Armeluis iPad (2).

Zo'n tablet is, wanneer je hem koopt, al voorzien van een flink aantal programmaatjes, hier apps genoemd. Daarnaast kun je te kust en te keur de meest veelsoortige apps voor een luttel bedragje, of zelfs helemaal gratis, aanschaffen. Een app die je momenteel echt gewoon schijnt te moeten hebben is WordFeud. Eigenlijk is het gewoon Scrabble, met een iets aangepast bord en wat andere spelregels. Iedereen van jong tot oud doet het, in trein of bus, thuis, stiekem op het werk, tijdens een toiletbezoek, in de wachtkamer van de tandarts, echt overal.


Je speelt tegen echte partners, die je zelf kunt uitkiezen of willekeurig aan je kunt laten toewijzen. Die partners doen het echter bijna allemaal 'tussen de bedrijven door', dus kan het heel lang duren voordat jouw zet beantwoord wordt met een tegenzet. Soms moet je dagenlang wachten op een antwoord en dat kan heel frustrerend zijn wanneer je de letters klaar hebt liggen voor een zeer hoog scorend woord. De meeste spelen daarom simultaan met een stuk of acht partners.

Mij ligt dat niet zo. Ik speel liever één op één met een partner die je hooguit vijf minuten laat wachten op de volgende zet. In het echt vind ik het ook verschrikkelijk wanneer mijn tegenspeler een half uur zit te schuiven en te puzzelen om er nog 1 of 2 puntjes bij te kunnen scoren.
Een tweede frustratie is dat het programma vaak toch echt wel bestaande woorden als 'bravo' afkeurt en daarentegen woorden waarvan nog nooit iemand gehoord heeft, goedkeurt. Wanneer iemand een woord uit die laatste categorie gebruikt weet je vrijwel zeker dat hij sjoemelt en gebruik maakt van een hulpprogrammaatje. Wanneer je woord wordt afgekeurd kun je er over gaan heggesteggen of er de Dikke Van Dale bij gaan slepen, het helpt je niets, het programma is onverbiddelijk.

Sommige dingen kun je toch beter in het echt doen dan op de computer en het spelen van een spelletje Scabble is daar één van. Ik gooi mijn kartonnen bord met de houten steentjes nog niet weg.

Armeluis iPad (1).

Een tijdje geleden heb ik een tablet gekocht. Voor de leken: een tablet is een soort laptop zonder toetsenbord. Je kunt alles bedienen en ook briefjes tikken door slechts wat met je vingers over het scherm te strijken of het aan te tikken; touch screen heet dat. Daardoor kun je hem ook gebruiken wanneer je lekker gemakkelijk onderuit op de bank ligt. Eerst had ik plannen om, net als iedereen, zo'n aantrekkelijke en bijzonder verleidelijke iPad aan te schaffen, maar de eerste versie miste nog een paar voor mij belangrijke faciliteitjes en de tweede versie was ook nog niet helemaal wat ik wilde, en bovendien..... ze waren best wel erg duur voor een speeltje, want dat was het toch uiteindelijk. Echt nodig heb je zo'n ding niet, maar het is wel heel leuk om er één te hebben. Vijf, zeshonderd euro voor een hebbedingetje was me echter gewoon te gek.

Toen was er een aanbieding bij Bart Smit. De tablet die zij verkochten was slechts tweehonderd euro, was in sommige opzichten wel wat minder dan de iPad, maar had aan de andere kant ook weer een paar interessante mogelijkheden die de iPad niet had. Ik aarzelde niet lang, kocht er één en heb daar nog geen seconde spijt van gehad.

Wat is zo'n tablet leuk en gemakkelijk! Je geeft het een centrale plaats in de woonkamer en grijpt er dagelijks tientallen malen naar om even te zien wat er op tv is, het laatste nieuws te lezen, de aanbiedingen van AH te bekijken, de Buienradar te raadplegen, een straat op te zoeken, te kijken hoe laat de bus gaat, een vreemd woord op te zoeken, even een tv-programma van de vorige avond te bekijken, je kennissen foto's en filmpjes van je kleinkind te laten zien, je e-mail te checken, of.............. jawel, even een spelletje te spelen om je te ontspannen. Kortom, allemaal dingen die je op je gewone computer of in papieren versies ook wel kunt, maar je hoeft niet te wachten tot dat ding is opgestart, want hij is meteen klaar voor gebruik. Op treinreizen en vakanties kun je hem ook meenemen, want het is meteen ook een eBook-reader. Je kunt er dus hele boeken mee lezen. Steeds meer treinen worden voorzien van internet (dit heeft bij NS een hogere prioriteit dan toiletten, schijnt het) dus kun je ook tijdens de reis bijvoorbeeld je e-mails versturen of je Blog bijwerken.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (3)

Home no more home to me
Dit huis is nu mijn thuis niet meer

Robert Louis Stevenson (1850-1894)
vertaling: Henc R.A. de Roo (1943-heden)


Dit huis is nu mijn thuis niet meer, waarheen moet ik mij wenden?
De honger spoort mij aan en drijft mij voort.
Een koude winterwind waait over heuveltop en heide;
De regen valt in stromen neer; het vuil ligt in de poort.
Ooit bood dit huis een onderkomen aan mijn vrienden.
Ze waren altijd welkom, nooit liet ik hen staan --
Ik zie nog hun gezichten bij het licht der vlammen.
Maar nu klopt niemand van die oude lieden hier nog aan.

Dit huis was nog een thuis, vol vrolijke gezichten.
Het was een plek, mijn lief, waar ooit een kind gelukkig was.
Het vuur werd sprankelend weerspiegeld in de glazen ramen.
Wij bouwden zingend een paleisje daar, tussen het wilde gras.
Als straks de zon verschijnt boven de heuvels op de heide,
Ligt nu het huis er stil, verlaten bij; de schoorsteen rookt niet meer.
Laat het maar staan zo, alle vrienden zijn nu toch vertrokken.
Met heel hun hart beminden zij die oude plek zo zeer.

De lente keert terug en roept het sneeuwhoen op tot broeden.
Zij brengt de zon en regen weer, de bijen zijn bereid.
De heide staat straks weer in bloei, op heuvels en in dalen,
En zachtjes stroomt het beekje voort, zo vloeiend als de tijd.
Het daglicht is nog net zo helder als toen ik een kind was --
Het strijkt zacht over ‘t huis, de deur staat open nog voor mij;
De vogels maken veel kabaal en kwinkeleren in de schoorsteen --
Maar ik vertrek voor altijd……… het is nu echt voorbij.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (2)

De jury heeft gesproken en de winnaar van de Poëzievertaalwedstrijd 2012 is bekend. Helaas, ik ben het niet geworden. De prijs ging naar Martijn Kos uit Huizen en hieronder staat zijn winnende vertaling:

Thuis is niet meer thuis voor mij, waarheen moet ik gaan?
Met honger als voerman, ga ik waarheen ik gedreven word.
Koud blaast de winterwind over heuvel en heide;
In dichte vlagen jaagt de regen, en mijn dak is ingestort.
Geliefd door wijze mannen was de beschutting van mijn dak.
Het waarachtige welkomstwoord werd in de deur vernomen --
Dierbare dagen van weleer, met de gezichten in de vuurgloed,
Lieve mensen van vroeger, jullie zullen nooit meer komen.

