Is dat lachen?!!

Een paar dagen geleden had ik twee kleinkinderen te logeren, een kleinzoon van 9 en een kleindochter van 7. Om ze bezig te houden draaide ik wat films op de tv. Bladerend door mijn verzameling films stuitte ik op een dvd van de Dikke en de Dunne. Oliver Hardy en Stan Laurel. 'Zou deze humor nog werken bij de jeugd van tegenwoordig?', vroeg ik me af. Ik besloot een korte film van hen op hen los te laten en koos daarvoor dan maar meteen de, naar mijn mening, allerbeste film die het duo ooit gemaakt heeft: The Musicbox.

In deze film moeten Laurel & Hardy een pianola bezorgen bij een huis bovenop een heuvel. Er zit niets anders op dan de kist met de pianola met veel moeite de ellenlange trap op te sjouwen en dat gaat meerdere malen fout zodat ze herhaaldelijk weer van onderaf moeten beginnen. Wanneer het uiteindelijk met veel pijn en moeite gelukt is hun vracht tot aan de voordeur te brengen, komt de postbode langs. 'Goh, hebben jullie dat zware ding helemaal langs de trap naar boven gesjouwd? Je had gewoon de weg kunnen volgen, dan was je ook hier gekomen.' Ze reageren hierop zoals alleen zij dat kunnen en sjouwen het zware instrument met veel moeite weer alle treden de trap af, laden het in hun paard-en-wagen en brengen het, nu dus via de weg, opnieuw naar het huis op de heuvel.

De beroemde trap met 131 treden in Los Angeles bestaat nog steeds en wordt nog heel vaak door Laurel & Hardy-fans als een soort pelgrimsoord bezocht. De trap heeft zelfs de naam 'Music Box Steps' gekregen. In werkelijkheid leidt de trap echter niet naar een enkel huis, maar naar de hoger gelegen Vendome Street.



Mijn kleinzoon trok al bij voorbaat zijn neus op toen hij de zwart/wit foto van die twee rare, voor hem volkomen onbekende kerels op de cover zag. 'Ouwe films voor oude mannen' was zijn keiharde oordeel. Ik zette door en schoof de dvd in de speler.

Het duurde even, maar toen klonk toch de eerste lach. Die werd al snel gevolgd door meerdere. Zelf genoot ik met volle teugen. Ik heb de film al tientallen malen gezien, maar het blijft grandioos, al is de humor nog zo voorspelbaar.

'Vonden jullie het leuk?' vroeg ik na afloop. 'Ja,' antwoordde kleinzoon met enige tegenzin; 'Nee.' antwoordde kleindochter uit de grond van haar hart. Er is dus niets veranderd. Door de jaren heen lagen de mannen bij deze films constant in een deuk, terwijl de vrouwen er geen spier bij vertrokken en absoluut niet begrepen waar die mannen nu toch zo onbedaarlijk om moesten lachen.

Lekkende theepot (2).

Op mijn vorige blog heb ik een aantal reacties gehad van lezers die mij verzekerden tocht echt in het bezit te zijn van een theepot die niet lekte, een enkele zelfs van een foto als bewijsmiddel.


Ach ja, eerlijk gezegd weet ik ook wel dat er nietlekkende theepotten bestaan. Sterker nog, ik bezit er zelf één: een echte Wedgewood die krankzinnig duur was, maar.... niet lekt. Anderzijds leerde enig gestruin door het internet mij dat het probleem zeker niet onbekend is. Ik ben er ook getuige van geweest dat mensen in een winkel de verkoper vroegen de pot met water te vullen zodat ze even konden proefschenken voordat ze hem kochten. Er zijn zelfs wetenschappelijk getinte publicaties aan gewijd:

--- Vloeistoffysici zijn het erover eens dat de ellende meestal niet te wijten valt aan de schenker, maar eerder aan de pot. Specifieker gezegd: aan de tuit. De wand daarvan is een beetje ruw. Dit heeft tot gevolg dat de onderste laag van de theestroom enigszins blijft plakken. Die laag wordt dus afgeremd, terwijl de bovenste theelaag ongehinderd naar buiten vloeit. Stop je met schenken, dan is de bovenste laag al weg terwijl de onderlaag er nog achteraan moet komen. Vandaar het lekken. ---
(Sander Becker in Trouw)

Maar er zijn natuurlijk veel belangrijker problemen in de wereld. Bij het ouder worden kunnen bepaalde lichaamsdelen ongewild gaan lekken. Dat lijkt me pas ècht vervelend.

Lekkende theepot.

Ze kunnen tegenwoordig een ruimtetuig naar de planeet Jupiter sturen, openhartoperaties verrichten, een robot maken die zichzelf voortplant; waarom is het dan nog steeds niemand gelukt een theepot te maken die niet lekt tijdens het inschenken?!

.....en Welkom.

De hele wereld om ons heen heeft drie dimensies, een lengte, breedte en diepte. Helaas zien we op een foto altijd alles afgebeeld in een plat vlak. Dat kan natuurlijk ook erg mooi zijn, maar foto's in 3D hebben toch iets extra's en zijn vaak bijzonder indrukwekkend. Eén keer per jaar ga ik dan ook naar een bijeenkomst van de Nederlandse Vereniging voor Stereofotografie. Dat is voor mij een dag lang genieten van de imposante afbeeldingen die daar op een groot scherm geprojecteerd worden. De ongemakken van een speciaal brilletje neem ik dan maar voor lief. Tot voor kort stond er in iedere aflevering van hun tijdschrift een foto waarop ik tussen de medegenieters zit.


Al jarenlang probeer ik zelf ook ook te fotograferen in stereobeelden, meestal met een redelijk goed resultaat. Eerst deed ik dat met een gewone monocamera en een zelfgemaakt speciaal schuifje voor op een statief. Daarmee nam je eerst één foto, verschoof de camera ongeveer 6,5 cm en nam dan de tweede foto. Dat ging prima, maar het grote nadeel was dat je op die manier altijd alleen maar volkomen stilstaande objecten kon fotograferen. Een klein beetje wind kon de 3D-illusie al volledig verstoren.

