Het 'huis in Domburg'.

Toen Beweegmaatje mij uitnodigde voor een weekje vakantie in een 'huis in Domburg' ging er meteen een lampje bij me branden. Vroeger, als kind, hoorde ik mijn oom en tante vaak over het 'huis in Domburg' praten. Het was een familiehuis waar zij vaak de vakanties doorbrachten. Misschien zou ik dat huis daar nog te zien krijgen, maar ja.... er zijn natuurlijk heel veel huizen in Domburg.

Wie schetst mijn verbazing toen mijn neef, nadat ik hem mijn vakantieadres had gemaild, meteen reageerde met 'jullie gaan naar ons vroegere familiehuis'. Het was bijna niet te geloven. Van al die huizen in Domburg gingen wij uitgerekend naar het huis waar mijn neef als kind zo vaak gelogeerd had en, zoals hij zei, heel wat voetstappen had liggen. Het was dan ook een heel vreemde ervaring toen ik daar voor de deur stond. Zo heeft ook mijn familie daar vele jaren geleden gestaan. De hal leek niet veel veranderd. Alles was groot en ruim. De schuifdeuren tussen de twee grote zitkamers waren nog aanwezig. De tegeltjes in de keuken en wc waren zonder twijfel dezelfde die zij daar ooit zagen. Zelfs delen van het meubilair konden nog door hen zijn achtergelaten. Het enige dat zij beslist niet hadden gezien waren de zonnepanelen op het dak.

We troffen het bijzonder met het weer en hebben dan ook vaak in de geweldig grote tuin kunnen zitten. Wanneer wij de behoefte hadden even lekker alleen te zijn dan bood het huis daar genoeg ruimte voor. Je hoefde maar de weg over te steken om via smalle bospaadjes naar het strand of naar het dorp te kunnen wandelen. In de omgeving was het schitterende natuurgebied 'Oranjezon' waar we verschillende wandelroutes hebben gevolgd. Een bezoek aan het nabijgelegen Veere was ook beslist de moeite waard. Kortom.... het was helemaal vakantie!

De beste Maatjes.

Al meerdere malen schreef ik in deze blogs over mijn Beweegmaatje. Met haar kwam ik in contact via het internet doordat wij allebei iemand zochten met wie wij wekelijks flinke, stevige wandelingen konden maken, in de omgeving en wat verder weg. Al na de eerste wandeling was het duidelijk dat het klikte. Zelfde tempo, zelfde afstanden, zelfde belangstelling en..... wat toch wel het belangrijkste is, het samen intens kunnen genieten van al het moois dat we tijdens die wandelingen tegenkomen. Gedeelde pret is dubbele pret!

Gisteren introduceerde ik al mijn Gezelligheidmaatje. Regelmatig wisselen wij bij een kopje thee of koffie, niet zelden in combinatie met zoete lekkermijen, ons wel en wee uit en soms gaan we samen de grote stad in of naar een bioscoop- of toneelvoorstelling. Wij kunnen bij elkaar steen en been klagen over het weer en over het ouder worden, maar kunnen er gelukkig ook hartelijk om lachen. Naast deze lijfelijke ontmoetingen, meerdere malen per week, hebben wij dagelijks e-mailcontact om elkaar te laten weten dat we nog bestaan.

Ik ben in het gelukkige bezit van nog meer maatjes.

Mijn Saunamaatje, de naam spreekt voor zichzelf. Met haar ga ik regelmatig richting Almere om het luie zweet kwijt te raken en zij vind het heerlijk wanneer ik bij die gelegenheid haar rug stevig masseer met scrubzout totdat die helemaal rood ziet. Het is een zwijgzaam type, maar niet heus, zodat na afloop ook mijn oren gloeien.

Dan is er een Computermaatje. Ik help haar soms met computerproblemen en het fijne van haar is dat zij dan niet ondertussen passief zit toe te kijken, maar creatief meedenkt en zelf ook een heel duidelijk aandeel heeft in de oplossing van de problemen. Zij heeft van mij het bewerken van foto's geleerd; inmiddels kan ik op dit gebied heel veel van haar leren.