Thuis was thuis toen, mijn beste, vol vriendelijke gezichten,
Thuis was thuis toen, mijn beste, gelukkig voor het kind.
Haardvuur en de ramen fonkelden helder op de heide;
Gezang, welluidend gezang, bouwde een paleis tegen weer en wind.
Nu, wanneer de dag daagt op de heuveltop van de heide,
Staat het huis er verlaten bij en de schoorsteen rookt niet meer.
Laat het daar verlaten staan nu alle vrienden zijn vertrokken,
De goedhartige, trouwe mannen, die hielden van de plek van weleer.

De lente zal komen, weer komen, en de vogels roepen,
De lente zal zon en regen brengen, bloemen en dieren;
Rood zal de heide bloeien over heuvel en dal,
Zacht stroomt de beek door de onveranderlijk stromende uren;
Bevallig schijnt de dag zoals ze scheen op mijn kinderjaren --
Bevallig schijnt de dag in de open deur van het huis;
Vogels komen, roepen daar en tjilpen in de schoorsteen --
Maar ik ga voor altijd en kom niet meer thuis.

De mijne plaats ik in mijn blog van morgen.

Holten 7

Gisteren trof ik tijdens mijn wandeling in de bossen rond Holten een verloren OV-chipkaart aan, midden op een bospad. Op het moment dat je je bukt om zo'n ding op te rapen, laad je natuurlijk meteen al een grote verantwoordelijkheid op je schouders, want als eerlijke vinder zul je daarna aan de slag moeten gaan om de kaart te laten terugkeren naar de ongelukkige verliezer, de rechtmatige eigenaar. Het koste mij in dit geval niet veel moeite om eerlijk te zijn, want zelfs als ik mijn snor zou afscheren en een rokje aan zou trekken zou ik geen enkele conducteur ervan kunnen overtuigen dat ik echt die vrolijk lachende jonge meid was die op de foto stond.

'Thuis', in mijn vakantiehuisje, ging ik eerst maar even Googlen op haar naam. Meestal levert dat wel wat op. Ieder jong mens heeft toch tegenwoordig Facebook of Hyves of zoiets?! Zij dus niet. Jammer. Ik had zo graag even de studente S.A. D. willen bellen om haar gerust te stellen:

O Sonja, Sandra, Silvia (?)
Ik wil je graag verblijden
en je, door middel van de telefoon,
niet langer laten lijden.
Ik vond jouw kaart hier in het bos
tussen de kale struiken
en stuur hem op, want kan helaas
hem toch niet zelf gebruiken.

Op internet lees ik dat je zo'n gevonden kaart kunt inleveren bij de balie van een een ov-bedrijf. Op het station in Holten zit echter geen aardige dame achter een loket, maar staat slechts een kille, gele kaartjesspuwer. Dan moet ik de kaart morgen maar afgeven in Hilversum of zo. Sofietje, Selma, Saskia D., je zult dus helaas nog even in een martelende onzekerheid moeten blijven verkeren.

Dank zij mijn internetverbinding was ik vanmorgen al snel op de hoogte van de uitslag van de Poëzievertaalwedstrijd. Ook de winnende vertaling was gepubliceerd. Tsja, wat zal ik er van zeggen? Iedere vorm van kritiek zal toch al snel beschouwd worden als kinnesinne. Laat ik het zo zeggen: ik vind het niet erg verloren te hebben, maar ik vind het wel erg verloren te hebben van dìt winnende gedicht. De jury heeft duidelijk veel belang gehecht aan een zo letterlijk mogelijke vertaling, ook als dit ten koste ging van het verkrijgen van een goed lopend gedicht in mooie zinnen en bewoordingen. Om te komen tot een goed eindproduct, dat wil hier zeggen een fraai stukje poëzie, is het soms onvermijdelijk je bij de vertaling wat 'dichterlijke vrijheden' te veroorloven en je los te maken van het keurslijf van een al te letterlijke vertaling. Een gedicht letterlijk vertalen kan mijn Google-translator uiteindelijk ook. Erg mooi wordt het dan niet; het levert op zijn best een slecht stukje proza op. Er een mooi gedicht van maken, dat kan slechts een mens, een dichter.

Het lijkt er op dat deze jury deze wedstrijd in de eerste plaats heeft beschouwd als een vertaalwedstrijd en daarbij uit het oog verloor dat het hier toch echt een poëzievertaalwedstrijd betrof. In de aankondiging van de wedstrijd in de Gooi en Eemlander van 17 november 2011 wordt de heer Schuitemaker geciteerd: 'Het gaat ook niet om een letterlijke vertaling. De ziel van een gedicht moet geraakt worden'. De opvatting van de jury is daarmee duidelijk in tegenspraak gebleken.

Zelf ben ik begonnen met het maken van een zeer letterlijke vertaling, met het woordenboek erbij. Daarna ging ik bedenken wat de dichter bedoeld zou kunnen hebben en vervolgens ben ik alles in mooie, goedlopende zinnen met goed klinkende woorden gaan gieten. Ik heb er toen een gedicht van gemaakt, dus. Achteraf gezien had ik dus beter de eerste, ruwe versie kunnen insturen.


Mijn vakantie zit er bijna op. Wat heeft een mens toch eigenlijk weinig nodig, denk ik wanneer ik om mij heen kijk. In deze beperkte ruimte bevindt zich eigenlijk alles wat je moet hebben. Straks zit ik weer in mijn huis met vijf kamers, twaalf kasten en dozen vol overbodige troep. Allemaal ballast, alle bezit is last. Een hemd in de kast, een hemd in de was en een hemd aan je bast, meer heb je toch niet nodig. Nou ja..... wel nog een goede laptop natuurlijk, dat spreekt vanzelf. En als het kan een beetje liefde.....

Holten 6

Vanmorgen stond er op de weerkaart van het journaal één zonnetje getekend en dat stond precies op de goede plaats wat mij betreft: vlak bij mijn vakantieadres. Dat werd dus weer een dagje toeristisch recreëren. Ik had nog het Natuurdiorama op de Holterberg op mijn programma staan en daar was het nu een mooie dag voor. Dus de wandelschoenen weer aan en op pad.

De weg naar het diorama maakte weer deel uit van het wereldtijdpad en het leuke was dat dit gedeelte over 'mijn' tijd ging. De kubusjes over de jaren vijftig en zestig heb ik allemaal gelezen en dat leverde natuurlijk heel veel zoete herinneringen op. 'De Speeltuin' van Heleentje van Capelle, de eerste oudejaarsconference van Wim Kan, de komst van Donald Duck en Coca Cola in ons land, van dat soort dingen. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar de kubus van mijn geboortejaar. Daar heb ik wat foto's van gemaakt.


Ik kwam weer in de buurt van de Canadese begraafplaats en besloot daar eerst nog even langs te gaan om nog een paar foto's te maken. Toen zag ik dat het informatiecentrum ernaast geopend was. Mijn eerste gedachte was: 'ach, wat moet ik daar?' maar ik ging toch naar binnen en had daar geen spijt van.


