'Ons Huis'.

Wandelen is, vind ik, de op één na fijnste lichaamsbeweging die ik ken. Het is zo heerlijk om de spanningen en vermoeienissen die je in de loop van de week verzameld hebt, van je af te laten waaien. Al wandelend ontdek je de kleinste details van de natuur: mini oranje paddenstoeltjes, prachtig gekleurde bloemen en vreemde insecten, maar soms vind je ook zomaar een veel groter object op je pad.

Tijdens een van onze laatste wandelingen ontdekten Beweegmaatje en ik een heel bijzonder huis, ergens in het Gooise bos. Ik had het al eens eerder gezien, maar toen was het nog in aanbouw en nu was het klaar. Van voren gezien is het een grote, met gras en struikjes begroeide heuvel. Er zit een deur in met roestige panelen, die doet denken aan de ingang van een ijskelder of een bunker. Pas wanneer je er omheen loopt dan ontdek je dat je voor een woonhuis staat. En wat voor een huis!

'Het lijkt wel of daar binnen een auto tegen de muur staat.' 'Ja, dat is ook zo, ze hebben er een kast van gemaakt zo te zien.' Heel voorzichtig sloop ik naderbij, want voordat je het weet krijg je een bloeddorstige hond op je afgestuurd, en nam wat foto's. Helaas was er, ondanks het vele glas aan die kant, door de weerspiegeling weinig van de inrichting te zien, maar toch genoeg om te beseffen dat het een heel bijzonder huis was.

En dan krijg je opeens een tijdschrift onder ogen waarin het huis zeer uitgebreid beschreven wordt, compleet met veel foto's. Dat is leuk. Dat brengt toch een zekere opwinding teweeg, want het is inmiddels toch een beetje 'ons huis' geworden. We hebben er dan wel geen eurocent aan meebetaald, maar we hebben het wel ontdekt.

Het huis van Lucas Mol en Sanne Oomen is helemaal gericht op duurzaamheid. Hergebruik van oude materialen, zonnepanelen op het dak, een kachel die slechts 10% van de warmte verspilt, terwijl dat bij andere haarden 90% is. Dat klinkt wat saai, maar zo is de inrichting van hun huis zeker niet. Je kunt het beter 'verrassend' noemen, want je valt van de ene verbazing in de andere. Oude radiatoren die als tafelpoten dienen, een kroonluchter vol koffiekannen boven de eetkamertafel, kastjes die op z'n kop aan de muur zijn bevestigd, een deur verborgen achter een boekenkast en dan natuurlijk die auto, Lucas' oude Daimler van 25 jaar oud, die nu recht tegen de muur staat en als keukenkast fungeert. Ze hebben duidelijk hun creativiteit en inventiviteit de vrije loop gelaten.

Onder het huis, in de grote kelder, bevindt zich geen zwembad. 'Dat moeten de kakkers die hier na ons komen wonen er dan maar in laten bouwen' zegt Lucas.


(c) foto omslag Financieel Dagblad

Afspraak is afspraak.

Vanmorgen vroeg keek ik vol ongeloof uit het raam. Van dit weer zeggen de Engelsen dat het katten en honden regent (zie mijn blog van 26-11-2009). Het water viel met bakken uit de lucht en het zag er naar uit dat dit de hele dag zo zou doorgaan. Was het mogelijk dat de weergoden ons vandaag zo vreselijk in de steek zouden laten?! Het was vandaag onze vaste wandeldag en tot nu toe hadden we het iedere keer bijzonder getroffen, zeker wanneer je in aanmerking neemt dat de 'zomer' van dit jaar tot nu toe niet al te veel zonneschijn voor ons in petto heeft gehad. Beweegmaatje en ik hadden ooit afgesproken gewoon altijd te gaan wandelen, ook wanneer het regent, maar ja, er zijn natuurlijk wel grenzen!

Afspraak is afspraak en dus gingen we gewapend met een grote paraplu op pad, wat later dan gewoonlijk en voor een wat kortere afstand als anders, maar we gingen op pad en hé....... na een natte start........