Mijn Warmtemaatje en ik hebben allebei een groot verlies meegemaakt en voelen als geen ander aan hoe dat is. In een heerlijk warme knuf kunnen wij elkaar troost en begrip geven. Maar ook over luchtiger zaken als haar kippen, rommelmarktjes en de computer kunnen we gezellig babbelen. Ze neemt vaak zelfgeplukte bloempjes voor me mee.

Allemaal vrouwen?

Neen. Ik heb een mannelijk Borrelmaatje. Hij heeft voor mij, toen ik geplaagd werd door een hevige buikgriep, de wc schoon gemaakt en dat vergeet ik nooit. We kunnen, onder het genot van een lekker borreltje, elkaar onze vakantiefilmpjes tonen op de computer en over van alles praten. Computers, de tuin en ja.... ook over vrouwen. Ik ben, zo zegt hij, de enige (naast zijn vrouw) voor wie hij geen geheimen heeft en dat is natuurlijk best fijn om te horen.

Eén van mijn vele toverlantaarnkennissen beschouw ik als een maatje. Misschien omdat wij allebei echte gevoelsmensen zijn en niet in de laatste plaats omdat wij hetzelfde gevoel voor humor hebben. Niet te tellen hoe vaak wij elkaar reeds in een deuk hebben laten liggen met ons ronduit kolderiek gedrag. Ik noem hem dus maar mijn Koldermaatje. Wanneer mijn blog een tijdje in de versukkeling is geraakt is hij meestal degene die mij weer aanspoort te gaan schrijven.

Dan is er nog mijn oude Schoolmaatje die nu al vele jaren samenwoont met een vriend. Een jaar of vijf geleden werd het contact hernieuwd toen we een reunie organiseerden van de Christelijke Jeugdvereniging waar we allebei lid van waren. Ze wonen wat verder weg en daarom logeren we soms een weekendje bij elkaar. Ze sturen mij regelmatig in hun mailtjes 'veel liefs'.

Ik ben een rijk man met al die Maatjes en dat besef ik. Zij zijn mij zeer dierbaar, zij zijn mij lief.

Herrie.

Nooit geweten dat er zoveel herrie om mij heen was. Gisteren heb ik, nadat ik dat vele jaren lang heb uitgesteld omdat ik al wist waar het op uit zou draaien, de gang naar de audicien gemaakt om mij door hem, voorlopig op proef, een hoorapparaat te laten aanmeten. Mijn eerste indruk is kort en goed: een Ramp!

Een eenvoudige rondgang door je huis wordt een survivaltocht. Het doortrekken van de wc.... de Niagara is er niets bij. De traptreden kraken zo vervaarlijk dat je verwacht er ieder moment doorheen te zullen zakken. Een kopje neerzetten klinkt als granaatvuur. Het tikken van de klok wordt een dreigende tijdbom. Ik heb mij moeten bedwingen om hem niet, zoals je in spannende films ziet, op het laatste moment het raam uit te gooien.

Het ritselen van mijn kleding, het strijken door mijn haar, het lopen over het laminaat, het wordt allemaal duizendmaal versterkt zodat ik er een barstende hoofdpijn van krijg en er doodmoe van wordt. Even lekker onderuit gaan op de bank kan niet meer want dan zitten die apparaatjes in de weg. In de supermarkt zou je willen roepen: 'Doe eens een beetje rustig met die karretjes!' Het allervervelendste is nog dat ik bij het spreken mijn eigen stem hoor, blikkerig en net iets later, net als bij een slechte telefoonverbinding via het internet.

