Eenzame Kerst.

                           .

Sneeuw.

verwacht van mij geen lofgedicht
waarin ik de schoonheid van sneeuw belicht.

sneeuw is nat
sneeuw is koud
sneeuw is glad
sneeuw is fout
sneeuw is raar
sneeuw is prut
sneeuw is naar
sneeuw is ... kommer en kwel ...
kort samengevut.

sneeuw doet het wel goed op een ansichtkaart
en een sneeuwwitte kerst is wel leuk uiteraard,
als dan tweede kerstdag maar het feest gaat voltooien
door al die troep weer heel snel
weg te
laten
do
oi
e
n
.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Sneeuw' van Roxane van Iperen.

Schijt aan de bacillen!

Een paar weken geleden was ik op bezoek bij mijn zoon en zijn vriendin. Bij aankomst begroetten de kleinkinderen mij zoals gewoonlijk, maar ik hield ze een beetje van me af. 'Kom maar niet te dicht bij me,' zei ik, 'want ik ben zo verschrikkelijk verkouden. Ik ben bang dat ik jullie ook aansteek.'

Even later zaten kleinzoon en ik op de grote hoekbank, allebei op een uiteinde, ver van elkaar. 'Opa,' zei kleinzoon bedremmeld, 'ik vind het zo naar dat ik zo ver bij je vandaan moet blijven.' 'Ach joh,' zei ik, 'dan kom je toch gewoon lekker dicht bij me zitten. Wat kan ons het schelen. Ik hoorde dat jullie toch allemaal al verkouden zijn geweest hier in huis.' Even later zat kleinzoon naast me. Dicht tegen mij aangedrukt. Mijn arm om hem heen.

Zulke momenten kun je toch nooit meer vergeten. Zulke momenten zijn goud waard.

Milking.

Je wilt zo ontzettend graag beroemd worden, maar je bent nergens goed in. Je hebt het IQ van een bijzettafeltje en de creativiteit van een banaan. Je kunt geen zinnetje tekst onthouden, dus meedoen in een soap is geen optie en je ogen staan scheel dus zelfs trappen tegen een balletje lukt ook niet.
Misprijzend bekijk je het lunchpakket dat je zorgzame moeder je heeft meegegeven. Weer geen cola! Melk..... melk!!! Wat moet je daar nu mee?
Uit louter balorigheid open je het pak en giet het boven je hoofd leeg. Dat is leuk, dat is humor! Je klasgenoten gieren het uit. Eén van hen heeft er zelfs een filmpje van gemaakt met zijn mobieltje. Dat gaat natuurlijk meteen op YouTube!

En zo is er wederom een nieuwe internethype geboren. Milking. Hoe kunnen we dergelijke sneue figuren bijbrengen dat je, wanneer je echt helemaal niks kan, ook maar het beste helemaal niks doen kunt?

Goedemorgen! (2)

Stoere Jongen stapt de bus binnen. Ook hij haalt de portemonnee even nonchalant over de scanner, maar er is zowaar 'een soort van' groet. 'Hoi!' zegt hij tegen de chauffeur op een toon of hij op straat een vriendje tegenkomt. Erg veel respect voor de man die er voor moet zorgen dat hij straks behouden zijn bestemming bereikt, klinkt er niet uit. Ook hij is even later volop bezig met zijn smartphone.

2012. Nog nooit eerder in de geschiedenis werd er zoveel gecommuniceerd als in de laatste jaren. Via de Blackberry, Galaxy, iPhone of hoe al dat fraais ook moge heten. Electronisch, digitaal, de hele dag door. Maar een vriendelijk goedemorgen klinkt nog maar zo zelden in de bus.

Goedemorgen!