........ werd het al vrij snel droog en voelde het heerlijk schoon en fris aan in het bos. Behalve een paar hondenbezitters die door hun hond werden uitgelaten, kwamen we niemand tegen. Pas kort voor het eindpunt begon het weer zachtjes te regenen. De weergoden hadden ons wederom gematst. We hadden onze heerlijke, mooie, gezonde, ontspannende wekelijkse wandeling weer binnen en konden volop tevreden zijn.

Gezellig.

Ach, het heeft toch ook wel weer iets gezelligs, zo'n Nederlandse zomer. Kaarsjes aan, met z'n allen rond de kachel, extra trui er bij, warme chocolademelk, een spelletje Pim Pam Pet.....

Staar (4)

Gisteren is mijn tweede oog, het linker, geopereerd en van een nieuwe lens voorzien. Ik schrijf dit nu midden in de nacht, met slechts één oog want het andere zit nog verborgen onder verband en een oogkap. Het tikken valt dan ook niet mee. Temeer daar ik ontdekt heb dat het zicht op de korte afstand is verslechterd. Dat valt tegen. Na de eerste operatie had ik de indruk dat mijn gezichtsvermogen over het hele gebied van veraf tot dichtbij was verbeterd. Nu blijkt dat ik het lezen van de krant en het werken op de computer nog met mijn slechte oog deed. Voor de twee operaties las ik de krant nog gemakkelijk zonder bril en na de eerste ook. Het ziet er naar uit dat ik voortaan voor krant en computer een bril zal moeten gebruiken. Dat wordt dus weer aan medeklanten bij de Praxis vragen welke prijs er op een artikel staat, wanneer ik mijn leesbril thuis heb laten liggen.

Daar staat dan natuurlijk wel tegenover dat mijn gezicht op de langere afstand, laten we zeggen vanaf tv-kijken, wel heel sterk verbeterd is. Een mens kan niet alles hebben. Waarschijnlijk moet ik erg tevreden zijn met dit (voorlopige) resultaat. Ik ga nu weer verder met slapen en morgenochtend gaat het verband er af. Dan zal ik het allemaal wat beter kunnen beoordelen. Gelukkig heb ik mijn leesbrillen van vroeger nog liggen. Eén ervan heb ik nu over de oogkap scheef op mijn neus. Zonder die bril had ik dit stukje niet kunnen typen. Daar zal ik dus weer aan moeten gaan wennen. Het is niet anders.

Hemelvaart.

Even een foto van Beweegmaatje. Dat wil zeggen van haar rechterbeen. Nou ja, een gedeelte van haar rechterbeen.

Die haan was nogal gek op haar, ondanks dat ze hem nog uitgescholden had voor 'Zo lelijke haan'. Zo gaat het maar al te vaak. Mannen voelen zich dikwijls het meest aangetrokken tot vrouwen die helemaal niet zo aardig voor hen zijn. Mij mocht hij iets minder, geloof ik. Wanneer hij bij mij in de buurt kwam zette hij al zijn veren op en vertoonde echt haantjesgedrag. Kennelijk zag hij in mij een concurrent.

Wij maakten een heerlijke wandeling, een rondje Naardermeer, en we waren niet de enigen, want het was op deze Hemelvaartsdag prachtig mooi weer. Het was weer genieten, met volle teugen!

Theehuis T-berg.

Wanneer je als fietser of wandelaar denkt even te kunnen neerstrijken op het terras van restaurant 'De Goede Gooier' voor een kopje thee of koffie dan kun je dat wel vergeten. 'De Goede Gooier' houdt niet van fietsers en wandelaars. Die bestellen geen dure lunch of diner. Het is gewoon een kak-restaurant.

Gelukkig is er aan de overkant van de weg een gelegenheid waar je wèl welkom bent. Op het terrein van revalidatiecentrum en mytylschool De Trappenberg bevindt zich een klantvriendelijk Theehuis met terras. Het is een leerwerkplaats voor lichamelijk en meervoudig gehandicapte leerlingen van de Mytylschool. Hier is voor de oudere leerlingen een arbeidsmatige situatie gecreëerd, waar zij een horecatraining krijgen.