Daarna kocht ik een camera die een beeld in tweeën splitste en die twee beelden als één foto op een gewone rolfilm vastlegde. Die foto kon je na het afdrukken met een viewer bekijken. Was al een stuk beter, want daarmee kon ik ook bewegende onderwerpen fotograferen. Echt geweldig was het echter nog niet.

Speciale 3D-camera's bestaan al vanaf het begin van de fotografie. Het zijn eigenlijk twee camera's in één, ze werden gemaakt voor een relatief kleine klantenkring en ze waren dan ook altijd heel erg duur. Het kostte daarnaast ook een flinke investering aan tijd voordat je hiermee een bevredigende foto kon maken.

Twee jaar geleden verscheen de W3 Finepix Real 3D camera van Fujifilm op de markt. Dat was een W1 waar de kinderziektes uitgehaald waren. De besprekingen van deze camera waren niet slecht en de prijs, toen 450 euro, was verhoudingsgewijs goedkoop. Inmiddels is deze prijs tot minder dan de helft gezakt en ik vond mede daardoor dat het tijd werd er één aan te gaan schaffen.

Mijn eerste indruk is dat het een heel leuk apparaat is. Je kunt er mono- en stereofoto's mee maken, maar ook 3D films in een hoge kwaliteit. Foto's en films kun je meteen bekijken op een scherm achterop de camera...... in 3D! Natuurlijk kun je ze ook, en vaak beter, bekijken als je ze afdrukt op een printer of weergeeft op een 3D televisiescherm. Ik ga daar nu mee aan de slag en zal binnenkort het resultaat laten zien op deze weblog.

Afscheid.....

Het hele leven is afscheid nemen en naarmate je leeftijd vordert, is er steeds vaker een afscheid. Vandaag heb ik afscheid genomen van een trouwe en dierbare vriend: mijn ligfiets.


Wat hebben wij samen een plezier gehad! Ik ging er zomers regelmatig mee naar mijn strandje en kreeg daar de bijnaam Henk-van-de-ligfiets om mij te onderscheiden van de andere Henken daar.

Bij menig stoplicht werd ik aangesproken. 'Rijdt dat nou lekker?' Ik wilde, na honderden malen er serieus op geantwoord te hebben, wel eens grappen: 'Nee hoor, het is echt verschrikkelijk lijden op zo'n ding. Maar ik ben een liefhebber van SM, weet je?'
Bij ieder kruispunt gaven automobilisten ons voorrang omdat ze wel eens zo'n raar ding voorbij wilden zien rijden. Die voorrang werd voor mij zo vanzelfsprekend dat ik haar ook vaak ten onrechte nam als ik op mijn gewone fiets reed.

Hoeveel fietsvakanties heb ik niet op hem gereden, kriskras door Nederland, van hot naar her, de routekaart op het stuur geklemd en niet zelden met aan het eind van de dag 100 km of meer op de teller. Je kunt geen plaats in Nederland noemen of we zijn er samen geweest.
In België zagen we de monden van de mensen langs de weg echt letterlijk openvallen. Die hadden nog nooit zo'n 'zitfiets' gezien.

Soms deden we samen mee met een georganiseerde fietstocht. Dan sloofden we ons uit om nog meer op te vallen dan anders. Ik had op het bovenstuur dan een presenteerblaadje gemonteerd met daarop onder meer een flesje en glas met cola en een bakje met chips, alles vastgelijmd natuurlijk, en aan de rugleuning had ik een kleine, knaloranje balkonparasol bevestigd, tegen de felle zon. Menigmaal werden we gevraagd even te stoppen voor een foto.

Nu stond hij in mijn te kleine schuurtje al een paar jaar plaats in te nemen en rijden erop deed ik niet meer. Waarom niet? Ach, alles heeft zo zijn tijd en op een gegeven moment gaan de mensen toch zeggen: 'Kijk, die ouwe daar die moet nog zo nodig.' Pijnlijke knieën, het verlies van mijn fietsmaatje, andere bezigheden en belangstellingen...... het speelde allemaal een rol. Er komt voor alles een tijd dat je weet: het is voorbij. Voor mij was nu het moment gekomen om afscheid te nemen van mijn trouwe vriend.

Een advertentie op Marktplaats. Twee dames die hem ophaalden. Door de achterruit van hun bestelauto zag ik hem wat heen en weer wiebelen toen ze wegreden. Het was alsof hij naar me zwaaide. Ik zwaaide terug. Die dames zouden toch denken dat ik naar hen zwaaide.

Valentijn

Eigenlijk doe ik er niet aan mee, aan die flauwekul om de middenstand te spekken. Maar toch....... Ik heb een romantische geest en dus heb ik vanmorgen toch maar een Valentijnmail gestuurd naar een lieve vriendin van me in de hoop dat dit haar hart zal verwarmen.

Ach ja, voor een man bestaat er nu eenmaal niets mooiers dan een vrouw gelukkig te maken. Wanneer hem dat lukt dan is hij zelf ook gelukkig. We moeten dus die flauwekuldag maar gewoon in stand houden.

IJssie brouwen.

'IJssie brouwen, zou de jeugd dat tegenwoordig nog doen?' vroeg ik mij af toen ik vanmorgen langs de nog bevroren singels liep. In mijn tijd was het heel populair. Je kon het maar een heel korte tijd van het jaar doen, namelijk alleen tijdens de dagen dat de brede sloten net helemaal dichtgevroren waren, maar het ijs nog niet sterk genoeg was om je te dragen. Je nam een flinke aanloop richting sloot en liep dan heel snel over het dunne ijs naar de overkant. Deed je het te langzaam of kwam je ten val dan gaf je het ijs de gelegenheid om helemaal te breken en dan ging je roemloos ten onder in het ijskoude water. Terwijl je naar de overkant liep hoorde je onder je het ijs opwindend kraken en soms ook breken. Dat veroorzaakte een geweldig machogevoel, al lang voordat het woord was uitgevonden. Voor de jongens die na je kwamen werd het nog spannender, want natuurlijk werd het ijs bij iedere poging slechter. Meestal gingen we er mee door totdat één van ons er door zakte.