Vanmorgen zag ik het weer. Mooi Meisje stapt in de bus. Achteloos strijkt ze met haar portemonnee over de ov-chipautomaat. De chauffeur ziet zij niet eens. Een goedemorgen kan er niet af; zelfs geen knikje. Voor haar is de man achter het stuur waarschijnlijk gewoon een verlengstuk van de bus. De chauffeur groet nog, maar dat schijnt ze niet te horen. Haar gedachten zijn nog bij het tweetgesprek dat zij voerde toen zij bij de halte stond te wachten. Ze gaat zitten en nog voordat haar billen de stoel raken heeft zij al weer haar blueberry in de hand. Razendsnel glijden haar slanke vingers over het schermpje. Er moet immers gecommuniceerd worden! Facebook, mailtjes, tweets en smsjes. De hele dag door. Ze is niet de enige in de bus die zo'n ding in de handen heeft. Al haar leeftijdgenoten zijn voortdurend digitaal verbonden met de wereld om hen heen. Ze kunnen zich een busreis zonder smartphone waarschijnlijk niet meer voorstellen. Stel je voor dat je even onbereikbaar zou zijn voor je facebookvrienden?!

Ik kan het niet helpen, maar kan wel janken als ik zulke taferelen zie. Het zal wel komen doordat ik een oude lul aan het worden ben, maar ik kan soms zo terugverlangen naar de tijd dat je nog gewoon vriendelijk goedemorgen tegen een chauffeur zei en daarna gewoon tijdens de reis in gedachten verzonken wat voor je uit zat te dommelen.

Huwelijksreis.

Zoals ik een maandje geleden in deze blogs al aankondigde, probeer ik iedere week na het verschijnen van een nieuw gedicht van De Pleitschrijver een tweelinggedicht te schrijven. Over hetzelfde onderwerp, maar met en heel andere insteek. Het gedicht van Pleitschrijver was dit keer heel erg kort:

Huwelijksreis.
De dolfijn had een stijve
Hij wel

Ik had voor de tweeling wat meer woorden nodig:

Huwelijksreis.

strikt genomen
duurde hun huwelijk
nog korter dan de huwelijksreis
want nadat ze
een dag of tien
naast elkaar en met elkaar
voor elkaar en achter elkaar
links van elkaar en rechts van elkaar
over elkaar en tussen elkaar
onder elkaar en boven elkaar
en nooit eens
een uurtje
zonder elkaar
hadden geleefd hadden ze het eigenlijk wel
helemaal gehad met elkaar
en wisten ze.....
de rest wordt alleen nog maar uitzitten.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Huwelijksreis' van Roxane van Iperen.

Goed leven.

mijn oma zegt
terwijl zij voor 't laatst haar ogen sluit:
het leven was goed
en nu is het uit.

er is geen wrok, wrevel, spijt of berouw of verdriet,
geen angst en geen woede en ook heeft ze niet
een hoop op een hemel of vrees voor een hel
en of zij ons weer ziet.... dat merkt ze dan wel.
zij berust in wat was en wat nu komen gaat.
haar leven is uit en het was niet zo kwaad.

mijn oma leert me
je leven was goed
wanneer je ook weet
hoe je sterven moet.

    (Ingesproken door de auteur, Henc de Roo)

 Tweelinggedicht bij het gedicht 'Goed Leven' van Roxane van Iperen.

Multitasken of Mindfulness.

Ik ben iemand die bij voorkeur gewoon zijn eigen weg gaat, maar ik weet ook wel dat het soms goed is acht te slaan op mensen die je tegenkomt op je pad; mensen die je een andere richting wijzen. Ik was in behandeling bij een fysiotherapeut wegens ademhalings-/benauwdheidsproblemen en was niet erg tevreden met de resultaten. Het was dus beter om er maar mee te stoppen. Tijdens het afrondingsgesprek wees zij mij op Mindfulness. Ik had daar natuurlijk wel eens van gehoord en over gelezen, maar daar was het bij gebleven. Er zijn, net als verschillende diëten, talloze zelfhulpmethoden die je van alles beloven. De ene goeroe tuimelt daarbij over de andere. Ze hebben, net als diëten, allemaal gemeen dat je je er aanvankelijk enthousiast in stort, maar het na een tijdje uit pure gemakzucht wel weer voor gezien houdt.