Wanneer je binnenkomt moet je niet denken dat je even nonchalant een kopje koffie kunt bestellen aan de bar. Nee, alles gaat hier precies zoals het hoort. Je wordt gevraagd aan een tafeltje te gaan zitten, waar de bestelling zal worden opgenomen. Een meisje komt bij je langs en overhandigt je een formuliertje waarop je kunt invullen wat je wilt hebben. Tweemaal mintthee in ons geval. Dat formuliertje wordt een paar minuten later opgehaald en weer wat later wordt je bestelling gebracht. Een grote theewagen met daarop twee dienblaadjes met elk een kop mintthee (met echte takjes mint), suiker, honing en een schoteltje met twee bonbons. De dienblaadjes worden uiterst voorzichtig van de kar gehaald en zonder morsen voor je neergezet. Terwijl we de mintblaadjes laten soppen in het hete water komt het meisje nog even terug om nog even te noteren welk tafelnummer wij hebben. Dat was ze kennelijk vergeten en we zijn dan wel de enige op het terras, maar zo is het haar geleerd. Halverwege ons kopje thee komt het meisje nog een keer langs om te vragen of het allemaal naar wens is.

In dit Theehuis krijg je als klant de aandacht en zorg die je tegenwoordig nog maar zo weinig in de horeca aantreft en daardoor zit je er een stuk plezieriger dan in dat kak-restaurant aan de overkant.

(c) foto: website T-huis, Huizen.

Paaltje 32 (2)

Nederland kan weer gerust gaan slapen: Paaltje 32 staat nu waar hij staan moet. Vele jaren lang deed hij dat niet (lees even mijn blog van 19 maart j.l.) en stond hij volkomen zinloos voor paal te staan langs een weggetje waar je niet naar links of naar rechts kon, maar uitsluitend rechtdoor kon wandelen.

Toen ik vanmorgen met Beweegmaatje na een lange tijd weer eens de route nabij de Trappenberg liep, werd het spannend: zouden mijn pogingen Paaltje 32 op zijn plek te krijgen nu eindelijk succes hebben gehad? En ja hoor.... daar stond hij waar hij hoorde op de Y-splitsing de wandelaars het pad naar rechts aan te wijzen.

Staar (3)

Voor half negen moet het oogkapje en het verband eraf. Kort daarna belt de cataractorcoördinator voor een telefonische controle. Spannend. Hoe zal het er uit zien onder dat kapje en vooral..... wat en hoe zal ik met dat oog gaan zien?

Verband en kapje is verwijderd. Het oog ziet er netjes uit. Ik zie nog wat onscherp, het zicht lijkt er in eerste instantie eerder slechter dan beter op te zijn geworden en ik zie ook steeds wat onrustig geflikker, maar volgens de deskundige die net gebeld heeft is dat normaal en niet verontrustend.  'Het lensje moet nog even zijn plek vinden.'

Staar (2)

Een bericht typen met slechts één oog valt nog lang niet mee. Afstanden zijn slecht in te schatten en dus sla ik nogal eens mis met mijn vingers op de toetsen.

De operatie is achter de rug. Viel het mee? Ja, eigenlijk wel. Het is zeker niet 'een fluitje van een cent', maar je voelt geen pijn, het is voornamelijk het ongemak dat het vervelendste is. Pilletje in het oog, druppels in het oog, wachten tot alles gaat werken, nog meer druppels voor de verdoving, wachten weer, en dan, anderhalf uur later, de uiteindelijke operatie.

Laat er nu uitgerekend vandaag een man na mij komen met bijna dezelfde achternaam als ik. Ik heb voortdurend in de gaten gehouden dat we niet verwisseld zouden worden en dat ik aan het verkeerde oog zou worden behandeld of dat ik zijn lensje in mijn oog geplaatst zou krijgen. Dat is dan weliswaar niet zo erg als het amputeren van het verkeerde been, zoals in dergelijke gevallen wel eens schijnt voor te komen, maar leuk is het niet.