Enig onderzoek leerde mij dat deze niet ongevaarlijke wintersport alleen in Zuid Holland 'IJssie brouwen' wordt genoemd. Verder heeft zo'n beetje iedere streek en een andere naam voor. Ik noem er een paar: Bochelen, Schotsie bommen, Schollegie dansen, IJssie drossen, Skotsje dribbelen, Matjes lopen, Scholletje piepen, Schossie lidderen, Wakkie trappen, Scholletje trietsen, Guutje wippen, Buiglappen, Gollefieklettere, Schotsje raggen, Gammelen, Poepelieren en Gollefietroggelen. Er zijn er nog wel driehonderd. Wat een rijke taal hebben we toch!


Waarschijnlijk de meest bekende en beroemde ijssiebrouwer (m/v) was Eliza, die in 'De Negerhut van oom Tom' vlucht over de ijsschotsen om zichzelf en haar zoontje Harry in veiligheid te brengen voor de slavenjagers.

(Toverlantaarnplaat van de C. W. Briggs Company, getekend in 1881 door Joseph Boggs Beale.)

Zo maar......

Je hebt eigenwijsheid en eigen wijsheid. Ik ga meestal mijn eigen wijze weg en dat is tot nu toe altijd nog de beste gebleken. Zelfs als het de slechtste was.

Toch wel wat eng....... (1)

Tot nu toe was de meest ingrijpende medische reparatie van mijn, inmiddels enigszins op gevorderde leeftijd aangekomen lichaam, het plaatsen van een klein matje ter hoogte van mijn navel in verband met een breukje. Dat stelde niet zo heel veel voor, maar wat er nu aankomt.....

Ik ben vanmorgen naar de oogarts geweest en daar zijn mijn ogen uitgebreid onderzocht. Mijn vermoeden dat de, mij door velen aangeprate, bril geen optie zou zijn omdat er waarschijnlijk meer aan de hand is, kwam uit, want de uitslag was dat ik aan beiden ogen staar heb en dat ik daaraan geopereerd zal moeten worden. Dat gebeurt dan in twee afleveringen, voor één oog tegelijk, omdat er een, volgens de arts kleine, kans bestaat dat je er blind door kunt worden en dan heb je in ieder geval nog één oog over. Dat zou natuurlijk niet leuk zijn, want dan kan ik nooit meer naar de de open dag van de Stereofotografie-vereniging waar ik altijd zo van geniet, maar ik ga er maar vanuit dat het goed gaat.

Ik ben niet echt bang voor die operaties, maar vind het toch best wel eng. Het zijn wel je ogen waar ze in zitten te peuteren. Je moet er niet aan denken dat zo'n dokter net de hik krijgt terwijl ze met me bezig is. Het komt er op neer dat de eigen, troebele lens verwijderd wordt en wordt vervangen door een kunstlens. Je mag daarbij kiezen of je in de toekomst wilt gaan blijven verzien, of dichtbij zien. De derde mogelijkheid, helemaal niks meer zien, kies je zelf niet en schakelen we dus maar even uit.

Ik heb een afspraak gemaakt met de cataract (zo heet staar in de medische handboeken) -coördinator voor wat voorbereidende onderzoeken en het beantwoorden van eventuele vragen die opgekomen zijn nadat ik de meegekregen folder heb doorgelezen. Daarna ga ik dan binnen een paar weken voor de eerste keer onder het mes. Toch best wel wat eng.....

Armeluis iPad (2).

Zo'n tablet is, wanneer je hem koopt, al voorzien van een flink aantal programmaatjes, hier apps genoemd. Daarnaast kun je te kust en te keur de meest veelsoortige apps voor een luttel bedragje, of zelfs helemaal gratis, aanschaffen. Een app die je momenteel echt gewoon schijnt te moeten hebben is WordFeud. Eigenlijk is het gewoon Scrabble, met een iets aangepast bord en wat andere spelregels. Iedereen van jong tot oud doet het, in trein of bus, thuis, stiekem op het werk, tijdens een toiletbezoek, in de wachtkamer van de tandarts, echt overal.


Je speelt tegen echte partners, die je zelf kunt uitkiezen of willekeurig aan je kunt laten toewijzen. Die partners doen het echter bijna allemaal 'tussen de bedrijven door', dus kan het heel lang duren voordat jouw zet beantwoord wordt met een tegenzet. Soms moet je dagenlang wachten op een antwoord en dat kan heel frustrerend zijn wanneer je de letters klaar hebt liggen voor een zeer hoog scorend woord. De meeste spelen daarom simultaan met een stuk of acht partners.

Mij ligt dat niet zo. Ik speel liever één op één met een partner die je hooguit vijf minuten laat wachten op de volgende zet. In het echt vind ik het ook verschrikkelijk wanneer mijn tegenspeler een half uur zit te schuiven en te puzzelen om er nog 1 of 2 puntjes bij te kunnen scoren.
Een tweede frustratie is dat het programma vaak toch echt wel bestaande woorden als 'bravo' afkeurt en daarentegen woorden waarvan nog nooit iemand gehoord heeft, goedkeurt. Wanneer iemand een woord uit die laatste categorie gebruikt weet je vrijwel zeker dat hij sjoemelt en gebruik maakt van een hulpprogrammaatje. Wanneer je woord wordt afgekeurd kun je er over gaan heggesteggen of er de Dikke Van Dale bij gaan slepen, het helpt je niets, het programma is onverbiddelijk.