Ik ben iemand die het altijd druk druk druk heeft, die geen twee minuten niks kan doen, die bij voorkeur meerdere dingen tegelijk moet doen. Multitasken dus, doorgaan, haasten, hollen, snel, snel, onrust, verder gaan. Zij gaf mij de raad de volgende dag eens een keer één ding uit te kiezen om met volle aandacht te doen. Dat leek me wel wat, want ik besefte maar al te goed dat mijn gehaaste manier van leven verre van gezond en verstandig was. De keuze van een onderwerp lag ook voor de hand. Het ontbijt. Na het opstaan maakte ik altijd een ontbijt klaar van kwark en muesli. Ondertussen zette ik alvast het koffiezetapparaat aan, nam wat pillen, starte de computer op, bekeek de e-mails, nam niet de tijd om te gaan zitten maar liep heen en weer, bedacht tijdens het onachtzaam oplepelen van de kwark alvast wat ik zou gaan doen die dag, enz. enz. enz. Een slechte start van de dag.

De volgende dag heb ik dus aandachtig de beker kwark opengemaakt, kwark in de kom gedaan, de muesli toegevoegd, alles door elkaar geroerd, een eerste hap genomen, geproefd wat ik at... de smaak van de kwark, hoe het over je tong gaat, de vloeibare kwark en de knapperige brokjes muesli , het geluid dat het maakt als je de mueslibrokjes stuk bijt, er rustig bij gaan zitten en lepel na lepel bewust naar de mond brengen.... alles heel rustig, alles heel kalm. Niet bedacht wat ik ga doen of wat ik gedaan had, maar de aandacht volledig bij het hier en nu. Wat een heerlijk rustgevend begin van de dag! Die rust bleef de hele dag bij me.

Ik heb ondertussen al aardig wat over Mindfulness gelezen en het trekt mij aan. Ik ga dus voorlopig nog even door op de mij aangewezen en  ingeslagen weg. Vol aandacht.

De geur van zelfgebakken brood (2)

'Dat gatenbrood heeft ook wel wat, vind ik. Geen plakjes snijden, maar gewoon brokken er van af trekken. Brood zoals brood bedoeld is.' kreeg ik als reactie op mijn blog van vanmorgen van een vriendin. Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk. Brood is veel lekkerder wanneer je er gewoon, zonder vork en mes maar met je tien geboden, een homp van aftrekt, deze in de honing dipt of met wat jam bedekt of er wat kaas bij frommelt. Of er een klontje roomboter op laat smelten als het nog warm is. Of gewoon bloot verorbert, zonder ook maar iets erop!

Dan heb ik het toch nog niet zo gek gedaan. Als in mijn volgende brood geen gaten zitten, dan maak ik ze er wel in :-)

De geur van zelfgebakken brood.

Vroeger bakte Ans zelf altijd ons brood. Aanvankelijk liet ze dat doen door een complete broodbakmachine. Zo één van 'ingredienten er in, tijdklok instellen en 's morgens gewekt worden door de geur van warm, zelfgebakken brood'. Dat was geen succes. Een betere oplossing bleek het zware werk, het kneden dus, te laten doen door een machine en daarna zelf het deeg in de broodvormen te doen, te laten rijzen en te laten bakken in de oven. Of het resultaat van deze al met al toch best complexe werkzaamheden nu echt beter was dan de broden van de warme bakker weet ik niet. Het was voornamelijk het idee, denk ik, dat ons de broden zo goed deed smaken.

De kneedmachine stond er jarenlang een beetje zielig ongebruikt bij en omdat ook alle overige attributen nog aanwezig waren, besloot ik het zelf weer eens te gaan proberen. Ik kocht een grote zak met speltmeel bij de molen, kan het ambachtelijker?, en vanmorgen was ik klaar voor de eerste poging.