Het is even vervelend dat je helemaal wordt afgedekt en er slechts een klein gaatje in het laken wordt geknipt om bij het oog te kunnen. De arts wekte vertrouwen en bleef steeds met me in gesprek. Ik zag felle lichten en prachtige psychedelische kleuren die je anders pas te zien krijgt na het slikken van peperdure pillen en waar je onder andere omstandigheden best wel van zou kunnen genieten. Mijn eigen, oude lensje er uit, plastic lensje er voor in de plaats..... wat zijn ze toch knap tegenwoordig! Na een half uur werd mijn oog afgeplakt en was de operatie voorbij.

Nu volgen nog drie weken van druppelen en nacontroles en als alles goed gaat kan ik mij gaan opmaken voor de tweede ronde. Volgende maand is mijn tweede oog aan de beurt. Daar zie ik toch een stuk minder tegen op.

Staar (1)

De laatste dag voor de staaroperatie. Naarmate deze vervelende ingreep naderbij kwam werd mijn onrust groter. Ik hou mij niet flinker dan ik ben. Ik vind het eng. Doodeng! Wanneer ik er aan denk dat ik daar straks weerloos op zo'n tafel lig, de dokter een scalpel pakt en mijn oog daarmee nadert, voel ik mijn buik samenkrimpen. Eng, doodeng! Een onverwachte hik of nies bij dokter of patiënt kan al fataal zijn.

De dokter is een mooie, jonge en ook nog heel aardige vrouw. Dat eerste is een prettige bijkomstigheid, dat tweede..... tja. Hoeveel ervaring zal te hebben? Ik hoor het haar al zeggen: 'Ik ben ook wel een beetje zenuwachtig hoor... het is voor mij ook de eerste keer'. Maar het had ook een oude, lelijke, boosaardige man kunnen zijn met vanwege excessief drankmisbruik trillende handen. Als je het zo bekijkt ben ik dan wel weer een bofkont.

Vanwege de naderende toestanden ben ik de laatste dagen behoorlijk meer gaan snoepen en snaaien. Een extra glaasje wijn, herhaaldelijk een lik uit de chocopastapot en zelfs een hele doos met lekkernijen die ik nog gewoon NEGERzoenen ben blijven noemen die er in rap tempo doorheen ging. Dat kwam natuurlijk meteen tot uiting op de weegschaal vanmorgen. Alarmfase oranje is weer ingetreden. Maar dat is van later zorg. Eerst maar even de dag van morgen zien door te komen.

Vandaag moet er al gedruppeld worden. Twee flesjes, uit ieder flesje een druppel in het oog. Vanmorgen ging het al niet helemaal goed. Het is, zoals ik al vermoedde, heel moeilijk zo'n druppel precies midden in het oog te laten vallen. Deze keer kwamen zij allebei half buiten het oog terecht. Hopelijk is ook dat een kwestie van ervaring en gaat het vanmiddag beter.

Dan maak ik voor alle zekerheid toch nog maar even een foto van mijn beide, zij het dan niet optimaal maar toch nog ziende, ogen. Je weet tenslotte maar nooit.

Vreugd.

Soms zijn er wel eens stukjes waarbij ik mij afvraag of ik ze op mijn blog moet zetten. Het gedicht van gisteren was er zo één. Het is, ondanks de ietwat grappige ondertoon, geen vrolijk gedicht en mensen lezen nu eenmaal liever over plezante dingen dan over verdrietige. Ik heb het toch gedaan, net zoals ik dat wel al eerder gedaan heb met blogjes die over zeer gevoelige dingen gaan.

Deze weblog weerspiegelt het leven, of in ieder geval mijn leven, en daar zitten toppen in, maar ook dalen, net zoals dat bij ieder mens het geval is. Een lach en ook een traan.