En dan het gedoe er om heen. Het lastige in- en uitdoen. Er op letten dat je er niet mee in de regen loopt of onder de douche stapt. Het schoonmaken 's avonds, de angst er ongemerkt één te zullen verliezen; je loopt toch al gauw rond met zo'n duizend euro achter je oor geplakt en achter het andere oor zit nog eens dat bedrag. Zorgen dat je altijd batterijtjes bij je hebt. Even lekker peuteren in je oor wanneer het daar jeukt kan ook niet meer want dan duw je dat luidsprekertje door je trommelvlies.

Toegegeven, zo'n hoorapparaat is tegenwoordig een stukje techniek waar ik m'n petje voor afneem. In mijn jeugd liepen de slechthorende ouderen met een kastje rond dat een stuk groter en zwaarder was dan een pakje sigaretten. Nu zit alles in een vleeskleurig frummeltje dat niets weegt en dat je vrijwel onzichtbaar achter je oor kunt verstoppen. Een dun slangetje gaat je oor binnen naar het minuscule luidsprekertje. Een technisch hoogstandje dus, maar toch.......... het is en blijft een Ramp; niets voor mij.

Het leven zonder hoorapparaat is niet gemakkelijk. Al verscheidene malen moest Beweegmaatje mij op het laatste moment van het fietspad rukken, vlak voor een aanstormende fietser weg. 'Waarom belt die gek dan niet?' 'Hij heeft gebeld.' Op verjaardagen mis ik vrijwel de hele conversatie. Wanneer ik met Gezelligheidmaatje naar een theatervoorstelling ben geweest moet zij mij na afloop vertellen waarover het ging. Bij de tv moet ik de ondertitels inschakelen en zo zijn er nog talloze ongemakken. Toch denk ik dat ik dit alles prefereer boven de ongemakken van een hoorapparaat. Ik heb nog twee weken om het uit te proberen.

Wat je ook doet....

Wat je ook doet, je doet het nooit goed.

Zoals inmiddels bekend mag worden geacht verplaats ik mij gaarne te voet. Ik weet dan ook precies hoe het is om, wanneer je lekker aan het kuieren bent en met je gedachten in hoger sferen vertoeft, plotseling, naar het lijkt vlak achter je, de scherpe ping van een fietsbel te horen. Je schrikt je echt wezenloos! Ik ben dan ook zelf, in mijn rol van fietser, uiterst terughoudend geworden in het gebruik van mijn bel. Nadat ook ik diverse argeloze wandelaars bijna een hartverzakking had bezorgd en daarop regelmatig niet voor publicatie geschikte verwensingen naar mijn hoofd geslingerd had gekregen, verving ik de grote bel op mijn stuur voor een kleiner exemplaar.

Vorige week moest ik een echtpaar passeren dat op en fietspad wandelde. Er was ruimte genoeg om hen voorbij te rijden en dus belde ik niet. 'Hé lul.........., kun je niet bellen? werd mij achterna geroepen. Ik keek nog wat verontschuldigend achterom. Ze stonden daar met van woede vertrokken gezichten dus het leek me niet het moment hen mijn goede bedoelingen kenbaar te gaan maken. Wat je ook doet..................  

Op!

Het zal mij (geen) worst wezen.

Hoewel het mijn streven is om vlees en vleeswaren zoveel mogelijk te mijden, bleek ik niet bestand tegen de aanbieding die Albert Heijn voor mij in petto had. De gigagrote leverworsten van een pond die de kruidenier voor het belachelijke prijsje van 99 cent aan de man bracht, lagen mij zo verleidelijk toe te lachen vanuit de koeling dat ik er, voordat ik het wist, even later één in mijn mandje had liggen. Soms snak ik wat later op de avond wel eens naar een hartig hapje, vandaar.

De worst was dus bedoeld voor de avonduren, maar vanmiddag al settelde ik mij op de bank met in de ene hand de worst en in de andere hand een mes. Na de eerste plak volgde de tweede en daarna ging het in een rap tempo totdat een toenemend gevoel van misselijkheid mij dwong met deze weerzinwekkende bezigheid te stoppen.

Honi soit qui mal y pense.