De recepten op het internet verschilden nogal van elkaar, maar het lukte me toch er één te vinden waarmee het zou moeten gaan lukken. Alle ingrediënten gingen in de grote metalen kom, alles op de machine en kneden maar.
Misschien ging het daar al mis. Eerst ontstond er een mooie, compacte deegbal, maar toen bedacht ik dat ik het zout was vergeten. Alsnog wat zout in de kom en toen veranderde het deeg in korte tijd van vastigheid. Toch de wat kledderige massa  maar in de ingevette bakblikken gedaan en laten rijzen. Er ontstond al snel een aangename zwelling onder de natte theedoek die er overheen moest. Ik durfde niet te kijken, want wist dat dit de heleboel weer zou kunnen laten inzakken. Na een uur verwijderde ik enigszins gespannen de theedoek en zag dat het deeg er aan bleef plakken. Het was een verschrikkelijke kliederboel, maar in ieder geval was het deeg gerezen. Misschien zelfs wat teveel. Toch maar de blikken in de inmiddels tot 210 graden voorverwarmde oven geschoven.

Toen de blikken er na een minuut of vijftig weer uitkwamen zag het er op het eerste gezicht wel aardig uit. Helaas, ik kon de broden er niet losjes uitschudden maar moest ze er met behulp van messen, vorken en andere keukenattributen met bruut geweld uit breken, wippen en schrapen. Wat er uit de vormen kwam rook wel wat naar brood, smaakte enigszins naar brood, maar zag er helemaal niet uit als brood.

Niet bepaald iets om vol trots aan je kennissen te laten zien: Kijk eens wat ik gebakken heb.... mijn eigen brood!!!!! Het blijkt weer eens dat ik vroeger te weinig opgelet heb toen Ans van alles bakte en zelf maakte. Het brood gaat niet de kliko in. Hoewel het er niet aantrekkelijk uitziet is de smaak niet slecht. Ik eet het dus gewoon op. Niet in keurige sneetjes, maar in grote hompen. Wat maakt het uit. En het volgende baksel, want ik ga gewoon door, zal echt wel een stuk beter uit gaan vallen.

Misschien, ik kan me dat niet meer herinneren, zagen de eerste broden van Ans er ook wel zo uit.

Geluk.

nou.....je hebt nog geluk gehad.
zeiden de mensen om haar heen,
toen ze dan weliswaar
haar fiets die in de kreukels lag,
maar net nog niet haar linkerbeen,
of meer nog, na dat ongeval,
daar op de straat moest achterlaten.

je hebt geluk gehad hoor, zeiden ze
toen ze die avond door de gek
die haar op straat van geld en pas beroofde
en met een mes in't wilde weg
uit pure ongeduld begon te steken
daarbij toen, op een centimeter na,
nog net niet dodelijk geraakt was.

wat had je een geluk, zeg, zeiden ze
toen ze de avond van de brand
toevallig net niet in haar huis was.
die spullen kun je altijd weer vervangen.
was het gebeurd terwijl je daar
heel diep en vredig lag te slapen
dan was het vast veel erger afgelopen. 

ze had ook weer geluk toen zij die winter
plots door het zwakke ijs heen ging.
het was er net niet diep genoeg
om in het koude water te verdrinken
en met veel moeite werd zij weer
behouden naar de kant gedragen.
je had geluk dat wij je hoorden roepen.

dokters en zusters kwamen haar
toen zij, kaal hoofd en voelend als een wrak,
totaal ontluisterd in het ziekbed lag.
feliciteren met het resultaat.
mevrouw, u hebt geluk.
de chemokuur is aangeslagen.


ja,
sommige mensen
hebben ook altijd mazzel.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Geluk' van Roxane van Iperen.

Tweelinggedichten.