Maar, om de weegschaal weer een beetje in evenwicht te brengen: ik kan dus ook schrijven dat er naast het genoemde verdriet ook ontzettend veel geluk en vreugde in mij huist. Het één sluit het ander niet uit.

Vandaag heb ik weer in het aangename gezelschap van Beweegmaatje een heerlijke wandeling gemaakt door de bossen en over de heide. Volop kunnen genieten van prachtige wolkenluchten, vergezichten, de rust, het uitlopende groen en ter afsluiting een welverdiende koffie mèt. Daar wordt ik altijd heel blij en vrolijk van. Dus geef ik mijn blogje dit keer met plezier de titel Vreugd.

Verdriet.

soms zou ik weleens willen dat
verdriet een meetbaar iets was
zodat ik dan precies zou weten: nu
heb ik nog zeven kilo in mij
of twaalf kubieke meter,
ik noem maar wat.

soms denk ik: als ik mijn verdriet
kon meten, ja, dan wist ik,
wanneer ik heb gehuild, dat is dan
toch alweer een pondje minder
of veertig decimeter;
dat ruimt weer lekker op.

soms heb ik het gevoel dat het
nog lang zal moeten duren
voordat al dat verdriet in mij
echt weg is en voorgoed verdwenen.

maar wie zal zeggen hòe lang nog?
verdriet valt immers niet te meten.

Hoe gek.

'Hoe gek kun je de mensen krijgen wanneer er voor hen mogelijk enig geldelijk gewin in het verschiet ligt?' vroeg ik mij af toen ik overal in het dorp de posters van de Lidl achter de ramen zag hangen. Eindelijk komt er nu ook bij ons een filiaal van deze befaamde winkelketen en ter gelegenheid hiervan werd bij iedere inwoner een poster bezorgd. Wanneer je die ophangt achter het raam maak je kans op maar liefst een heel jaar lang gratis boodschappen! De kans op winnen is natuurlijk miniem, maar toch denkt iedereen natuurlijk 'Waarom zou ik nu eens niet de winnaar kunnen zijn?'.


De notaris trekt een tiental adressen en dan gaan ze kijken. Geen poster geen prijs. Je moet er toch niet aan denken dat dat zou gebeuren. Dus hangt er nu al een week lang om de drie huizen achter het raam zo'n lelijke poster.

Erg hè.

En het allerergste is............. bij mij hangt er ook één.

Breaking News:

Er is na een uitgebreid onderzoek vast komen te staan dat voetballers minder presteren wanneer ze niet goed zijn uitgerust. Daar kijk je toch van op!!!!!! Daar moet toch iemand een lange tijd heel druk mee zijn geweest; 27.000 wedstrijden in zeven landen zijn daarvoor bekeken. Wat geweldig dat ze dat nu toch eindelijk eens hebben uitgezocht; daar zullen jaren van intensief vooronderzoek aan vooraf zijn gegaan. Wat zijn ze toch knap tegenwoordig! Het wachten is nu op onderzoeken die aantonen dat homo's meer op mannen vallen, dat de meeste vogels kunnen vliegen en dat mensen met twee benen beter kunnen tapdansen dan die met slechts één been.

Het kabinet is gevallen. Nederland verzuipt in de problemen die schreeuwen om een oplossing. En dan, in deze roerige tijden, zijn er toch nog mensen die gaan uitzoeken of voetballers minder presteren wanneer ze niet goed zijn uitgerust. Dat is goed. Dat is fijn. Zij reiken ons de strohalm aan die wij zo nodig hebben: 'Mensen, er mag dan veel onzekerheid zijn momenteel, maar weet dan..... één ding staat nu vast: Voetballers presteren minder wanneer ze niet goed zijn uitgerust.'

We kunnen weer rustig gaan slapen.

Pasen 2012.

Helaas.