Het voordeel van een vakantie in januari is dat je niet één van de vele uit een blik met toeristen bent, maar dat je als individu binnenkomt en ook zo behandeld wordt. De mensen zijn blij met je komst en nemen alle tijd voor je om je alles te laten zien en je van alles te vertellen. Van zo'n bezoek steek je altijd weer iets op. Gisteren had ik al gezien dat er op een aantal grafstenen grote grintstenen waren neergelegd. Nu leerde een filmpje mij dat de beheerder van de begraafplaats die stenen aanvankelijk regelmatig met enige ergernis van de graven geveegd had. 'Zeker door kwajongens daar neergelegd'. Totdat een bezoeker hem er op wees dat hij dat niet doen moest. Het waren joodse graven en de stenen werden daar door de nabestaanden neergelegd om hun verdriet te uiten. Die grintstenen waren versteende tranen.

Er ligt maar één vrouw op de begraafplaats, een meisje van 19 jaar. Zij was smoorverliefd op een militair van dezelfde leeftijd en ze besloten te trouwen. Er werd hun een jeep ter beschikking gesteld als trouwauto. 's Morgens werd het huwelijk voltrokken, 's middags werden ze betrokken bij een verkeersongeluk en kwamen daar allebei bij om. Hun trouwdag werd ook hun beider sterfdag. Hoe wreed kan het lot soms zijn!

Ook leerde ik dat de begraafplaats op Canadees grondgebied ligt. De Nederlandse regering heeft het aan Canada geschonken, zodat de militairen in hun eigen grond begraven zouden kunnen worden.


Het daarna door mij bezochte diorama was zeker ook leuk, mooi, interessant en noem maar op, maar toch minder.


Vanavond staat er bij mij op het menu: Macédoine de legumes, Mini-Grenailles en een flink stuk Unox rookworst.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (1)

Ook dit jaar heeft de Bibliotheek van Huizen-Laren-Blaricum weer een poëzievertaalwedstrijd georganiseerd. Dit keer werd gekozen voor een uit het Engels te vertalen gedicht van de beroemde Schotse schrijver Robert Louis Stevenson, onder meer bekend van zijn boeken Treasure Island en The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde. De titel van het gedicht uit 1895 is 'Home no more home to me.'

Ik heb aan die wedstrijd meegedaan. Om de prijs, een dubbel-cd, hoefde ik het niet te doen want ik hèb al een cd, maar ik hou van taal en van schrijven en dichten, dus deed ik er met plezier aan mee. Het was geen gemakkelijke tekst, vond ik, en ik moet bekennen dat ik mij diverse malen in totale verwarring heb afgevraagd wat de auteur nou toch in hemelsnaam met bepaalde passages wellicht eventueel misschien mogelijkerwijs bedoeld zou kunnen hebben. Maar ik kwam er uit, d.w.z. er kwam een gedicht op papier dat hopelijk in voldoende mate de bedoelingen van de schrijver benadert, zodat Robert Louis zich niet om mij in zijn graf zal hoeven om te draaien.


Vanavond is de uitslag. Ik heb geen enkele illusie dat ik gewonnen heb, want dan had ik naar alle waarschijnlijkheid wel al een mailtje gehad waarin mij op bedekte wijze werd aangeraden vanavond bij de prijsuitreiking aanwezig te zijn. Toch vind ik het heel jammer er niet bij te kunnen zijn, want het belooft een erg leuke culturele happening te worden. Morgen lees ik het uitgekozen gedicht hopelijk wel op internet. Daarna verschijnt de door mij vertaalde versie op mijn blog.

Dit is het gedicht waar het om gaat:

Home no more home to me, whither must I wander?
Hunger my driver, I go where I must.
Cold blows the winter wind over hill and heather;
Thick drives the rain, and my roof is in the dust.
Loved of wise men was the shade of my roof-tree.
The true word of welcome was spoken in the door --
Dear days of old, with the faces in the firelight,
Kind folks of old, you come again no more.

Home was home then, my dear, full of kindly faces,
Home was home then, my dear, happy for the child.
Fire and the windows bright glittered on the moorland;
Song, tuneful song, built a palace in the wild.
Now, when day dawns on the brow of the moorland,
Lone stands the house, and the chimney-stone is cold.
Lone let it stand, now the friends are all departed,
The kind hearts, the true hearts, that loved the place of old.

Spring shall come, come again, calling up the moorfowl,
Spring shall bring the sun and rain, bring the bees and flowers;
Red shall the heather bloom over hill and valley,
Soft flow the stream through the even-flowing hours;
Fair the day shine as it shone on my childhood --
Fair shine the day on the house with open door;
Birds come and cry there and twitter in the chimney --
But I go for ever and come again no more.

Er zijn 24 Nederlandse versies van dit gedicht gemaakt. Ik zou ze allemaal wel willen lezen. Heel benieuwd wat de anderen ervan gebrouwen hebben.

Holten 5

Ik moest vanmorgen vroeg de weersvoorspelling op teletekst een paar maal overlezen voordat ik het kon geloven. Regen zou vooral gaan vallen in het noorden en het zuidwesten van het land en voor de rest zou het overal best wel eens een heel mooie dag kunnen worden. Dus trad meteen plan RW in werking. De afgelopen dagen heb ik ook best wel veel gewandeld, maar dat was steeds tussen de buien door en meer om de omgeving een beetje te leren kennen. Nu werd het tijd voor het betere werk: Een echte Recreatieve Wandeling rond de Holterberg. Ik had in mijn altijd grenzeloze optimisme een paar wandelroutes van huis meegenomen en één daarvan ging door het fraaie gebied tussen Holten en Nijverdal.

De weg naar het station was inmiddels niet onbekend meer voor mij, maar daarboven werd het al snel mooi en verrassend. Overijssel is vooral veel ruimte. Veel grote, weidse velden langs lange, rechte wegen. Lopend richting Holterberg bleef ik even als door de bliksem getroffen staan. Wat ik daar voor mij zag was voor mij helemaal Overijssel. Ik maakte er meteen een foto van.


Toen ik de woning passeerde werd ik aangesproken door de bewoonster. Die had gezien dat ik de foto maakte. We raakten in een gezellig gesprek en ze vertelde me dat ze achter het huis een klein vakantiehuisje had staan en dat sommige vakantiegangers daar al voor de twintigste maal kwamen. Ik kan het me voorstellen, want er is daar zoveel heerlijke ruimte en op een paar honderd meter begint het uitgestrekte bos- en berggebied. Ik hoefde er maar even de wat verderop gelegen Heksenweg voor in te gaan.