Een tijdje geleden al weer trad bij ons in het Kunstcafé de juriste en dichteres Roxane van Iperen op. Zij publiceert haar gedichten onder meer op het internet onder de naam Pleitschrijver.
Die avond kon je je op een wekelijkse toezending van een e-mail met één van haar gedichten abonneren en dat heb ik gedaan. Iedere maandag vind ik nu een nieuw gedicht van haar in mijn In-box.
Ik lees haar gedichten met plezier en....... ze prikkelen mij ook tot creatieve productiviteit. Ik vatte het plan op om iedere keer na het verschijnen van haar gedicht een tegenhanger te schrijven over hetzelfde onderwerp. Een soort tweelinggedicht dus eigenlijk, maar zeker geen eeneiige tweeling, want het is niet mijn bedoeling haar te kopiëren in andere bewoordingen. Het moet een oorspronkelijk gedicht worden met alleen dus dat onderwerp als gezamenlijkheid. Het gaat mij er ook niet om welk gedicht het mooiste of het beste is, want elke vorm van competitie is mij vreemd, zeker daar waar het de (dicht-)kunst betreft waar begrippen, als mooi en niet mooi altijd zeer betrekkelijk en persoonsgebonden zijn. Het is voor mij gewoon een spelletje. Een uitdaging ook wel, een beetje.

Vorige week dichtte zij over Kunst. Mijn vorige blogje bevatte mijn versie met een totaal andere invalshoek. Deze week had haar gedicht de titel Geluk. Mijn versie komt er aan........... ik zit al op het ei, het moet nog even uitgebroed worden.

Abstracte kunst.

ben ik dat?
vroeg zij licht verbijsterd
toen zij het naaktportret bekeek
dat hij van haar geschilderd had.
die vlekken en die strepen
die blokken en die kleuren door elkaar
ik kan mezelf daar echt niet in herkennen.

de schilder daarentegen was
tevreden met zijn werk
en wierp nog snel een steelse blik
op het verrukkelijke lichaam dat al deels
door kleding aan zijn ogen werd onttrokken.
haar volle borsten
gladgeschoren gleufje en de
ronde heuvels van haar kont
de zachte lijnen van haar buik
het putje van haar navel en nog meer
dat hem in't uur van 't schilderen
zoveel genoegen had geschonken.

tevreden was hij met zijn werk
maar toch zei hij beschaamd
zonder zijn vreugde door te laten klinken
misschien heb je gelijk
het is nog niet perfect.
we moeten het dan toch nog maar
een and're keer opnieuw proberen.


Tweelinggedicht bij het gedicht 'Kunst' van Roxane van Iperen.

29 Syracuse Street.

Hoe oud zal ik geweest zijn? Een jaar of zes, zeven? Mijn ouders waren een keer op bezoek geweest bij een oom van me en ze waren teruggekomen met het verhaal dat die oom een apparaat had waarmee hij hun stem had kunnen vastleggen op een metalen draad. Een wire recorder heette zo'n ding. Het geluid van hun stemmen kon daarna, wonder boven wonder, ook weer worden weergegeven. Ik wist meteen dat ik -ooit - ook zo'n ding zou gaan kopen.

Pas een jaar of tien later kon ik mijn droom realiseren. De wire recorder was inmiddels een tape recorder geworden omdat het geluid nu werd opgenomen op een dunne, van een laagje metaaloxide voorziene, plastic band. In die tijd was zo'n apparaat een vrijwel onbetaalbare luxe en mijn ouders vonden, zeer terecht, dat ik daar dan maar zelf voor moest gaan werken. Het hele jaar door een krantenwijk en in de vakantie hard werken bij de Zuid Hollandse Loonbedrijven. Het werk dat we daar moesten doen was eentonig en saai. Eindeloos terugkerend handwerk, zoals het aan elkaar plakken van twee pakken Sunil, omdat die op die manier, als twee-voor-de-prijs-van-een in de aanbieding zouden komen.

Er was ook een periode dat we plastic bakjes moesten vullen met bloembollen. Die waren bestemd voor de export en gingen naar Amerika. Ik stopte op een dag een klein briefje tussen de bollen in het bakje, met daarop mijn naam en adres. 'Please write me and I'll write you back.' stond er op. Ik schatte de kans dat ik ooit iets zou horen op vrijwel nihiel, maar toch werd ik enige tijd later verrast met een leuke brief van een allerliefst meisje uit New York. Karen Richards heette ze. Er zat ook een foto bij.