Na het invullen van mijn belastingaangiftebiljet 2011 vorige week, heb ik mijn vakantieplannen voor dit jaar enigszins moeten bijstellen. De reis van 28 dagen door Turkije, Sirië, Jordanië en Egypte die ik op het oog had, gaat niet door. Evenmin de geplande tocht op een kameel door de Sahara, van oase naar oase. De themareis naar Marokko met 10 dagen relaxen in Oosterse Badhuizen wordt mij uiteindelijk toch ook iets te begrotelijk. Een bezoek aan Wit-Rusland, de Baltische Staten gedurende 21 dagen is ook niet meer haalbaar. Kenia en Tanzania in 21 dagen moet ik laten liggen. Zelfs de eenvoudige kampeerreis naar Mozambique van 25 dagen kan niet meer. New York, San Francisco, Nieuw Zeeland, het gaat dit jaar niet lukken. Walvissen, pyramides, hangende tuinen, gletsjers, wuivende palmen en cultuurschatten op de Peloponnesus....... ik krijg ze dit jaar niet te zien.

Hieronder de vakantiebestemming die ik nu geboekt heb. Riant zomerhuisje met zwembad voor de deur, Airconditioning, Kookgelegenheid op zelf te stoken pittoresk kampvuurtje (hout voldoende voorradig). Warm en koud stromend water (afhankelijk van het jaargetijde) en iedere morgen genieten van de geur van vers gebakken brood die opstijgt uit het oventje van de buren (illegale houders van een dierencrematorium). Gebruik van de boot is bij de huur inbegrepen. Brede sloot op loopafstand.

Nogmaals Veenhuizen (2).

Op de begraafplaats van Veenhuizen, in de volksmond 'Het Vierde Gesticht' genoemd, liggen de doden op velerlei wijzen begraven. Ook hier speelden rangen en standen een grote rol. In de eerste vijftig jaar van haar bestaan werden de lichamen van de overleden verpleegden er eenvoudig 'gedumpt'. Zonder kist en zonder naam werden zij met meerderen in één grote kuil gegooid, soms in een jute omslag of in de eigen hangmat wanneer de dode het slachtoffer was geworden van een besmettelijke ziekte. Geronselde 'vrijwilligers' deden dan het werk, maar die waren daartoe pas bereid nadat zij eerst waren volgegoten met flink wat sterke drank. Pas veel later zijn daar eenvoudige, betonnen naamloze kruisen geplaatst, gegoten van het cement dat overbleef van bouwactiviteiten.


Alleen de graven van degenen die hier een functie bekleedden en hun familieleden werden voorzien van stenen en zerken, veelal met vermelding van de functie. Daarnaast was er dan ook nog een verdeling in protestant en katholiek. De paaltjes NH en RK geven het aan.

Alle graven met stenen en zerken liggen naar het oosten gericht, maar een tweetal graven vormt hierop een uitzondering. Aan de rand van de begraafplaats liggen twee dominees begraven. Men verwachtte dat zij op deze plek, wanneer de 'Jongste Dag' aanbrak, het eerst aan de beurt zouden zijn om te verrijzen uit hun graf. Doordat zij als enigen met hun gezicht naar de andere kant begraven waren, zouden zij bij de opstanding meteen oog in oog komen te staan met de aan hen toevertrouwde kudde.

Eén van hen, dominee Johannes Herman Heerspink, overleden in 1832, was een geliefd predikant, getuige de tekst die op zijn steen te lezen staat: '- Hier rust een menschenvriend - een leeraar van Gods kerk - Vriendschaps Vereniging - legt op zijn asch deez' zerk, - Deez' waardige gezand, - van Jezus reine leer - werd haar te vroeg ontrukt, - haar leeraar is niet meer; - Veenhuizen smeekt O God, - geef ons een Heerspink weer -'

Ties, de leider van de excursie, liet mij nog een eenvoudige steen zien waaronder Erik, een jongen van 8 jaar lag begraven. De vader van Erik, een bijenhouder die met zijn gezin diep in de omringende bossen woonde, bracht hem dagelijks naar de drukke verkeersweg, waar de gevangenisbus hem oppikte om hem met een aantal andere kinderen naar school te brengen. Op een dag stak de jongen onverhoeds de weg over en werd aangereden. Hij overleefde het ongeluk niet. De vreselijke gebeurtenis had plaatsgevonden kort voordat hij onderwijzer was geworden in het dorp en had gezorgd voor veel beroering onder de bevolking. Later in de bus vertelde hij dat Mariët over het ongeval geschreven had in haar boek 'De Eerste Zonde'. Het jongetje was in haar roman een meisje geworden.