Het leuke is dat je in deze tijd van het jaar op zo'n wandeling vele, vele kilometers lang echt helemaal niets en niemand tegenkomt. Het fijne daarvan is de rust en het gevoel van vrijheid die het je geeft. Zo heb ik, laat ik er maar eerlijk over zijn, een keer zeer onbeschaamd staan wildplassen, zonder bang te hoeven zijn dat ik in de kraag zou worden gepakt door een paar zich vervelende en nog enkele diensturen voor de boeg hebbende Holtense Koddebeiers, die het heel normaal vinden iemand daarvoor aan te houden, in de boeien te slaan en voor nader onderzoek op te sluiten (zie mijn 2e verslagje).
Een nadeel is echter dat je niemand de weg kunt vragen wanneer je haar kwijt bent. En dat kan gemakkelijk gebeuren, want in zo'n omgeving hebben de bospaden geen naam, maar heten gewoon het 3e bospad RA bijvoorbeeld. Maar goed, dank zij mijn ingebouwd mannelijk oriëntatiegevoel (grapje hoor, lezeressen) en mijn mij altijd op mijn wandelingen vergezellende kompas (geen grapje, het heeft mij al zo vele malen uit de nood geholpen), kwam ik uiteindelijk toch steeds weer op het goede pad terecht. Bovendien, volgens één van mijn ingebouwde diepe levenswijsheden is elke weg de goede weg, zolang hij maar mooi is.


Ergens rond de Holterberg werd het plotseling vrij mistig. Schimmige witte slierten ijle mist trokken aan mij voorbij. De Witte Wieven dansen, dacht ik. Waarschijnlijk een toeristische attractie van de plaatselijke VVV.

De terugweg voerde mij langs de Canadese Erebegraafplaats. Ik ben daar nog een tijdje overheen gelopen, want ik hou wel van begraafplaatsen. Mooie foto's gemaakt. Talloze rijen jongens tussen de twintig en dertig die daar begraven liggen. Getuige de vele bloemen, geschenkjes en vooral de heel vele poppy's die ik daar aantrof zijn ze nog niet vergeten en worden hun graven nog regelmatig bezocht. Het graf van William J. Looser (private, age: 19) lag er wat kaal en verwaarloosd bij; daarom noem ik hem hier maar even met name. Bedankt Bill!


Sommigen vroegen mij of ik nu helemaal alleen op dat bungalowpark zat. Nee hoor, het valt me eigenlijk best wel mee. De zes tweepersoonshuisjes zijn volgens mij allemaal bezet, waarschijnlijk door krasse knarren zoals ik. Van de grotere huisjes niet zo veel, maar toch ook wel een aantal, waarschijnlijk bewoond door twee stellen krasse knarren, want gezinnen met kinderen zullen er nu niet inzitten.

Holten 4

Tussen de buien door is het droog en schijnt zelfs regelmatig uitbundig de zon. Daarom ook vandaag weer behoorlijk veel gewandeld. Vanmorgen naar het dorp voor de inkopen. Ik ben gek op winkelen en heb daardoor de neiging veel te veel in te slaan. Thuis is dat niet erg, want daar gaat alles wat te veel is de voorraadkast in, maar hier moet ik alles wat over is straks als ik huiswaarts keer meesjouwen in mijn rugtasje. Weggooien is geen optie, want 'ik heb de hongerwinter nog meegemaakt'.


Holten heeft in z'n gemeentewapen een tekening van drie wilde zwijnen en op het pleintje bij de kerk staan die zwijnen in het brons te kijk. Hopelijk blijven ze daar nog even staan want vandaag werd bekend dat het bronzen beeld van Simon Carmiggelt en zijn vrouw in stukken gezaagd werd teruggevonden bij de koperdieven.

Ook even bij de Aldi geweest, voor mij iets bijzonders, want 'dâ hewwe nie bei us in't darp'. Daarheb ik nog een Bluetooth Stereo zender/ontvanger gescoord voor 'wènig'.... Voor de niet-techneuten....: Bluetooth moet je hebben tegenwoordig. Daar kun je echt niet buiten. Wat ik met dit apparaat doen moet is mij nog niet helemaal duidelijk, maar daar kom ik de komende dagen nog wel achter. Van de eveneens daar aangeschafte cognac-chocoladetruffels ben ik nu al misselijk omdat ik ze allemaal achter elkaar heb opgegeten, terwijl ik ze gekocht had voor vanavond, bij de koffie.

Ik wilde deze minivakantie eens een beetje uitproberen hoe het was, na een lange tijd weer er even op uit. Een huisje huren, zoals vroeger zo vaak met Ans. Ik heb het nog steeds geweldig naar mijn zin en ik vermaak mij uitstekend, alleen............

Ik mis haar zo.

Holten 3

De zondag is, wanneer ik thuis ben, meestal een vervelende, saaie dag. Alle winkels gesloten en ook de bibliotheek en eigenlijk alles is dicht, behalve de kerken.

Vanmorgen de dag begonnen met een lekker ontbijtje, compleet met een eitje-erbijtje. Thuis werk ik altijd achteloos mijn portie kwark met muesli naar binnen, maar nu ga ik er even lekker voor zitten. Deze vakantie is voor mij ook een cursus onthaasten. Daarna maar meteen op pad gegaan voor het maken van een stevige wandeling. Het was nog droog tenslotte. Halverwege begon het wel te regenen, maar daartegen hebben ze al vele jaren geleden een geweldig instrument uitgevonden. Je drukt gewoon op een knop en meteen is het droog. Er hoeven zelfs geen batterijen in. Dat ding heet een paraplu. Ik heb een heel mooi kleurrijk exemplaar, ooit als relatiegeschenk van mijn bankier gekregen.


Dat is het fijne van vakantie houden: als je nu thuis zit met dit weer dan ga je er niet op uit maar blijft lekker bij de warme kachel zitten maar wanneer je met vakantie bent dan ga je er gewoon op uit, en achteraf heb je nooit spijt. Ook nu weer een heerlijke wandeling gemaakt. Ik leer al aardig de omgeving kennen Soms simuleer ik even de weg kwijt te zijn en spreek een autochtoon aan, hetgeen dan soms een aardig gesprekje oplevert.


Gisteren kwam ik ze ook al tegen en nu weer: de houten, van een jaartal voorziene palen waaraan een groene, metalen kubus is bevestigd met interessante gebeurtenissen die in dat jaar plaats vonden. Zij maken deel uit van het Wereldtijdpad. In het buitengebied van Rijssen-Holten zijn ruim 2000 van zulke jaarpalen geplaatst. Op vier vlakken van de kubus staan verhalen over de Wereld, Europa, Nederland en Regio. Dit is een uniek pad dat je nergens anders aantreft. Alleen.......... zou er iemand zijn die al wandelend al die 2000 x 4 verhalen heeft gelezen? Misschien iemand met etalagebenen?


Inmiddels raast er een gure storm rond mijn huisje. Tijd voor echte winterkost. Er staat voor vandaag hutspot op het menu. Zonder klapstuk, maar wel met een flink stuk warme worst.

Holten 2

De eerste nacht goed doorgekomen. Ik werd al heel vroeg wakker (dacht ik), zo rond half twee en kon daarna niet meer in slaap vallen. Een beetje soezend kon ik het nog rekken tot iets over vieren (dacht ik). Het verbaasde me dat er zo vroeg al zoveel licht door de gordijnen viel. Oké, in het oosten komt de zon wel iets vroeger op dan in het midden van het land, maar zoveel scheelt dat nou toch ook weer niet?! Toen ik opstond en maar eens op mijn telefoon ging kijken, bleek dat ik mijn horloge op z'n kop had neergezet op het nachtkastje naast mijn bed en dat het al half tien was. Half tien al, tot zo lang heb ik nog nooit in bed gelegen! Maar ja.......... het is vakantie, dus dan mag dat.