Best een knappe meid! Ik weet nog steeds heel precies haar naam en adres. We hebben lange tijd met elkaar gecorrespondeerd, maar uiteindelijk is dat natuurlijk toch een keer gestopt. Ik heb er wel eens aan gedacht om nu nog, na zo'n 50 jaar, te proberen haar terug te vinden. Het lijkt me heel leuk te vernemen hoe het met haar gegaan is. De kans haar te vinden is echter natuurlijk zo goed als nul. Bij vrouwen speelt ook nog het probleem dat ze meestal getrouwd zijn en een andere naam hebben aangenomen. Karen Richards kan nu wel Karen Johnson heten bijvoorbeeld en zoek haar dan maar eens op. Ze woont ook vast niet meer in de Syracuse Street en tenslotte.... ze kan wel al lang dood en begraven zijn. Ik ga maar niet zoeken. Haar foto bewaar ik nog steeds in een oud fotoalbum van me en verder blijft ze gewoon een heel leuke, dierbare herinnering.

Facebook.

met vierhonderd en achtenzestig vrienden
op Facebook
sliep zij voor altijd  in en was daarbij alleen.

ook na haar dood
bleef nog de lijst met vrienden groeien
maar geen van hen stond aan het graf
toen zij daar neergelaten werd
met niemand om haar heen.

vrienden op Facebook...
ontkrachting van een prachtig woord.
vierhonderd en achtenzestig vrienden
is daar hetzelfde als geen een.

..... een klein hoekje.

Vanmorgen kwam ik langs de woning van één van de door mij meest bewonderde kunstenaars van Huizen en zag een poster die aankondigde dat zij daar vandaag en morgen een expositie hield van haar eigen werk en dat van haar cursisten. Dat was voor mij een prima gelegenheid om weer eens bij haar langs te gaan, het was al weer een tijdje geleden. Het weerzien met Dominique Prins en haar man Ton was zoals altijd weer heel plezierig en na alles wat er uitgestald was bewonderd te hebben en een paar geanimeerde gesprekken te hebben gevoerd was het weer tijd om te vertrekken. Dominique vroeg nog iets waarvoor ik haar telefoonnummer nodig had, zij gaf me haar visitekaartje, ik draaide me om, om naar buiten te gaan en toen gebeurde het. De Ramp. Hoe het precies ging, dat weet je in zulke gevallen nooit, maar op de een of andere manier trok ik een tafeltje mee en het daarop tentoongestelde kunstwerk van één van haar cursisten gleed er af en kwam met een door hart en ziel gaand geluid van brekend keramiek op de tegelvloer terecht. In tientallen stukken. Op zo'n moment krimp je in elkaar van narigheid. Gevoelens van schaamte, schuld, verwarring, ellende en verdriet, overvallen je allemaal tegelijk. Ik kon wel janken en voelde me beroerder dan ik me in tijden gevoeld heb.

Wanneer je bij iemand bijvoorbeeld een vaasje van Blokker van een tafel stoot dan is dat heel vervelend, maar dat kan vervangen worden. Maar iets wat iemand zelf heeft gemaakt met haar eigen handen is niet te vervangen. Dit beeldje was een stukje van de maakster zelf en ik had dat kapot gemaakt, ook al ging het dan niet met opzet. Een ongeluk zit in een heel klein hoekje.

Natuurlijk wil ik proberen het nog een beetje goed te maken. Ik heb haar e-mail-adres gekregen en heb met Dominique en Ton, die overigens heel lief reageerden, afgesproken,  haar morgenavond, na de expositie, een mailtje te sturen om me te verontschuldigen. Dat wordt een heel moeilijk mailtje.

Mijn gyrus fusiformus.