Sommige dingen kun je toch beter in het echt doen dan op de computer en het spelen van een spelletje Scabble is daar één van. Ik gooi mijn kartonnen bord met de houten steentjes nog niet weg.

Armeluis iPad (1).

Een tijdje geleden heb ik een tablet gekocht. Voor de leken: een tablet is een soort laptop zonder toetsenbord. Je kunt alles bedienen en ook briefjes tikken door slechts wat met je vingers over het scherm te strijken of het aan te tikken; touch screen heet dat. Daardoor kun je hem ook gebruiken wanneer je lekker gemakkelijk onderuit op de bank ligt. Eerst had ik plannen om, net als iedereen, zo'n aantrekkelijke en bijzonder verleidelijke iPad aan te schaffen, maar de eerste versie miste nog een paar voor mij belangrijke faciliteitjes en de tweede versie was ook nog niet helemaal wat ik wilde, en bovendien..... ze waren best wel erg duur voor een speeltje, want dat was het toch uiteindelijk. Echt nodig heb je zo'n ding niet, maar het is wel heel leuk om er één te hebben. Vijf, zeshonderd euro voor een hebbedingetje was me echter gewoon te gek.

Toen was er een aanbieding bij Bart Smit. De tablet die zij verkochten was slechts tweehonderd euro, was in sommige opzichten wel wat minder dan de iPad, maar had aan de andere kant ook weer een paar interessante mogelijkheden die de iPad niet had. Ik aarzelde niet lang, kocht er één en heb daar nog geen seconde spijt van gehad.

Wat is zo'n tablet leuk en gemakkelijk! Je geeft het een centrale plaats in de woonkamer en grijpt er dagelijks tientallen malen naar om even te zien wat er op tv is, het laatste nieuws te lezen, de aanbiedingen van AH te bekijken, de Buienradar te raadplegen, een straat op te zoeken, te kijken hoe laat de bus gaat, een vreemd woord op te zoeken, even een tv-programma van de vorige avond te bekijken, je kennissen foto's en filmpjes van je kleinkind te laten zien, je e-mail te checken, of.............. jawel, even een spelletje te spelen om je te ontspannen. Kortom, allemaal dingen die je op je gewone computer of in papieren versies ook wel kunt, maar je hoeft niet te wachten tot dat ding is opgestart, want hij is meteen klaar voor gebruik. Op treinreizen en vakanties kun je hem ook meenemen, want het is meteen ook een eBook-reader. Je kunt er dus hele boeken mee lezen. Steeds meer treinen worden voorzien van internet (dit heeft bij NS een hogere prioriteit dan toiletten, schijnt het) dus kun je ook tijdens de reis bijvoorbeeld je e-mails versturen of je Blog bijwerken.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (3)

Home no more home to me
Dit huis is nu mijn thuis niet meer

Robert Louis Stevenson (1850-1894)
vertaling: Henc R.A. de Roo (1943-heden)


Dit huis is nu mijn thuis niet meer, waarheen moet ik mij wenden?
De honger spoort mij aan en drijft mij voort.
Een koude winterwind waait over heuveltop en heide;
De regen valt in stromen neer; het vuil ligt in de poort.
Ooit bood dit huis een onderkomen aan mijn vrienden.
Ze waren altijd welkom, nooit liet ik hen staan --
Ik zie nog hun gezichten bij het licht der vlammen.
Maar nu klopt niemand van die oude lieden hier nog aan.

Dit huis was nog een thuis, vol vrolijke gezichten.
Het was een plek, mijn lief, waar ooit een kind gelukkig was.
Het vuur werd sprankelend weerspiegeld in de glazen ramen.
Wij bouwden zingend een paleisje daar, tussen het wilde gras.
Als straks de zon verschijnt boven de heuvels op de heide,
Ligt nu het huis er stil, verlaten bij; de schoorsteen rookt niet meer.
Laat het maar staan zo, alle vrienden zijn nu toch vertrokken.
Met heel hun hart beminden zij die oude plek zo zeer.

De lente keert terug en roept het sneeuwhoen op tot broeden.
Zij brengt de zon en regen weer, de bijen zijn bereid.
De heide staat straks weer in bloei, op heuvels en in dalen,
En zachtjes stroomt het beekje voort, zo vloeiend als de tijd.
Het daglicht is nog net zo helder als toen ik een kind was --
Het strijkt zacht over ‘t huis, de deur staat open nog voor mij;
De vogels maken veel kabaal en kwinkeleren in de schoorsteen --
Maar ik vertrek voor altijd……… het is nu echt voorbij.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (2)

De jury heeft gesproken en de winnaar van de Poëzievertaalwedstrijd 2012 is bekend. Helaas, ik ben het niet geworden. De prijs ging naar Martijn Kos uit Huizen en hieronder staat zijn winnende vertaling:

Thuis is niet meer thuis voor mij, waarheen moet ik gaan?
Met honger als voerman, ga ik waarheen ik gedreven word.
Koud blaast de winterwind over heuvel en heide;
In dichte vlagen jaagt de regen, en mijn dak is ingestort.
Geliefd door wijze mannen was de beschutting van mijn dak.
Het waarachtige welkomstwoord werd in de deur vernomen --
Dierbare dagen van weleer, met de gezichten in de vuurgloed,
Lieve mensen van vroeger, jullie zullen nooit meer komen.

Thuis was thuis toen, mijn beste, vol vriendelijke gezichten,
Thuis was thuis toen, mijn beste, gelukkig voor het kind.
Haardvuur en de ramen fonkelden helder op de heide;
Gezang, welluidend gezang, bouwde een paleis tegen weer en wind.
Nu, wanneer de dag daagt op de heuveltop van de heide,
Staat het huis er verlaten bij en de schoorsteen rookt niet meer.
Laat het daar verlaten staan nu alle vrienden zijn vertrokken,
De goedhartige, trouwe mannen, die hielden van de plek van weleer.