Nogmaals Veenhuizen (1).

Ik heb op deze Blog al eens eerder *) geschreven over het Drentse Veenhuizen; dit naar aanleiding van het boek 'Het Pauperparadijs' van Suzanna Jansen. Vele jaren geleden was ik daar, op de fiets rondtrekkend door Nederland, een keer min of meer per ongeluk terecht gekomen en een bezoekje aan het plaatselijke museum had toen een diepe indruk op mij gemaakt. Niet in de laatste plaats vanwege de metalen kooien, voorzien van niet veel meer dan een eenvoudige hangmat, waar de wezen, vondelingen, dronkenlappen, landlopers en daklozen, hier verpleegden genoemd, de nacht in door moesten brengen. Ik was dan ook blij dat ik vorige week met een excursie mee kon naar dit unieke dorp in het Noorden.

Door een gelukkig toeval was de schrijfster Mariët Meester voor de voorbereiding van een nieuw boek voor enige tijd teruggekeerd naar de plek waar zij was opgegroeid en door een ander gelukkig toeval kende zij de organisator van de excursie en de laatste had daardoor kunnen regelen dat zij speciaal voor ons een lezing zou houden in de Koepelkerk van het dorp. Mariët is de dochter van de toenmalige hoofdonderwijzer, die, hoe kan het anders, Meester Meester werd genoemd.


Mariët Meester, die inmiddels twee boeken heeft geschreven over Veenhuizen en bezig is met het derde, had aanvankelijk niet in de gaten dat de plek waar zij was opgegroeid, zo bijzonder was. Zo bijzonder dat je er een boek over zou kunnen schrijven. Gelukkig dat zij het toch is gaan doen. Haar eerste boek over Veenhuizen was 'De Eerste Zonde', waarin een meisje van twaalf er achter komt dat een van de gedetineerden zich van het leven wil beroven en zij hem probeert te redden door het uitwisselen van briefjes tijdens de kerkdienst. Het grappige is dat ik het verhaal kende, maar mij niet herinnerde het boek gelezen te hebben. Ik was er vrijwel zeker van dat ik de verfilming ervan gezien had, zo helder stonden bepaalde gebeurtenissen mij voor ogen. Die verfilming bestaat echter (nog) niet. Dit is, lijkt mij, een bewijs dat Mariët haar boek heel goed en beeldend geschreven heeft. 'Meesterlijk' zou ik zeggen als dat niet een wat al te flauwe woordspeling was.

Hoe leer je een gemeenschap beter kennen dan door de verhalen van degenen die er als kind gewoond en geleefd hebben? Het was echt een voorrecht en een cadeautje dat we haar herinneringen hier op deze plek uit haar mond konden beluisteren.

Veenhuizen was min of meer een 'staat in een staat' met zijn eigen regels en leefwijzen. De normale verkeersregels waren hier niet geldig; je kon gerust zonder licht fietsen. Met z'n zessen naast elkaar als je dat wilde. Jongens reden al ver voor hun achttiende rond in een auto. Zolang je maar op het grondgebied van Veenhuizen bleef, kon dat. Aan de grootte van de huizen kon je, net als bij een militair aan de sterren en strepen, precies de rang, stand en waardigheid van de bewoners aflezen. Na iedere promotie kreeg je een wat groter huis; het hoogste dat je kon bereiken was een groot wit huis van 10 bij 10 bij 10 meter met een rode beuk in de tuin. Keerzijde van deze geleidelijke opwaardering was dat, wanneer iemand zijn werk verloor, door overlijden of pensioen, de familie ogenblikkelijk het huis moest verlaten. De grotere huizen hadden allen namen die een stichtelijke boodschap uitstraalden als 'Werk en Bid', 'Zorg en Vlijt', 'Arbeid is Zegen', of 'Leering door Voorbeeld'. Het hospitaal heette 'Vertrouw op God', wat al gauw door de bevolking verbasterd werd tot 'Gauw bij God'.