Ik heb een nare eigenschap. Nou ja, wel meer dan één, maar ik zal ze hier nu niet allemaal belichten. Ik kan geen gezichten onthouden. Zelfs mensen die ik regelmatig ontmoet en al jarenlang ken, kan ik zo maar voorbij lopen op straat. Niet uit onvriendelijkheid, maar ik herken ze domweg niet. Die eigenschap heeft mij natuurlijk al ontzettend vaak in zeer vervelende en pijnlijke situaties gebracht. Te dikwijls wordt er dan gedacht: 'Hij wil me zeker niet zien....', maar dat is echt niet waar, want ik vind het juist zo leuk om zo maar een bekende op straat tegen het lijf te lopen en daar even een gezellige babbel mee te hebben. Ik ben dan ook altijd blij wanneer ze mìj aanspreken. Dan herken ik ze wel weer. Soms na verloop van tijd.

Die lastige eigenschap brengt ook nog met zich mee dat ik geen film kan volgen waarin laten we zeggen een stuk of vijf mensen een belangrijke rol spelen. Al na een klein kwartiertje zit ik mij vertwijfeld af te vragen: 'Wie is dat nu toch ook alweer in hemelsnaam, heb ik die al eerder gezien?' Een erg prettige film voor mij om naar toe te gaan was de film die ik vorige week nog zag, 'Jacky'. Daarin speelden drie vrouwen de hoofdrol en verder waren het alleen maar onbelangrijke bijfiguren. Twee waren zussen, vaak een probleem voor mij, maar wat een geluk, de één had donker haar en de andere was blond; de derde was hun moeder en dus duidelijk een heel stuk ouder. Dat lukte dus prima om die drie uit elkaar te houden, maar veel moeilijker moet het niet worden.

Ik schaamde mij een beetje voor die eigenschap, want soms voelt het wat dom, maar gelukkig kwam ik door een boek waarin Het Brein behandeld wordt er achter hoe het komt. Het probleem wordt veroorzaakt door letsel aan een gebied van de hersenen dat de gyrus fusiformus (spoelvormige winding) heet en dat verantwoordelijk is voor de gespecialiseerde taak van gezichtsherkenning. Een heel klein stukje binnen in mijn hersenen doet dus zijn werk niet goed. Daar kan ik ook niks aan doen. Maar als ik nu het verwijt krijg: 'Je wilde me zeker niet zien?' kan ik altijd antwoorden: 'O sorry.... ik sukkel nogal met mijn gyrus fusiformus.' Ik wijs dan vaagjes naar mijn voorhoofd en kreeg een keer als antwoord: 'Ja, mijn ogen gaan ook sterk achteruit de laatste tijd.'

Dagdroompje.

zij bracht haar volvootje naar de garage
het was tijd voor de kleine beurt
of zou het toch een grote moeten worden?
hij maakte soms een raar geluid.

toen zij de autosleutels afgaf aan
die mooie jongen in zijn strakke jeans
   -zij ziet onder de blauwe stof een schim van zijn geslacht en-
en hij haar vroeg wat of er moest gebeuren
   - ruikt hoe hij naar vet en olie, maar ook naar muskus geurt -
sloot zij heel even in een korte droom haar ogen
en sprak, terwijl gevoelens vochten met verstand,
   - hij zal toch minstens veertig jaren jonger zijn als ik ben -
vanuit haar roes, haar stem klonk bijna smekend
   - ik lijk wel gek -
de woorden uit die haar vanzelf ontglipten:
   - ik lijk wel stapelgek -
'een grote beurt...... een grote beurt!'

Kortstondig plezier.

een van de aangenaamste dingen
om tegenaan te kijken
is toch wel een schoon en opgeruimd
aanrecht
en dat dan wel in het bijzonder
wanneer de afwas van het
hoog opgestapeld vaatwerk
weer eens veel te lang
was uitgesteld.

helaas
de vreugde duurt maar kort
want slechts één maaltijd later
staat daar weer

1 koekenpan groot
1 koekenpan klein
1 pan om in te koken
1 steelpan
2 borden
en vorken, lepels,
2 kleine lepeltjes en ook 2 glazen schaaltjes
van het toetje
2 kopjes van de koffie
waarvan 1 met een  lepeltje
wat messen en ook nog
1 teflon spatel voor het keren
van de schnitzels


kortom
het is meteen alweer een zootje.