De lente zal komen, weer komen, en de vogels roepen,
De lente zal zon en regen brengen, bloemen en dieren;
Rood zal de heide bloeien over heuvel en dal,
Zacht stroomt de beek door de onveranderlijk stromende uren;
Bevallig schijnt de dag zoals ze scheen op mijn kinderjaren --
Bevallig schijnt de dag in de open deur van het huis;
Vogels komen, roepen daar en tjilpen in de schoorsteen --
Maar ik ga voor altijd en kom niet meer thuis.

De mijne plaats ik in mijn blog van morgen.

Holten 7

Gisteren trof ik tijdens mijn wandeling in de bossen rond Holten een verloren OV-chipkaart aan, midden op een bospad. Op het moment dat je je bukt om zo'n ding op te rapen, laad je natuurlijk meteen al een grote verantwoordelijkheid op je schouders, want als eerlijke vinder zul je daarna aan de slag moeten gaan om de kaart te laten terugkeren naar de ongelukkige verliezer, de rechtmatige eigenaar. Het koste mij in dit geval niet veel moeite om eerlijk te zijn, want zelfs als ik mijn snor zou afscheren en een rokje aan zou trekken zou ik geen enkele conducteur ervan kunnen overtuigen dat ik echt die vrolijk lachende jonge meid was die op de foto stond.

'Thuis', in mijn vakantiehuisje, ging ik eerst maar even Googlen op haar naam. Meestal levert dat wel wat op. Ieder jong mens heeft toch tegenwoordig Facebook of Hyves of zoiets?! Zij dus niet. Jammer. Ik had zo graag even de studente S.A. D. willen bellen om haar gerust te stellen:

O Sonja, Sandra, Silvia (?)
Ik wil je graag verblijden
en je, door middel van de telefoon,
niet langer laten lijden.
Ik vond jouw kaart hier in het bos
tussen de kale struiken
en stuur hem op, want kan helaas
hem toch niet zelf gebruiken.

Op internet lees ik dat je zo'n gevonden kaart kunt inleveren bij de balie van een een ov-bedrijf. Op het station in Holten zit echter geen aardige dame achter een loket, maar staat slechts een kille, gele kaartjesspuwer. Dan moet ik de kaart morgen maar afgeven in Hilversum of zo. Sofietje, Selma, Saskia D., je zult dus helaas nog even in een martelende onzekerheid moeten blijven verkeren.

Dank zij mijn internetverbinding was ik vanmorgen al snel op de hoogte van de uitslag van de Poëzievertaalwedstrijd. Ook de winnende vertaling was gepubliceerd. Tsja, wat zal ik er van zeggen? Iedere vorm van kritiek zal toch al snel beschouwd worden als kinnesinne. Laat ik het zo zeggen: ik vind het niet erg verloren te hebben, maar ik vind het wel erg verloren te hebben van dìt winnende gedicht. De jury heeft duidelijk veel belang gehecht aan een zo letterlijk mogelijke vertaling, ook als dit ten koste ging van het verkrijgen van een goed lopend gedicht in mooie zinnen en bewoordingen. Om te komen tot een goed eindproduct, dat wil hier zeggen een fraai stukje poëzie, is het soms onvermijdelijk je bij de vertaling wat 'dichterlijke vrijheden' te veroorloven en je los te maken van het keurslijf van een al te letterlijke vertaling. Een gedicht letterlijk vertalen kan mijn Google-translator uiteindelijk ook. Erg mooi wordt het dan niet; het levert op zijn best een slecht stukje proza op. Er een mooi gedicht van maken, dat kan slechts een mens, een dichter.

Het lijkt er op dat deze jury deze wedstrijd in de eerste plaats heeft beschouwd als een vertaalwedstrijd en daarbij uit het oog verloor dat het hier toch echt een poëzievertaalwedstrijd betrof. In de aankondiging van de wedstrijd in de Gooi en Eemlander van 17 november 2011 wordt de heer Schuitemaker geciteerd: 'Het gaat ook niet om een letterlijke vertaling. De ziel van een gedicht moet geraakt worden'. De opvatting van de jury is daarmee duidelijk in tegenspraak gebleken.

Zelf ben ik begonnen met het maken van een zeer letterlijke vertaling, met het woordenboek erbij. Daarna ging ik bedenken wat de dichter bedoeld zou kunnen hebben en vervolgens ben ik alles in mooie, goedlopende zinnen met goed klinkende woorden gaan gieten. Ik heb er toen een gedicht van gemaakt, dus. Achteraf gezien had ik dus beter de eerste, ruwe versie kunnen insturen.


Mijn vakantie zit er bijna op. Wat heeft een mens toch eigenlijk weinig nodig, denk ik wanneer ik om mij heen kijk. In deze beperkte ruimte bevindt zich eigenlijk alles wat je moet hebben. Straks zit ik weer in mijn huis met vijf kamers, twaalf kasten en dozen vol overbodige troep. Allemaal ballast, alle bezit is last. Een hemd in de kast, een hemd in de was en een hemd aan je bast, meer heb je toch niet nodig. Nou ja..... wel nog een goede laptop natuurlijk, dat spreekt vanzelf. En als het kan een beetje liefde.....

Holten 6

Vanmorgen stond er op de weerkaart van het journaal één zonnetje getekend en dat stond precies op de goede plaats wat mij betreft: vlak bij mijn vakantieadres. Dat werd dus weer een dagje toeristisch recreëren. Ik had nog het Natuurdiorama op de Holterberg op mijn programma staan en daar was het nu een mooie dag voor. Dus de wandelschoenen weer aan en op pad.

De weg naar het diorama maakte weer deel uit van het wereldtijdpad en het leuke was dat dit gedeelte over 'mijn' tijd ging. De kubusjes over de jaren vijftig en zestig heb ik allemaal gelezen en dat leverde natuurlijk heel veel zoete herinneringen op. 'De Speeltuin' van Heleentje van Capelle, de eerste oudejaarsconference van Wim Kan, de komst van Donald Duck en Coca Cola in ons land, van dat soort dingen. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar de kubus van mijn geboortejaar. Daar heb ik wat foto's van gemaakt.