Ze doen hier op het bungalowpark erg aan het milieu en alles is energiezuinig ingericht. Weinig verlichting en dan ook nog met spaarlampen.


De verwarming gaat weliswaar tot een 24 graden, maar door de speciale thermostaat loopt dat, wanneer er een tijdlang geen beweging is geconstateerd, terug tot 15 graden, en het duurt heel lang voordat de temperatuur weer aanvaardbaar is. Dus toen ik vanmorgen in mijn naturistenpyjama uit bed stapte was dat onaangenaam koud. Voortaan dus maar wat eerder opstaan om de thermostaat te starten en dan nog even een uurtje onder de wol duiken.

De afstand naar het dorp is zo'n twee kilometer en dus heel goed te lopen. Net mooi om in ieder geval aan de minimaal vereiste beweging te komen. Boodschappen gedaan, er is een ruime keus aan supermarkten, en ik heb nu genoeg eten in huis om de rest van de week door te komen. Paraplu meegenomen, maar geen regen gehad onderweg.

Wat gebeurt er zoal in Holten?
Een stoplicht springt op rood, een stoplicht springt op groen. In Holten Overijssel, is altijd wat te doen.
Ja, en er gebeuren ook heel schokkende dingen:

Krantenbericht:
Op 15 januari rond 04:40 zagen surveillerende agenten een aantal mannen staan op de M...weg. Een van hen was aan het wildplassen. Toen de agenten hem een beuring daarvoor wilden geven, gaf hij een valse naam op. Hij werd aangehouden. De man, een 27-jarige man uit Rijssen, verzette zich en werd uiteindelijk geboeid.
Een tweede man, een 23-jarige uit Rijssen, bemoeide zich met de aanhouding en werd toen zelf wegens ambtsbelemmering aangehouden. Dit was het sein voor een derde man, een 24-jarige uit Holten, om zich ook met de zaak te bemoeien en ook hij werd aangehouden voor ambtsbelemmering.
De drie mannen zijn voor nader onderzoek ingesloten.

Vanmiddag een lekkere, stevige wandeling gemaakt om de omgeving te leren kennen. Tsja, als je vakantie hebt met dit weer dan moet je vooral niet binnen blijven zitten, maar gewoon er op uit gaan en meestal valt het dan best wel mee. Nu ook weer zo'n twee uur heerlijk gewandeld en.... geen spatje regen gehad. Op de wegen had de overvloedige regen van de laatste dagen wel zijn sporen nagelaten.


Voor het slapen gaan nog even mijn hoofd uit het raam gestoken en een paar maal heel hard 'roekoehhh, roekoehhh' geroepen, maar geen duivin die antwoord geeft. Dus helaas, er wordt vanavond weer niet getorteld.

Holten 1

Tijdens de busreis naar het station viel het water met bakken uit de hemel. De weergoden deden echt hun uiterste best mijn vakantiegevoel te verstieren, wat hen natuurlijk niet lukte. Ik dacht maar steeds aan de eeuwenoude wijsheid: Wat nu valt kan straks niet vallen.

Ik had een trein met internetverbinding. Het speet mij dat ik nu mijn nieuwe tablet niet bij mij had, want dan had ik dat eens mooi kunnen uitproberen. Hoewel? Nu kwam ook meteen de minder goede kanten van het internet-in-de-trein boven water, want een paar opgeschoten jongens zaten via hun tablet en laptop speelfilms te bekijken, uiteraard met het bijbehorende, doordringende geluid. Na een reprimande van de conducteur ('Sie sind hier doch nicht alleine', het was een trein die doorging naar Berlin) werd het geluid teruggeschroefd tot bijna uit. Je moet ze soms gewoon een beetje opvoeden. Alleen de mobiele bellers hebben helaas nog steeds niet door dat 'sie hier doch nicht alleine sind' en maken nog steeds zonder enige gêne de trein of bus waarin zij reizen tot hun privé-telefooncel.


In Holten stond bij het station de taxi al op mij te wachten. Het huisje bleek mooi, leuk, netjes, comfortabel, schoon, nieuw, doelmatig en wat je verder maar voor positieve eigenschappen kunt verzinnen. Het heeft de lieflijke naam 'Tortelduifje'.


Veel tortelen zal ik hier helaas niet gaan doen, maar het blijft toch een beetje de fantasie prikkelende naam. Het huisje is wel heeeeeeeel erg energiezuinig ingericht, met zeeeeeeeer spaarzame verlichting, maar bij het tortelen heb je natuurlijk ook niet zo veel licht nodig. De naam van het Bungalowpark, 'de Lindenberg', doet me een beetje aan een sanatorium denken, of erger nog, een gekkengesticht. 'Hij is opgenomen in de Lindenberg'.... dat zou toch maar zo kunnen?!

Natuurlijk als eerste de laptop aangesloten op het internet. Dat lukte, zij het met enige beperkingen. Je moet bv inloggen met naam en wachtwoord. Maar ondertussen heb ik de eerste Skype verbinding al gehad met mijn zusje, dus dat gaat prima. Ik ga mij hier niet vervelen.

Het is gewoon al heel fijn om even in een heel andere omgeving te zijn. Een ander uitzicht te hebben als je uit het raam kijkt. Wat andere mensen te spreken. Een ander levensritme te hebben. En ik heb toch nog wel plannen om te gaan wandelen en fietsen, al geven de weersvooruitzichten daarop weinig hoop.


In ieder geval moet ik morgen naar het dorp, voor het inslaan van wat proviand. Vanavond staat er boerenkool met worst op het menu, in diepgevroren toestand meegenomen van huis. Later op de avond laat ik lekker het bad vollopen en ga een uurtje liggen weken in de ezelinnenmelk, of bij gebrek daaraan in een gewoon sopje van water met wat badzeep en een lekker geurtje. Glaasje wijn bij de hand, muziekje op de achtergrond. Gewoon genieten! Daarna filmpje kijken (meegenomen op DVD).

Hij staat....... hij gaat.

Het is vandaag Driekoningen. Dat is de dag waarop je alle kerstversiering die je in huis hebt moet opruimen, want wanneer je na de 6e januari nog een kerstboom of andere kerstversiering hebt staan of hangen dan brengt dat ongeluk volgens de overleveringen.

Ieder jaar haal ik de basis van een kerststukje naar beneden en maak het op met wat naaldtakken en rode hulstbessen. Ieder jaar ziet het er weer fris en als nieuw uit.


Het stond daar prachtig, op de salontafel, en het droeg in ruime mate bij aan de feestvreugde, maar vandaag moest het toch echt weer het veld ruimen. Takjes en bessen er uit en de kale restanten weer richting zolder.


Tot volgend jaar dus......

O ja, elkaar een Gelukkig Nieuwjaar wensen mag ook maar tot en met Driekoningen.