En was het lekker? Ach, wat kun je heden ten dage verwachten voor 99 eurocenten? Troep! En dat was het ook. Geen smaak aan. Ik ben dan ook maar weer gauw full time vegetariër geworden.

Snertweer.

We zijn tot nu toe dit jaar niet bepaald rijkelijk bedeeld geweest met zomerse dagen, maar vandaag was het er dan toch zo één. Lekker in de tuin gezeten, nog een wandeling gemaakt, een gezellige en lange skype-babbel met een vriend in luchtige kledij.... helemaal echt zomer.

En dan is het tijd om de avondmaaltijd te gaan bereiden en blijkt dat ik erg weinig in huis heb. M'n blik valt op een blik. Erwtensoep! Kan dat wel op zo'n prachtige zomerdag als deze? Vast wel. Voor erwtensoep kun je me altijd wel wakker maken en de seizoenen zijn in Nederland toch al geruime tijd volkomen in de war.... openmaken maar dat blik!

Gezeten in de fleurige tuinstoel op mijn nog steeds door een mild zonnetje gekoesterd terras heb ik het mij goed laten smaken. Het was vandaag dus toch weer een snertdag!

Zwembroek gezocht.

Steeds pijnlijker dringt het tot mij door dat ik niet meer van deze tijd ben. Het was mij in het straatbeeld al opgevallen dat de korte broek voor mannen niet meer bestaat. De korte broek van vroeger waarin mannen met enige trots hun stevig gespierde bovenbenen konden etaleren is vervangen door een in wilde kleuren bedrukt slobberig geval dat tot ver over de knieën hangt. Een kledingstuk waarin vroeger de clowns optraden in het circus. Een paar oversized schoenen er onder en het publiek gierde het uit van het lachen. Nu lopen ze dus zo over straat.

Op zoek naar een zwembroek ontdekte ik dat het in die sector al niet veel beter gesteld is. Pas na tientallen minuten vruchteloos zoekend langs de kledingrekken te hebben geschuifeld kwam ik er achter dat die rare driekwart broeken die daar hingen verkocht werden als zwembroeken.









Oké, na wat shoppen op het internet ontdekte ik dat ze nog wel bestaan, de gewone, echte zwembroeken, maar je moet er wel naar zoeken. Dat doe ik dan maar. Mijn gespierde wandel-dijen mogen best gezien worden!

'Ons Huis'.

Wandelen is, vind ik, de op één na fijnste lichaamsbeweging die ik ken. Het is zo heerlijk om de spanningen en vermoeienissen die je in de loop van de week verzameld hebt, van je af te laten waaien. Al wandelend ontdek je de kleinste details van de natuur: mini oranje paddenstoeltjes, prachtig gekleurde bloemen en vreemde insecten, maar soms vind je ook zomaar een veel groter object op je pad.

Tijdens een van onze laatste wandelingen ontdekten Beweegmaatje en ik een heel bijzonder huis, ergens in het Gooise bos. Ik had het al eens eerder gezien, maar toen was het nog in aanbouw en nu was het klaar. Van voren gezien is het een grote, met gras en struikjes begroeide heuvel. Er zit een deur in met roestige panelen, die doet denken aan de ingang van een ijskelder of een bunker. Pas wanneer je er omheen loopt dan ontdek je dat je voor een woonhuis staat. En wat voor een huis!

'Het lijkt wel of daar binnen een auto tegen de muur staat.' 'Ja, dat is ook zo, ze hebben er een kast van gemaakt zo te zien.' Heel voorzichtig sloop ik naderbij, want voordat je het weet krijg je een bloeddorstige hond op je afgestuurd, en nam wat foto's. Helaas was er, ondanks het vele glas aan die kant, door de weerspiegeling weinig van de inrichting te zien, maar toch genoeg om te beseffen dat het een heel bijzonder huis was.