Mariët weet al waar zij begraven zal worden. Er waren toentertijd drie Gestichten in Veenhuizen. De begraafplaats werd vaak 'Het Vierde Gesticht' genoemd. De inwoners hadden als voorrecht dat je daar gratis begraven kon worden. Dat voorrecht is nu opgeheven, maar een paar jaar geleden konden haar ouders zich hier nog voor opgeven. Dat gold ook hun kinderen en eventuele partners, en ja..... zo'n voordeeltje laat je toch niet lopen?!

*) maandag 7 december 2009.

Bolstruik.

Shakespeare heeft het al zo mooi geschreven: What's in a name? Zou een roos anders hebben geroken wanneer hij een andere naam zou hebben gehad? Lijkt mij niet. Ik maak me dan ook niet zo druk over de namen van de planten en struiken in mijn tuin. Ik vind ze mooi of niet mooi, of ze nou Anemoon of Sansevieria heten, het maakt mij niets uit. De grote, bolvormige struik in mijn tuin, die daar, strategisch opgesteld des zomers mij enige privacy biedt, heet voor mij dan ook simpelweg Bolstruik. Bolstruik ziet er ieder jaar om deze tijd heel bruin en dood en kaal en treurig uit. Je zou geen stuiver voor hem bieden. Ook dit jaar hebben diverse mensen om mij heen zich weer met een bezorgd gezicht naar mij gewend met de vraag: 'Zou dat nou nog wel wat worden????'


'Jawel,' antwoord ik dan opgewekt, mijn eigen twijfels zo goed mogelijk verbergend, 'dat komt echt weer helemaal goed.' Soms geloofde ik het eerlijk gezegd zelf ook niet meer. Het was dit jaar wel een winter met temperaturen van beneden de 20 graden. Heel wat andere planten hadden het niet overleefd, dus of Bolstruik het echt nog wel zou gaan redden???

Menigmaal heb ik al die dorre takjes aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen, hopend op een klein groen puntje, het begin van een knopje, een blaadje, een teken van leven, en vanmorgen......


Ja vanmorgen was het zover. Niet eens meer een paar groene puntjes, maar al wat echte knopjes waren als uit het niets verrezen.

Ik voelde me blij en opgelucht. Nu wist ik het dan zeker: Het komt ook dit jaar echt weer helemaal goed met Bolstruik.

Dat is (de) kunst..

Zomaar een tweedehands-boekenwinkeltje in de binnenstad van Schiedam. Waarschijnlijk genoodzaakt door ruimtegebrek heeft de eigenaar voor het raam van zijn winkeltje een stellage gebouwd die vrijwel volledig gevuld is met boeken, boeken, boeken. De veel te dunne plankjes verschillen van kleur, buigen vervaarlijk door en dreigen voortdurend de verbinding met elkaar los te laten. Ze staan schots en scheef, slechts bij elkaar gehouden met wat dunne spijkertjes. De constructie is in één woord 'gammel'. Vroeg of laat moet het een keer fout gaan, dat kan gewoon niet anders. Er hangt een briefje naast: Svp geen fietsen plaatsen. Terecht, want zelfs het kleinste tikje tegen het raam kan fataal zijn. Maar ondanks alle negatieve eigenschappen biedt deze opgetaste handel een prachtig plaatje.

Die vlakverdeling, die verschillende kleuren, de ongewone plaatsing, die bijna tastbaar aanwezige spanning...... dat is kunst! Als de man slim is dan biedt hij het geheel als zodanig te koop aan. Er is vast wel een museum dat er een fors bedrag voor over heeft. Alleen............. het is kunst, maar om het als zodanig te kunnen verkopen.... dat is natuurlijk de kunst.