Ik kwam weer in de buurt van de Canadese begraafplaats en besloot daar eerst nog even langs te gaan om nog een paar foto's te maken. Toen zag ik dat het informatiecentrum ernaast geopend was. Mijn eerste gedachte was: 'ach, wat moet ik daar?' maar ik ging toch naar binnen en had daar geen spijt van.


Het voordeel van een vakantie in januari is dat je niet één van de vele uit een blik met toeristen bent, maar dat je als individu binnenkomt en ook zo behandeld wordt. De mensen zijn blij met je komst en nemen alle tijd voor je om je alles te laten zien en je van alles te vertellen. Van zo'n bezoek steek je altijd weer iets op. Gisteren had ik al gezien dat er op een aantal grafstenen grote grintstenen waren neergelegd. Nu leerde een filmpje mij dat de beheerder van de begraafplaats die stenen aanvankelijk regelmatig met enige ergernis van de graven geveegd had. 'Zeker door kwajongens daar neergelegd'. Totdat een bezoeker hem er op wees dat hij dat niet doen moest. Het waren joodse graven en de stenen werden daar door de nabestaanden neergelegd om hun verdriet te uiten. Die grintstenen waren versteende tranen.

Er ligt maar één vrouw op de begraafplaats, een meisje van 19 jaar. Zij was smoorverliefd op een militair van dezelfde leeftijd en ze besloten te trouwen. Er werd hun een jeep ter beschikking gesteld als trouwauto. 's Morgens werd het huwelijk voltrokken, 's middags werden ze betrokken bij een verkeersongeluk en kwamen daar allebei bij om. Hun trouwdag werd ook hun beider sterfdag. Hoe wreed kan het lot soms zijn!

Ook leerde ik dat de begraafplaats op Canadees grondgebied ligt. De Nederlandse regering heeft het aan Canada geschonken, zodat de militairen in hun eigen grond begraven zouden kunnen worden.


Het daarna door mij bezochte diorama was zeker ook leuk, mooi, interessant en noem maar op, maar toch minder.


Vanavond staat er bij mij op het menu: Macédoine de legumes, Mini-Grenailles en een flink stuk Unox rookworst.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (1)

Ook dit jaar heeft de Bibliotheek van Huizen-Laren-Blaricum weer een poëzievertaalwedstrijd georganiseerd. Dit keer werd gekozen voor een uit het Engels te vertalen gedicht van de beroemde Schotse schrijver Robert Louis Stevenson, onder meer bekend van zijn boeken Treasure Island en The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde. De titel van het gedicht uit 1895 is 'Home no more home to me.'

Ik heb aan die wedstrijd meegedaan. Om de prijs, een dubbel-cd, hoefde ik het niet te doen want ik hèb al een cd, maar ik hou van taal en van schrijven en dichten, dus deed ik er met plezier aan mee. Het was geen gemakkelijke tekst, vond ik, en ik moet bekennen dat ik mij diverse malen in totale verwarring heb afgevraagd wat de auteur nou toch in hemelsnaam met bepaalde passages wellicht eventueel misschien mogelijkerwijs bedoeld zou kunnen hebben. Maar ik kwam er uit, d.w.z. er kwam een gedicht op papier dat hopelijk in voldoende mate de bedoelingen van de schrijver benadert, zodat Robert Louis zich niet om mij in zijn graf zal hoeven om te draaien.


Vanavond is de uitslag. Ik heb geen enkele illusie dat ik gewonnen heb, want dan had ik naar alle waarschijnlijkheid wel al een mailtje gehad waarin mij op bedekte wijze werd aangeraden vanavond bij de prijsuitreiking aanwezig te zijn. Toch vind ik het heel jammer er niet bij te kunnen zijn, want het belooft een erg leuke culturele happening te worden. Morgen lees ik het uitgekozen gedicht hopelijk wel op internet. Daarna verschijnt de door mij vertaalde versie op mijn blog.

Dit is het gedicht waar het om gaat:

Home no more home to me, whither must I wander?
Hunger my driver, I go where I must.
Cold blows the winter wind over hill and heather;
Thick drives the rain, and my roof is in the dust.
Loved of wise men was the shade of my roof-tree.
The true word of welcome was spoken in the door --
Dear days of old, with the faces in the firelight,
Kind folks of old, you come again no more.

Home was home then, my dear, full of kindly faces,
Home was home then, my dear, happy for the child.
Fire and the windows bright glittered on the moorland;
Song, tuneful song, built a palace in the wild.
Now, when day dawns on the brow of the moorland,
Lone stands the house, and the chimney-stone is cold.
Lone let it stand, now the friends are all departed,
The kind hearts, the true hearts, that loved the place of old.

Spring shall come, come again, calling up the moorfowl,
Spring shall bring the sun and rain, bring the bees and flowers;
Red shall the heather bloom over hill and valley,
Soft flow the stream through the even-flowing hours;
Fair the day shine as it shone on my childhood --
Fair shine the day on the house with open door;
Birds come and cry there and twitter in the chimney --
But I go for ever and come again no more.

Er zijn 24 Nederlandse versies van dit gedicht gemaakt. Ik zou ze allemaal wel willen lezen. Heel benieuwd wat de anderen ervan gebrouwen hebben.

Holten 5

Ik moest vanmorgen vroeg de weersvoorspelling op teletekst een paar maal overlezen voordat ik het kon geloven. Regen zou vooral gaan vallen in het noorden en het zuidwesten van het land en voor de rest zou het overal best wel eens een heel mooie dag kunnen worden. Dus trad meteen plan RW in werking. De afgelopen dagen heb ik ook best wel veel gewandeld, maar dat was steeds tussen de buien door en meer om de omgeving een beetje te leren kennen. Nu werd het tijd voor het betere werk: Een echte Recreatieve Wandeling rond de Holterberg. Ik had in mijn altijd grenzeloze optimisme een paar wandelroutes van huis meegenomen en één daarvan ging door het fraaie gebied tussen Holten en Nijverdal.