En dan krijg je opeens een tijdschrift onder ogen waarin het huis zeer uitgebreid beschreven wordt, compleet met veel foto's. Dat is leuk. Dat brengt toch een zekere opwinding teweeg, want het is inmiddels toch een beetje 'ons huis' geworden. We hebben er dan wel geen eurocent aan meebetaald, maar we hebben het wel ontdekt.

Het huis van Lucas Mol en Sanne Oomen is helemaal gericht op duurzaamheid. Hergebruik van oude materialen, zonnepanelen op het dak, een kachel die slechts 10% van de warmte verspilt, terwijl dat bij andere haarden 90% is. Dat klinkt wat saai, maar zo is de inrichting van hun huis zeker niet. Je kunt het beter 'verrassend' noemen, want je valt van de ene verbazing in de andere. Oude radiatoren die als tafelpoten dienen, een kroonluchter vol koffiekannen boven de eetkamertafel, kastjes die op z'n kop aan de muur zijn bevestigd, een deur verborgen achter een boekenkast en dan natuurlijk die auto, Lucas' oude Daimler van 25 jaar oud, die nu recht tegen de muur staat en als keukenkast fungeert. Ze hebben duidelijk hun creativiteit en inventiviteit de vrije loop gelaten.

Onder het huis, in de grote kelder, bevindt zich geen zwembad. 'Dat moeten de kakkers die hier na ons komen wonen er dan maar in laten bouwen' zegt Lucas.


(c) foto omslag Financieel Dagblad

Afspraak is afspraak.

Vanmorgen vroeg keek ik vol ongeloof uit het raam. Van dit weer zeggen de Engelsen dat het katten en honden regent (zie mijn blog van 26-11-2009). Het water viel met bakken uit de lucht en het zag er naar uit dat dit de hele dag zo zou doorgaan. Was het mogelijk dat de weergoden ons vandaag zo vreselijk in de steek zouden laten?! Het was vandaag onze vaste wandeldag en tot nu toe hadden we het iedere keer bijzonder getroffen, zeker wanneer je in aanmerking neemt dat de 'zomer' van dit jaar tot nu toe niet al te veel zonneschijn voor ons in petto heeft gehad. Beweegmaatje en ik hadden ooit afgesproken gewoon altijd te gaan wandelen, ook wanneer het regent, maar ja, er zijn natuurlijk wel grenzen!

Afspraak is afspraak en dus gingen we gewapend met een grote paraplu op pad, wat later dan gewoonlijk en voor een wat kortere afstand als anders, maar we gingen op pad en hé....... na een natte start........


........ werd het al vrij snel droog en voelde het heerlijk schoon en fris aan in het bos. Behalve een paar hondenbezitters die door hun hond werden uitgelaten, kwamen we niemand tegen. Pas kort voor het eindpunt begon het weer zachtjes te regenen. De weergoden hadden ons wederom gematst. We hadden onze heerlijke, mooie, gezonde, ontspannende wekelijkse wandeling weer binnen en konden volop tevreden zijn.

Gezellig.

Ach, het heeft toch ook wel weer iets gezelligs, zo'n Nederlandse zomer. Kaarsjes aan, met z'n allen rond de kachel, extra trui er bij, warme chocolademelk, een spelletje Pim Pam Pet.....

Staar (4)

Gisteren is mijn tweede oog, het linker, geopereerd en van een nieuwe lens voorzien. Ik schrijf dit nu midden in de nacht, met slechts één oog want het andere zit nog verborgen onder verband en een oogkap. Het tikken valt dan ook niet mee. Temeer daar ik ontdekt heb dat het zicht op de korte afstand is verslechterd. Dat valt tegen. Na de eerste operatie had ik de indruk dat mijn gezichtsvermogen over het hele gebied van veraf tot dichtbij was verbeterd. Nu blijkt dat ik het lezen van de krant en het werken op de computer nog met mijn slechte oog deed. Voor de twee operaties las ik de krant nog gemakkelijk zonder bril en na de eerste ook. Het ziet er naar uit dat ik voortaan voor krant en computer een bril zal moeten gebruiken. Dat wordt dus weer aan medeklanten bij de Praxis vragen welke prijs er op een artikel staat, wanneer ik mijn leesbril thuis heb laten liggen.

