgens gewekt worden door de geur van warm, zelfgebakken brood'. Dat was geen succes. Een betere oplossing bleek het zware werk, het kneden dus, te laten doen door een machine en daarna zelf het deeg in de broodvormen te doen, te laten rijzen en te laten bakken in de oven. Of het resultaat van deze al met al toch best complexe werkzaamheden nu echt beter was dan de broden van de warme bakker weet ik niet. Het was voornamelijk het idee, denk ik, dat ons de broden zo goed deed smaken.

De kneedmachine stond er jarenlang een beetje zielig ongebruikt bij en omdat ook alle overige attributen nog aanwezig waren, besloot ik het zelf weer eens te gaan proberen. Ik kocht een grote zak met speltmeel bij de molen, kan het ambachtelijker?, en vanmorgen was ik klaar voor de eerste poging.

De recepten op het internet verschilden nogal van elkaar, maar het lukte me toch er één te vinden waarmee het zou moeten gaan lukken. Alle ingrediënten gingen in de grote metalen kom, alles op de machine en kneden maar.
Misschien ging het daar al mis. Eerst ontstond er een mooie, compacte deegbal, maar toen bedacht ik dat ik het zout was vergeten. Alsnog wat zout in de kom en toen veranderde het deeg in korte tijd van vastigheid. Toch de wat kledderige massa  maar in de ingevette bakblikken gedaan en laten rijzen. Er ontstond al snel een aangename zwelling onder de natte theedoek die er overheen moest. Ik durfde niet te kijken, want wist dat dit de heleboel weer zou kunnen laten inzakken. Na een uur verwijderde ik enigszins gespannen de theedoek en zag dat het deeg er aan bleef plakken. Het was een verschrikkelijke kliederboel, maar in ieder geval was het deeg gerezen. Misschien zelfs wat teveel. Toch maar de blikken in de inmiddels tot 210 graden voorverwarmde oven geschoven.

Toen de blikken er na een minuut of vijftig weer uitkwamen zag het er op het eerste gezicht wel aardig uit. Helaas, ik kon de broden er niet losjes uitschudden maar moest ze er met behulp van messen, vorken en andere keukenattributen met bruut geweld uit breken, wippen en schrapen. Wat er uit de vormen kwam rook wel wat naar brood, smaakte enigszins naar brood, maar zag er helemaal niet uit als brood.

Niet bepaald iets om vol trots aan je kennissen te laten zien: Kijk eens wat ik gebakken heb.... mijn eigen brood!!!!! Het blijkt weer eens dat ik vroeger te weinig opgelet heb toen Ans van alles bakte en zelf maakte. Het brood gaat niet de kliko in. Hoewel het er niet aantrekkelijk uitziet is de smaak niet slecht. Ik eet het dus gewoon op. Niet in keurige sneetjes, maar in grote hompen. Wat maakt het uit. En het volgende baksel, want ik ga gewoon door, zal echt wel een stuk beter uit gaan vallen.

Misschien, ik kan me dat niet meer herinneren, zagen de eerste broden van Ans er ook wel zo uit.

Geluk.

nou.....je hebt nog geluk gehad.
zeiden de mensen om haar heen,
toen ze dan weliswaar
haar fiets die in de kreukels lag,
maar net nog niet haar linkerbeen,
of meer nog, na dat ongeval,
daar op de straat moest achterlaten.

je hebt geluk gehad hoor, zeiden ze
toen ze die avond door de gek
die haar op straat van geld en pas beroofde
en met een mes in't wilde weg
uit pure ongeduld begon te steken
daarbij toen, op een centimeter na,
nog net niet dodelijk geraakt was.

wat had je een geluk, zeg, zeiden ze
toen ze de avond van de brand
toevallig net niet in haar huis was.
die spullen kun je altijd weer vervangen.
was het gebeurd terwijl je daar
heel diep en vredig lag te slapen
dan was het vast veel erger afgelopen. 

ze had ook weer geluk toen zij die winter
plots door het zwakke ijs heen ging.
het was er net niet diep genoeg
om in het koude water te verdrinken
en met veel moeite werd zij weer
behouden naar de kant gedragen.
je had geluk dat wij je hoorden roepen.

dokters en zusters kwamen haar
toen zij, kaal hoofd en voelend als een wrak,
totaal ontluisterd in het ziekbed lag.
feliciteren met het resultaat.
mevrouw, u hebt geluk.
de chemokuur is aangeslagen.


ja,
sommige mensen
hebben ook altijd mazzel.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Geluk' van Roxane van Iperen.

Tweelinggedichten.

Een tijdje geleden al weer trad bij ons in het Kunstcafé de juriste en dichteres Roxane van Iperen op. Zij publiceert haar gedichten onder meer op het internet onder de naam Pleitschrijver.
Die avond kon je je op een wekelijkse toezending van een e-mail met één van haar gedichten abonneren en dat heb ik gedaan. Iedere maandag vind ik nu een nieuw gedicht van haar in mijn In-box.
Ik lees haar gedichten met plezier en....... ze prikkelen mij ook tot creatieve productiviteit. Ik vatte het plan op om iedere keer na het verschijnen van haar gedicht een tegenhanger te schrijven over hetzelfde onderwerp. Een soort tweelinggedicht dus eigenlijk, maar zeker geen eeneiige tweeling, want het is niet mijn bedoeling haar te kopiëren in andere bewoordingen. Het moet een oorspronkelijk gedicht worden met alleen dus dat onderwerp als gezamenlijkheid. Het gaat mij er ook niet om welk gedicht het mooiste of het beste is, want elke vorm van competitie is mij vreemd, zeker daar waar het de (dicht-)kunst betreft waar begrippen, als mooi en niet mooi altijd zeer betrekkelijk en persoonsgebonden zijn. Het is voor mij gewoon een spelletje. Een uitdaging ook wel, een beetje.

Vorige week dichtte zij over Kunst. Mijn vorige blogje bevatte mijn versie met een totaal andere invalshoek. Deze week had haar gedicht de titel Geluk. Mijn versie komt er aan........... ik zit al op het ei, het moet nog even uitgebroed worden.

Abstracte kunst.

ben ik dat?
vroeg zij licht verbijsterd
toen zij het naaktportret bekeek
dat hij van haar geschilderd had.
die vlekken en die strepen
die blokken en die kleuren door elkaar
ik kan mezelf daar echt niet in herkennen.

de schilder daarentegen was
tevreden met zijn werk
en wierp nog snel een steelse blik
op het verrukkelijke lichaam dat al deels
door kleding aan zijn ogen werd onttrokken.
haar volle borsten
gladgeschoren gleufje en de
ronde heuvels van haar kont
de zachte lijnen van haar buik
het putje van haar navel en nog meer
dat hem in't uur van 't schilderen
zoveel genoegen had geschonken.

tevreden was hij met zijn werk
maar toch zei hij beschaamd
zonder zijn vreugde door te laten klinken
misschien heb je gelijk
het is nog niet perfect.
we moeten het dan toch nog maar
een and're keer opnieuw proberen.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Kunst' van Roxane van Iperen.