Strooppot..

Al een hele tijd had mijn computer, of liever gezegd één van mijn computers, want ik heb er inmiddels vijf draaiende, ernstig last van verstopping. Het was bijzonder irritant: Na het aanzetten werkte hij een tijdje normaal, maar na een minuut of 20 leek hij plotseling te veranderen in een grote pot met stroop en waren de programma's waar ik mee bezig was, niet meer vooruit te branden. Zelfs het uitschakelen was dan niet meer mogelijk langs de normale weg en moest heel bruut door het indrukken van de aan/uitschakelaar gebeuren. Opnieuw opgestart hield hij het dan weer zo'n twintig minuten vol om daarna weer in de stroopstand te gaan. Daar viel niet meer mee te werken.

Eerst maar wat programma's verwijderd waar ik toch nooit iets mee deed. Geen resultaat. Vanavond besloot ik er maar eens wat dieper in te duiken. Via de taakmanager kwam ik er achter dat een proces met de naam vm_sti.exe maar liefst 99% van de cpu-tijd in beslag nam. Dat betekende dus dat alle overige taken het met een miezerige 1% moesten doen. Geen wonder dat die nog maar nauwelijks vooruit kwamen.

Na wat geGoogle werd duidelijk dat ik niet de enige was met dit probleem. Dit programma werd vaak meegeïnstalleerd met de driver van een webcam, zo bleek. Dat zou wel kunnen, want die computer heeft geen ingebouwde camera en ik heb er wel eens een losse camera aangehangen. De symptomen kwamen overeen met die van mij.

Ik heb het programma opgezocht en verwijderd en daarna via regedit alle verwijzingen naar dit programmaatje uit het register gehaald. De computer weer gestart en alles loopt weer als een tiet, treintje, tielelier of wat je maar wilt. Meteen na het opstarten werkt hij nu ook al een stuk sneller dan daarvoor, merkte ik.

De webcamera was overigens niet van een obscuur merk, maar was gemaakt door de 'gloeilampenfabrikant uit het Zuiden des lands'.

Ik snap er geen knal van.

Vroeger, in mijn jeugd, kwam het wel eens voor dat er op oudejaarsavond rond een uur of elf een harde knal was te horen, buiten op straat. 'Zo,' zei mijn vader dan. 'die zijn er al vroeg bij.' Na die ene, enkele knal was het dan rustig totdat precies om 12 uur de hel losbrak en overal het vuurwerk werd ontstoken. Dat duurde dan een half uur, een uurtje misschien en daarna werd het al snel rustig. De mensen hadden in de jaren vijftig gewoon het geld niet om er urenlang op los te knallen.

Ach.... het was nu eenmaal traditie en zolang het niet erger werd dan zo.....

Het werd erger. Nu is het al heel normaal dat al maanden voordat de vuurwerkverkoop officieel begonnen is, de eerste knallen op straat zijn te horen. Ze worden ieder jaar luider, lijkt het wel, en met een honderdklapper kun je al lang niet meer voor de dag komen. De klappen worden nu in duizendtallen geteld. Ondanks de crisis worden ook dit jaar de recordcijfers voor de aankopen weer verbroken.

Het vreemde is dat, wanneer ik er met anderen over praat, de mensen altijd zeggen: 'ìk geef daar mijn goede geld niet aan uit, hoor.' of 'van mij zit er geen rotje bij.' of 'van mij mogen ze het vandaag nog afschaffen.' Waar komen dan toch al die knallen vandaan?

Het is vreemd........... heel vreemd!

24.999

Vandaag ben ik precies 24.999 dagen oud. Dat wordt nog spannend. Zal ik het gaan halen, die 25.000 dagen? Ik zal bijzonder voorzichtig zijn in het verkeer, behoedzaam de trap op en af lopen en er voor zorgen dat ik geen kou vat. Met een beetje geluk ben ik dan morgen vijfentwintigduizend dagen oud (als je het voluit schrijft, lijkt het nog meer!). Ik vier het in stilte, maar zal er wel even bij stil staan en mij verbazen......

Weg met Het Buikje! (13)

Het is voorbij en ik kan de balans opmaken. Spieren en uithoudingsvermogen zijn wel wat toegenomen in die vier weken sportschool. En het buikje.......


Ik vond het eigenlijk best wel leuk, maar niet leuk genoeg om het te blijven doen. Het is wel mooi geweest zo.

En die foto's...... die zijn natuurlijk echt! Net zo echt als de voor en na foto's in de advertenties voor slankelijnmiddelen ;-)

Kerst- en Nieuwjaarsgroet.

Weg met Het Buikje! (12)

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens, zegt het spreekwoord. Iemand vertelde me dat in de eerste weken van januari de parkeerplaats van de sportschool altijd helemaal vol staat. De weken daarop wordt dat al snel minder en na een paar maanden is er weer ruimte te over om te parkeren. Toen begreep ik ook waarom de sportschool uitgerekend in november met die verleidelijk voordelige aanbieding was gekomen.

Tot voor kort moest je altijd een jaarabonnement nemen, zodat je na een paar weken intensief zwoegen met een zeer duur betaalde kaart bleef zitten en daarna nog maar heel af en toe met toenemende weerzin richting sportschool toog, alleen nog maar omdat het toch wel zonde was van dat geld. Dat is nu gelukkig voorbij, je kunt per maand opzeggen. Dat zal de sportscholen ongetwijfeld veel inkomsten kosten.

Ik speelde met het idee zo'n professioneel roeiapparaat tweedehands aan te schaffen en vond er één op Marktplaats. Een kwartier of een halfuurtje per dag roeien op zo'n apparaat, dat moet toch op te brengen zijn, dacht ik. Ik deed een bod en toch wel wat onverwacht kon ik het ding krijgen voor die prijs, een dikke 500 euri. Maar toen bedacht ik dat ik me ook al ontelbare malen had voorgenomen iedere dag de yoga zonnegroet te doen. Dat kost ook niet meer dan een kwartiertje, maar het is me niet gelukt het meer dan een paar dagen vol te houden. De kans dat mijn dure apparaat binnen de kortst mogelijke tijd zou staan weg te kwijnen, was levensgroot. Keukenmachines en hometrainers hebben met elkaar gemeen dat ze meestal binnen de kortste tijd in het aanrechtkastje, respectievelijk onder het bed belanden. Niet doen dus. Ik ga van de zomer wel weer eens een keer ècht roeien, op de vijver van Oud Valkeveen, met de kleinkinderen.

Weg met Het Buikje! (11)

Met mijn vrienden van de sportschool op de foto.

Weg met Het Buikje! (10)

Wanneer ik mij 's morgens in alle vroegte op mijn fietsje naar de sportschool begeef zie ik hen zitten bij de oude haven. Langs de waterkant, ineengedoken, verpakt in dikke kleding en zittend op een krukje waarop een normaal mens het nog geen tien minuten zou uithouden. In hun handen, of vaker op een standaard naast hen, rust een lange stok. Bewegingloos staren ze naar iets dat, voor mij onzichtbaar, daar ergens op het water moet drijven.