Daar staat dan natuurlijk wel tegenover dat mijn gezicht op de langere afstand, laten we zeggen vanaf tv-kijken, wel heel sterk verbeterd is. Een mens kan niet alles hebben. Waarschijnlijk moet ik erg tevreden zijn met dit (voorlopige) resultaat. Ik ga nu weer verder met slapen en morgenochtend gaat het verband er af. Dan zal ik het allemaal wat beter kunnen beoordelen. Gelukkig heb ik mijn leesbrillen van vroeger nog liggen. Eén ervan heb ik nu over de oogkap scheef op mijn neus. Zonder die bril had ik dit stukje niet kunnen typen. Daar zal ik dus weer aan moeten gaan wennen. Het is niet anders.

Hemelvaart.

Even een foto van Beweegmaatje. Dat wil zeggen van haar rechterbeen. Nou ja, een gedeelte van haar rechterbeen.

Die haan was nogal gek op haar, ondanks dat ze hem nog uitgescholden had voor 'Zo lelijke haan'. Zo gaat het maar al te vaak. Mannen voelen zich dikwijls het meest aangetrokken tot vrouwen die helemaal niet zo aardig voor hen zijn. Mij mocht hij iets minder, geloof ik. Wanneer hij bij mij in de buurt kwam zette hij al zijn veren op en vertoonde echt haantjesgedrag. Kennelijk zag hij in mij een concurrent.

Wij maakten een heerlijke wandeling, een rondje Naardermeer, en we waren niet de enigen, want het was op deze Hemelvaartsdag prachtig mooi weer. Het was weer genieten, met volle teugen!

Theehuis T-berg.

Wanneer je als fietser of wandelaar denkt even te kunnen neerstrijken op het terras van restaurant 'De Goede Gooier' voor een kopje thee of koffie dan kun je dat wel vergeten. 'De Goede Gooier' houdt niet van fietsers en wandelaars. Die bestellen geen dure lunch of diner. Het is gewoon een kak-restaurant.

Gelukkig is er aan de overkant van de weg een gelegenheid waar je wèl welkom bent. Op het terrein van revalidatiecentrum en mytylschool De Trappenberg bevindt zich een klantvriendelijk Theehuis met terras. Het is een leerwerkplaats voor lichamelijk en meervoudig gehandicapte leerlingen van de Mytylschool. Hier is voor de oudere leerlingen een arbeidsmatige situatie gecreëerd, waar zij een horecatraining krijgen.

Wanneer je binnenkomt moet je niet denken dat je even nonchalant een kopje koffie kunt bestellen aan de bar. Nee, alles gaat hier precies zoals het hoort. Je wordt gevraagd aan een tafeltje te gaan zitten, waar de bestelling zal worden opgenomen. Een meisje komt bij je langs en overhandigt je een formuliertje waarop je kunt invullen wat je wilt hebben. Tweemaal mintthee in ons geval. Dat formuliertje wordt een paar minuten later opgehaald en weer wat later wordt je bestelling gebracht. Een grote theewagen met daarop twee dienblaadjes met elk een kop mintthee (met echte takjes mint), suiker, honing en een schoteltje met twee bonbons. De dienblaadjes worden uiterst voorzichtig van de kar gehaald en zonder morsen voor je neergezet. Terwijl we de mintblaadjes laten soppen in het hete water komt het meisje nog even terug om nog even te noteren welk tafelnummer wij hebben. Dat was ze kennelijk vergeten en we zijn dan wel de enige op het terras, maar zo is het haar geleerd. Halverwege ons kopje thee komt het meisje nog een keer langs om te vragen of het allemaal naar wens is.