De weg naar het station was inmiddels niet onbekend meer voor mij, maar daarboven werd het al snel mooi en verrassend. Overijssel is vooral veel ruimte. Veel grote, weidse velden langs lange, rechte wegen. Lopend richting Holterberg bleef ik even als door de bliksem getroffen staan. Wat ik daar voor mij zag was voor mij helemaal Overijssel. Ik maakte er meteen een foto van.


Toen ik de woning passeerde werd ik aangesproken door de bewoonster. Die had gezien dat ik de foto maakte. We raakten in een gezellig gesprek en ze vertelde me dat ze achter het huis een klein vakantiehuisje had staan en dat sommige vakantiegangers daar al voor de twintigste maal kwamen. Ik kan het me voorstellen, want er is daar zoveel heerlijke ruimte en op een paar honderd meter begint het uitgestrekte bos- en berggebied. Ik hoefde er maar even de wat verderop gelegen Heksenweg voor in te gaan.

Het leuke is dat je in deze tijd van het jaar op zo'n wandeling vele, vele kilometers lang echt helemaal niets en niemand tegenkomt. Het fijne daarvan is de rust en het gevoel van vrijheid die het je geeft. Zo heb ik, laat ik er maar eerlijk over zijn, een keer zeer onbeschaamd staan wildplassen, zonder bang te hoeven zijn dat ik in de kraag zou worden gepakt door een paar zich vervelende en nog enkele diensturen voor de boeg hebbende Holtense Koddebeiers, die het heel normaal vinden iemand daarvoor aan te houden, in de boeien te slaan en voor nader onderzoek op te sluiten (zie mijn 2e verslagje).
Een nadeel is echter dat je niemand de weg kunt vragen wanneer je haar kwijt bent. En dat kan gemakkelijk gebeuren, want in zo'n omgeving hebben de bospaden geen naam, maar heten gewoon het 3e bospad RA bijvoorbeeld. Maar goed, dank zij mijn ingebouwd mannelijk oriëntatiegevoel (grapje hoor, lezeressen) en mijn mij altijd op mijn wandelingen vergezellende kompas (geen grapje, het heeft mij al zo vele malen uit de nood geholpen), kwam ik uiteindelijk toch steeds weer op het goede pad terecht. Bovendien, volgens één van mijn ingebouwde diepe levenswijsheden is elke weg de goede weg, zolang hij maar mooi is.


Ergens rond de Holterberg werd het plotseling vrij mistig. Schimmige witte slierten ijle mist trokken aan mij voorbij. De Witte Wieven dansen, dacht ik. Waarschijnlijk een toeristische attractie van de plaatselijke VVV.

De terugweg voerde mij langs de Canadese Erebegraafplaats. Ik ben daar nog een tijdje overheen gelopen, want ik hou wel van begraafplaatsen. Mooie foto's gemaakt. Talloze rijen jongens tussen de twintig en dertig die daar begraven liggen. Getuige de vele bloemen, geschenkjes en vooral de heel vele poppy's die ik daar aantrof zijn ze nog niet vergeten en worden hun graven nog regelmatig bezocht. Het graf van William J. Looser (private, age: 19) lag er wat kaal en verwaarloosd bij; daarom noem ik hem hier maar even met name. Bedankt Bill!


Sommigen vroegen mij of ik nu helemaal alleen op dat bungalowpark zat. Nee hoor, het valt me eigenlijk best wel mee. De zes tweepersoonshuisjes zijn volgens mij allemaal bezet, waarschijnlijk door krasse knarren zoals ik. Van de grotere huisjes niet zo veel, maar toch ook wel een aantal, waarschijnlijk bewoond door twee stellen krasse knarren, want gezinnen met kinderen zullen er nu niet inzitten.

Holten 4

Tussen de buien door is het droog en schijnt zelfs regelmatig uitbundig de zon. Daarom ook vandaag weer behoorlijk veel gewandeld. Vanmorgen naar het dorp voor de inkopen. Ik ben gek op winkelen en heb daardoor de neiging veel te veel in te slaan. Thuis is dat niet erg, want daar gaat alles wat te veel is de voorraadkast in, maar hier moet ik alles wat over is straks als ik huiswaarts keer meesjouwen in mijn rugtasje. Weggooien is geen optie, want 'ik heb de hongerwinter nog meegemaakt'.


Holten heeft in z'n gemeentewapen een tekening van drie wilde zwijnen en op het pleintje bij de kerk staan die zwijnen in het brons te kijk. Hopelijk blijven ze daar nog even staan want vandaag werd bekend dat het bronzen beeld van Simon Carmiggelt en zijn vrouw in stukken gezaagd werd teruggevonden bij de koperdieven.

Ook even bij de Aldi geweest, voor mij iets bijzonders, want 'dâ hewwe nie bei us in't darp'. Daarheb ik nog een Bluetooth Stereo zender/ontvanger gescoord voor 'wènig'.... Voor de niet-techneuten....: Bluetooth moet je hebben tegenwoordig. Daar kun je echt niet buiten. Wat ik met dit apparaat doen moet is mij nog niet helemaal duidelijk, maar daar kom ik de komende dagen nog wel achter. Van de eveneens daar aangeschafte cognac-chocoladetruffels ben ik nu al misselijk omdat ik ze allemaal achter elkaar heb opgegeten, terwijl ik ze gekocht had voor vanavond, bij de koffie.

Ik wilde deze minivakantie eens een beetje uitproberen hoe het was, na een lange tijd weer er even op uit. Een huisje huren, zoals vroeger zo vaak met Ans. Ik heb het nog steeds geweldig naar mijn zin en ik vermaak mij uitstekend, alleen............