'Is dat leuk?' vraag ik mij dan af. Je moet thuis toch wel een verschrikkelijk slecht huwelijk hebben wil je al die ontberingen, kou, regen, verveling, prefereren boven de knusse warmte van een gezellige huiskamer. Die vissen vinden het vast ook niet leuk. Denken ze een lekker hapje te kunnen scoren, worden ze met bruut geweld aan een lijntje uit hun element gesleurd. Plaatsvervangend voel ik even de pijn van een scherpe haak door mijn bovenlip.

Even later zit ik op de roeitrainer. Bijna automatisch maak ik de lange slagen die mij geen meter verder brengen. Hoewel? Mijn conditie gaat wel degelijk vooruit. Had ik in het begin halverwege de twee kilometer al moeite het vol te houden, nu plak ik er zo maar nog een kilometertje tegenaan en ga daarna nog een stukje stevig 'wandelen'. Als ik in mijn benen knijp voel ik stevige spieren, mijn bovenarm bolt toch echt al zichtbaar wanneer ik mijn arm buig en mijn buikje, ach..... alleszins acceptabel, zal ik maar zeggen.

Om de verveling tijdens het roeien te verdrijven, laat ik mijn fantasie de vrije loop. Ik zit in een klein bootje in de oude haven. Behendig stuur ik het sloepje in de richting van de kade waar een rijtje sombere mannen vreugdeloos in het water zit te staren. Vanuit de gedachte in deze donkere dagen voor de Kerst wat vreugde te brengen aan hen die het moeilijk hebben, ben ik er als parttime medewerker van het Leger des Heils op uit gestuurd om deze mensen enige troost en warmte te bieden. Op het campinggazje voorin mijn bootje staat een grote pan te pruttelen waaruit onmiskenbaar de geur van warme erwtensoep opstijgt.

'Soep mannen?' roep ik opgewekt wanneer ik hen dicht genoeg ben genaderd. Vol verlangen steken ze hun koude handen uit. 'Gggggggrrraaaag' bibbert er eentje. Een ander probeert op te staan, maar valt krachteloos terug op zijn stoeltje. Het zal voor hem toch niet te laat zijn? Vol mededogen reik ik hen de kommen aan, tot aan de rand gevuld met een goed bereidde snert. Zo een waar een lepel gemakkelijk in overeind blijft staan. Even zie ik wat glans verschijnen in hun doffe ogen. 'Hoe is het toch in hemelsnaam zover met deze kerels kunnen komen?' vraag ik mij af. Begerig slurpen ze de kommen leeg.

'Als jullie er over willen praten........?' moedig ik hen aan en dan komen de verhalen los. Het verhaal van de man die zijn vrouw met zijn beste vriend aantrof in bed. Het verhaal van de man die na dertig jaar trouwe dienst zo maar door zijn werkgever op straat werd geschopt. Het verhaal van..............

Maar dan geeft de display op mijn roeitrainer aan dat het genoeg is geweest voor vandaag. Ik heb mijn kilometertjes weer gemaakt. De haven ligt ver achter mij. Brrrrrrr...... ik heb het er koud van gekregen. Gauw nog even lekker een saunaatje pikken.

Lange Ivan.

Ik kan het niet helpen: de schilderijen van Ivan Mijatovic dòen mij gewoon iets. Ik had, via de Kunstuitleen, al twee keer eerder een schilderij van hem in huis gehaald, maar toen ik daar een nieuw werk van hem zag hangen wist ik meteen: die wil ik ook hebben. Het doek had nogal een apart formaat, 180 x 50 cm, terwijl de schilderijen die ik al in huis had, vierkant waren. Ik was op de eerder geleende werken nog lang niet uitgekeken en het was moeilijk te beslissen welke nu het veld zou moeten ruimen. Er moest toch echt één het huis uit, want drie van die grote schilderijen werd wat teveel in mijn modale huiskamer.

Het is altijd weer spannend of een schilderwerk er in je eigen omgeving net zo mooi uitziet als op de plek waar je het uitzocht. Gelukkig viel het niet tegen. Even later hing hij dus aan de muur, mijn 'Lange Ivan' zoals ik hem inmiddels was gaan noemen:


Ik werd door de prachtige kleuren van de soms in een dik profiel aangebrachte verf geïnspireerd tot een gedicht dat ik er nu naast heb gehangen.


gedachten stijgen op
gevoelens komen samen
waar zij versmelten in het kosmisch vuur.

dit is de plek
waar vreugde en verdriet elkaar ontmoeten.
dit is het uur.

de warmte geeft mij nieuwe moed
de liefde schenkt mij kracht, mij roept
het avontuur.

beloften van een eeuwenoud mysterie
worden nu zichtbaar voor een ieder die wil zien.


Bij het schilderij ‘old art 2’ van Ivan Mijatovic
Henc R.A. de Roo

Weg met Het Buikje! (9)

Fietsen doe ik liever op de fiets en wandelen doe ik liever in het bos; daar heb ik dus al die gekke apparaten niet voor nodig. Er is echter één apparaat dat ik wèl leuk vind: de roeitrainer. Een roeiboot heb ik namelijk niet en daarom maak ik in dit geval graag gebruik van een alternatief. Het aardige daarvan is dan ook nog dat je er echt alle spieren bij gebruikt. Ik heb me zondag dan ook voorgenomen die helse machine een week lang iedere dag te gaan gebruiken en eens te kijken of dat wat oplevert. Het was vanmorgen dus de vijfde keer en ik verwacht dat ik het morgen en overmorgen ook wel weer ga doen. Twee kilometer roeien in een straf tempo. Ik verbruik daar 100 cal mee, zegt het computertje. Dat is niet veel. Een eierkoek is al 100 kcal, dus wat ik verbruik is een duizendste eierkoek. Nog niet eens een heel klein hapje. Maar voor de spieren is het wel goed, natuurlijk. Dat voel ik. Elke dag werp ik vol verwachting een blik in de spiegel om te zien of mijn gestalte weer wat lijkt op de Adonis die ik vroeger was. Nou.... nee....... nog niet echt.

Dat wordt nog effe doorroeien dus!

Weg met Het Buikje! (8)

Het sporten op al die rare apparaten is voor mij net zoiets als seks hebben met een opblaaspop: het kàn wel en het wèrkt wel, maar het blijft toch een sneue bedoening.

Weg met Het Buikje! (7)

The Morning After....
Wanneer ik mij uit mijn bed laat rollen heb ik het gevoel dat mijn metabolische leeftijd minstens 85 is.

Ondanks de dichte mist, de kou en de vochtigheid geef ik toch maar weer de voorkeur aan een lekkere wandeling buiten in plaats van op zo'n helse machine.
Mijn tweede bezoek aan de sportschool schuif ik nog even op naar het eind van de week.

Weg met Het Buikje! (6)

Erik, mijn personal coach, bijna anderhalf maal zo lang als ik en een hoofd zo glad als een biljartbal, zat al achter de balie op me te wachten. Er liep een jonge vrouw voorbij. 'Zo Erik,' riep ze olijk in zijn richting, 'naar de kapper geweest?' 'Jaja,' antwoordde Erik, en toen de olijkerd buiten gehoorafstand was, 'die grap krijg ik zes keer per dag te horen.'