In dit Theehuis krijg je als klant de aandacht en zorg die je tegenwoordig nog maar zo weinig in de horeca aantreft en daardoor zit je er een stuk plezieriger dan in dat kak-restaurant aan de overkant.

(c) foto: website T-huis, Huizen.

Paaltje 32 (2)

Nederland kan weer gerust gaan slapen: Paaltje 32 staat nu waar hij staan moet. Vele jaren lang deed hij dat niet (lees even mijn blog van 19 maart j.l.) en stond hij volkomen zinloos voor paal te staan langs een weggetje waar je niet naar links of naar rechts kon, maar uitsluitend rechtdoor kon wandelen.

Toen ik vanmorgen met Beweegmaatje na een lange tijd weer eens de route nabij de Trappenberg liep, werd het spannend: zouden mijn pogingen Paaltje 32 op zijn plek te krijgen nu eindelijk succes hebben gehad? En ja hoor.... daar stond hij waar hij hoorde op de Y-splitsing de wandelaars het pad naar rechts aan te wijzen.

Staar (3)

Voor half negen moet het oogkapje en het verband eraf. Kort daarna belt de cataractorcoördinator voor een telefonische controle. Spannend. Hoe zal het er uit zien onder dat kapje en vooral..... wat en hoe zal ik met dat oog gaan zien?

Verband en kapje is verwijderd. Het oog ziet er netjes uit. Ik zie nog wat onscherp, het zicht lijkt er in eerste instantie eerder slechter dan beter op te zijn geworden en ik zie ook steeds wat onrustig geflikker, maar volgens de deskundige die net gebeld heeft is dat normaal en niet verontrustend.  'Het lensje moet nog even zijn plek vinden.'

Staar (2)

Een bericht typen met slechts één oog valt nog lang niet mee. Afstanden zijn slecht in te schatten en dus sla ik nogal eens mis met mijn vingers op de toetsen.

De operatie is achter de rug. Viel het mee? Ja, eigenlijk wel. Het is zeker niet 'een fluitje van een cent', maar je voelt geen pijn, het is voornamelijk het ongemak dat het vervelendste is. Pilletje in het oog, druppels in het oog, wachten tot alles gaat werken, nog meer druppels voor de verdoving, wachten weer, en dan, anderhalf uur later, de uiteindelijke operatie.

Laat er nu uitgerekend vandaag een man na mij komen met bijna dezelfde achternaam als ik. Ik heb voortdurend in de gaten gehouden dat we niet verwisseld zouden worden en dat ik aan het verkeerde oog zou worden behandeld of dat ik zijn lensje in mijn oog geplaatst zou krijgen. Dat is dan weliswaar niet zo erg als het amputeren van het verkeerde been, zoals in dergelijke gevallen wel eens schijnt voor te komen, maar leuk is het niet.

Het is even vervelend dat je helemaal wordt afgedekt en er slechts een klein gaatje in het laken wordt geknipt om bij het oog te kunnen. De arts wekte vertrouwen en bleef steeds met me in gesprek. Ik zag felle lichten en prachtige psychedelische kleuren die je anders pas te zien krijgt na het slikken van peperdure pillen en waar je onder andere omstandigheden best wel van zou kunnen genieten. Mijn eigen, oude lensje er uit, plastic lensje er voor in de plaats..... wat zijn ze toch knap tegenwoordig! Na een half uur werd mijn oog afgeplakt en was de operatie voorbij.

Nu volgen nog drie weken van druppelen en nacontroles en als alles goed gaat kan ik mij gaan opmaken voor de tweede ronde. Volgende maand is mijn tweede oog aan de beurt. Daar zie ik toch een stuk minder tegen op.

Staar (1)

De laatste dag voor de staaroperatie. Naarmate deze vervelende ingreep naderbij kwam werd mijn onrust groter. Ik hou mij niet flinker dan ik ben. Ik vind het eng. Doodeng! Wanneer ik er aan denk dat ik daar straks weerloos op zo'n tafel lig, de dokter een scalpel pakt en mijn oog daarmee nadert, voel ik mijn buik samenkrimpen. Eng, doodeng! Een onverwachte hik of nies bij dokter of patiënt kan al fataal zijn.