Ik mis haar zo.

Holten 3

De zondag is, wanneer ik thuis ben, meestal een vervelende, saaie dag. Alle winkels gesloten en ook de bibliotheek en eigenlijk alles is dicht, behalve de kerken.

Vanmorgen de dag begonnen met een lekker ontbijtje, compleet met een eitje-erbijtje. Thuis werk ik altijd achteloos mijn portie kwark met muesli naar binnen, maar nu ga ik er even lekker voor zitten. Deze vakantie is voor mij ook een cursus onthaasten. Daarna maar meteen op pad gegaan voor het maken van een stevige wandeling. Het was nog droog tenslotte. Halverwege begon het wel te regenen, maar daartegen hebben ze al vele jaren geleden een geweldig instrument uitgevonden. Je drukt gewoon op een knop en meteen is het droog. Er hoeven zelfs geen batterijen in. Dat ding heet een paraplu. Ik heb een heel mooi kleurrijk exemplaar, ooit als relatiegeschenk van mijn bankier gekregen.


Dat is het fijne van vakantie houden: als je nu thuis zit met dit weer dan ga je er niet op uit maar blijft lekker bij de warme kachel zitten maar wanneer je met vakantie bent dan ga je er gewoon op uit, en achteraf heb je nooit spijt. Ook nu weer een heerlijke wandeling gemaakt. Ik leer al aardig de omgeving kennen Soms simuleer ik even de weg kwijt te zijn en spreek een autochtoon aan, hetgeen dan soms een aardig gesprekje oplevert.


Gisteren kwam ik ze ook al tegen en nu weer: de houten, van een jaartal voorziene palen waaraan een groene, metalen kubus is bevestigd met interessante gebeurtenissen die in dat jaar plaats vonden. Zij maken deel uit van het Wereldtijdpad. In het buitengebied van Rijssen-Holten zijn ruim 2000 van zulke jaarpalen geplaatst. Op vier vlakken van de kubus staan verhalen over de Wereld, Europa, Nederland en Regio. Dit is een uniek pad dat je nergens anders aantreft. Alleen.......... zou er iemand zijn die al wandelend al die 2000 x 4 verhalen heeft gelezen? Misschien iemand met etalagebenen?


Inmiddels raast er een gure storm rond mijn huisje. Tijd voor echte winterkost. Er staat voor vandaag hutspot op het menu. Zonder klapstuk, maar wel met een flink stuk warme worst.

Holten 2

De eerste nacht goed doorgekomen. Ik werd al heel vroeg wakker (dacht ik), zo rond half twee en kon daarna niet meer in slaap vallen. Een beetje soezend kon ik het nog rekken tot iets over vieren (dacht ik). Het verbaasde me dat er zo vroeg al zoveel licht door de gordijnen viel. Oké, in het oosten komt de zon wel iets vroeger op dan in het midden van het land, maar zoveel scheelt dat nou toch ook weer niet?! Toen ik opstond en maar eens op mijn telefoon ging kijken, bleek dat ik mijn horloge op z'n kop had neergezet op het nachtkastje naast mijn bed en dat het al half tien was. Half tien al, tot zo lang heb ik nog nooit in bed gelegen! Maar ja.......... het is vakantie, dus dan mag dat.

Ze doen hier op het bungalowpark erg aan het milieu en alles is energiezuinig ingericht. Weinig verlichting en dan ook nog met spaarlampen.


De verwarming gaat weliswaar tot een 24 graden, maar door de speciale thermostaat loopt dat, wanneer er een tijdlang geen beweging is geconstateerd, terug tot 15 graden, en het duurt heel lang voordat de temperatuur weer aanvaardbaar is. Dus toen ik vanmorgen in mijn naturistenpyjama uit bed stapte was dat onaangenaam koud. Voortaan dus maar wat eerder opstaan om de thermostaat te starten en dan nog even een uurtje onder de wol duiken.

De afstand naar het dorp is zo'n twee kilometer en dus heel goed te lopen. Net mooi om in ieder geval aan de minimaal vereiste beweging te komen. Boodschappen gedaan, er is een ruime keus aan supermarkten, en ik heb nu genoeg eten in huis om de rest van de week door te komen. Paraplu meegenomen, maar geen regen gehad onderweg.

Wat gebeurt er zoal in Holten?
Een stoplicht springt op rood, een stoplicht springt op groen. In Holten Overijssel, is altijd wat te doen.
Ja, en er gebeuren ook heel schokkende dingen:

Krantenbericht:
Op 15 januari rond 04:40 zagen surveillerende agenten een aantal mannen staan op de M...weg. Een van hen was aan het wildplassen. Toen de agenten hem een beuring daarvoor wilden geven, gaf hij een valse naam op. Hij werd aangehouden. De man, een 27-jarige man uit Rijssen, verzette zich en werd uiteindelijk geboeid.
Een tweede man, een 23-jarige uit Rijssen, bemoeide zich met de aanhouding en werd toen zelf wegens ambtsbelemmering aangehouden. Dit was het sein voor een derde man, een 24-jarige uit Holten, om zich ook met de zaak te bemoeien en ook hij werd aangehouden voor ambtsbelemmering.
De drie mannen zijn voor nader onderzoek ingesloten.

Vanmiddag een lekkere, stevige wandeling gemaakt om de omgeving te leren kennen. Tsja, als je vakantie hebt met dit weer dan moet je vooral niet binnen blijven zitten, maar gewoon er op uit gaan en meestal valt het dan best wel mee. Nu ook weer zo'n twee uur heerlijk gewandeld en.... geen spatje regen gehad. Op de wegen had de overvloedige regen van de laatste dagen wel zijn sporen nagelaten.


Voor het slapen gaan nog even mijn hoofd uit het raam gestoken en een paar maal heel hard 'roekoehhh, roekoehhh' geroepen, maar geen duivin die antwoord geeft. Dus helaas, er wordt vanavond weer niet getorteld.