De dokter is een mooie, jonge en ook nog heel aardige vrouw. Dat eerste is een prettige bijkomstigheid, dat tweede..... tja. Hoeveel ervaring zal te hebben? Ik hoor het haar al zeggen: 'Ik ben ook wel een beetje zenuwachtig hoor... het is voor mij ook de eerste keer'. Maar het had ook een oude, lelijke, boosaardige man kunnen zijn met vanwege excessief drankmisbruik trillende handen. Als je het zo bekijkt ben ik dan wel weer een bofkont.

Vanwege de naderende toestanden ben ik de laatste dagen behoorlijk meer gaan snoepen en snaaien. Een extra glaasje wijn, herhaaldelijk een lik uit de chocopastapot en zelfs een hele doos met lekkernijen die ik nog gewoon NEGERzoenen ben blijven noemen die er in rap tempo doorheen ging. Dat kwam natuurlijk meteen tot uiting op de weegschaal vanmorgen. Alarmfase oranje is weer ingetreden. Maar dat is van later zorg. Eerst maar even de dag van morgen zien door te komen.

Vandaag moet er al gedruppeld worden. Twee flesjes, uit ieder flesje een druppel in het oog. Vanmorgen ging het al niet helemaal goed. Het is, zoals ik al vermoedde, heel moeilijk zo'n druppel precies midden in het oog te laten vallen. Deze keer kwamen zij allebei half buiten het oog terecht. Hopelijk is ook dat een kwestie van ervaring en gaat het vanmiddag beter.

Dan maak ik voor alle zekerheid toch nog maar even een foto van mijn beide, zij het dan niet optimaal maar toch nog ziende, ogen. Je weet tenslotte maar nooit.

Vreugd.

Soms zijn er wel eens stukjes waarbij ik mij afvraag of ik ze op mijn blog moet zetten. Het gedicht van gisteren was er zo één. Het is, ondanks de ietwat grappige ondertoon, geen vrolijk gedicht en mensen lezen nu eenmaal liever over plezante dingen dan over verdrietige. Ik heb het toch gedaan, net zoals ik dat wel al eerder gedaan heb met blogjes die over zeer gevoelige dingen gaan.

Deze weblog weerspiegelt het leven, of in ieder geval mijn leven, en daar zitten toppen in, maar ook dalen, net zoals dat bij ieder mens het geval is. Een lach en ook een traan.

Maar, om de weegschaal weer een beetje in evenwicht te brengen: ik kan dus ook schrijven dat er naast het genoemde verdriet ook ontzettend veel geluk en vreugde in mij huist. Het één sluit het ander niet uit.

Vandaag heb ik weer in het aangename gezelschap van Beweegmaatje een heerlijke wandeling gemaakt door de bossen en over de heide. Volop kunnen genieten van prachtige wolkenluchten, vergezichten, de rust, het uitlopende groen en ter afsluiting een welverdiende koffie mèt. Daar wordt ik altijd heel blij en vrolijk van. Dus geef ik mijn blogje dit keer met plezier de titel Vreugd.

Verdriet.

soms zou ik weleens willen dat
verdriet een meetbaar iets was
zodat ik dan precies zou weten: nu
heb ik nog zeven kilo in mij
of twaalf kubieke meter,
ik noem maar wat.

soms denk ik: als ik mijn verdriet
kon meten, ja, dan wist ik,
wanneer ik heb gehuild, dat is dan
toch alweer een pondje minder
of veertig decimeter;
dat ruimt weer lekker op.

soms heb ik het gevoel dat het
nog lang zal moeten duren
voordat al dat verdriet in mij
echt weg is en voorgoed verdwenen.

maar wie zal zeggen hòe lang nog?
verdriet valt immers niet te meten.