Net als gisteren moest ik weer plaatsnemen op zo'n bijzondere weegschaal. Ik kende de cijfers al. Ook de bloeddruk werd gemeten. Toen begon het echte werk en liepen we naar de apparaten die de grote zaal vulden. We gingen daar, volgens een bepaald plan, langs een stuk of zes machines en Erik noteerde de resultaten. Ik begon er gaandeweg zelfs een beetje plezier in te krijgen. Het deed me aan een kermis denken, waar je van de ene attractie in de andere rolt. Hier echter geen rupsbanen, spookhuizen, space shuttles en dat soort dingen, maar vernuftig samengestelde apparaten om de spieren te trainen. De resultaten waren niet slecht, maar Erik had alles niet al te zwaar ingesteld, omdat het de eerste keer was.

Het enige apparaat waar ik echt moeite mee had was dat ding voor de buikspieren. En daar ging het natuurlijk juist allemaal om. Daarvoor had ik mij in deze kermis gestort. Dat wordt dus nog flink oefenen de komende weken.

Als beloning voor mijn doorzettingsvermogen trakteerde ik mij nog op een lekkere sauna na afloop. Daar zal ik de beslist vaker gebruik van gaan maken. Lekker het luie zweet er uit werken.

Wel knap vermoeiend allemaal. Dus ga ik nu even lekker plat op de bank.

Weg met Het Buikje! (5)

Morgen is het zover. Al vroeg in de morgen ga ik voor de eerste keer sporten. Ik moet er een kwartiertje eerder zijn, want dan maken ze eerst nog even een vingerafdruk van me. Daarna gaan, door alleen maar even mijn vinger langs een scannertje te halen, alle poortjes elektronisch voor mij open. Binnen in de zaal word ik dan opgevangen door Erik, mijn 'personal coach', die mij de werking van al die apparaten zal uitleggen en ook mijn beginconditie vastlegt om deze te kunnen vergelijken met de eindconditie over 4 weken.

Vandaag is er in ons plaatselijke gezondheidscentrum een Open Dag van de diëtisten en dat past heel mooi in mijn programma in de strijd tegen Het Buikje, want ik wil wel eens weten hoe mijn situatie momenteel is en heb ook wel wat behoefte aan wat informatie. Met name de vraag 'Hoe voorkom ik het jojo-effect?' houd mij volop bezig.

Mijn antwoorden op de vragen van de lijst 'Hoe gezond eet jij?' leverde een score op van 26 punten van de max. 28 en dat was 'uitstekend'. Mijn schuldgevoel, ontstaan doordat ik uit gemakzucht doorgaans uit potjes Hak of diepvries eet, is op slag verdwenen. Daarna beklom ik de speciale weegschaal, die niet alleen het gewicht maar ook de vetpercentages nauwkeurig aangeeft. Ook die uitslag was voor mij beslist niet teleurstellend. Wat mij het meest plezier deed was dat daaruit blijkt dat mijn metabolische leeftijd 53 jaar is. Drieënvijftig jaar!

Het leuke is dat je je na zo'n uitslag ook meteen heel anders gaat voelen en gedragen. Je strekt je rug en loopt met veerkrachtige tred het gebouw uit. Krijgt de neiging over hekjes te springen. Pijntjes en kwalen zijn op slag verdwenen. Je hebt het gevoel dat alle vrouwen naar je lachen.

Toch ben ik bang dat, wanneer ik mij morgen overgeef aan die helse apparatuur van de sportschool, mijn metabolische leeftijd opeens minstens 83 is.

Weg met Het Buikje! (4)

'Wat is hier de dress code?' had ik aan Mirjam gevraagd. Ik had wel begrepen dat je niet zomaar kon gaan sporten in je dagelijkse klofje, maar dat dit een speciale outfit vraagt. Het bleek mee te vallen. 'Maakt niet zoveel uit' had Mirjam geantwoord, 'een trainingspak of een T-shirt met sportbroekje. Gewoon waar je je prettig in voelt.' Oké, zoiets had ik nog wel in huis. Wat mij, om mij heen kijkend, wel heel erg belangrijk leek waren de schoenen. Mijn comfortabele Eccos, waar ik mij nu juist zo prettig in voelde, kon ik hier echt niet dragen zag ik al gauw, dus de volgende dag naar de schoenenwinkel.

Het bleek dat zo'n beetje iedere sport zijn eigen schoenen moest hebben. Je had joggingschoenen, tennisschoenen, atletiekschoenen, voetbalschoenen, volleybalschoenen, en nog veel meer. Mijn keus viel op een model dat op een zeer breed terrein inzetbaar leek. Ze waren van Nike, dus dat moet wel goed zijn. De Griekse godin Nike is niet alleen de godin van de overwinning in de strijd, maar ook van het welslagen van een onderneming die met moeite en inspanning ten einde wordt gebracht. Dat het een hele onderneming was waar ik mee bezig was, was mij inmiddels wel duidelijk geworden en dat het mij ook veel moeite en inspanning zou gaan kosten deze onderneming tot een goed einde te brengen was ook zonneklaar. De schoenen zaten mij als gegoten, dus niet verder gezocht.


Ik ben er dus helemaal klaar voor. Alleen mijn lijf werkt niet mee. Pijntje hier, pijntje daar, stramme spieren, een opkomende verkoudheid. Het lijf zet alles in om deze drinkbeker aan zich voorbij te laten gaan. 'Ik heb geen zin' zeurt het. 'Ik voel me niet lekker' klaagt het. 'Waarom moet dit nou toch?' roept het opstandig.

'Gewoon omdat ik het zeg' antwoord ik met dezelfde onredelijkheid waarmee ouders hun lastige kinderen afpoeieren. 'We hebben A gezegd en zullen nu ook B zeggen.'

Weg met Het Buikje! (3)

Maandagavond had ik afgesproken met Mirjam, die me zou gaan vertellen wat de test en het daarbij behorende oefenprogramma inhield. Daarvan kwam niet zo veel terecht, want ze was erg gehaast omdat ze al behoorlijk achterliep op haar schema. Wel liet ze me de instrumenten zien waarmee ik de resultaten zou kunnen bereiken die ik wilde. 'Ik ben vooral geïnteresseerd in buikspieroefeningen' vertelde ik haar en ze liet me met enige trots een ingewikkeld apparaat zien waarop een man in een doorweekt T-shirt ronddraaiende bewegingen zat te doen. Niet echt wat ik in mijn hoofd had, want thuis doe ik dat soort oefeningen door met mijn bovenlichaam, vanuit liggende houding, een aantal malen omhoog te komen. Om het niet al te moeilijk te maken steek ik dan mijn voeten onder de radiator van de cv. Dat soort simpele oefeningen, daar hielden ze daar kennelijk niet van, want ik zag daar niemand liggen met zijn voeten onder de radiator. Wel stonden er apparaten. Heel veel apparaten. Voor iedere spier was er wel een apparaat, kreeg ik de indruk.

Boven stonden machines opgesteld waarop je kon wandelen. Ze waren allemaal voorzien van een televisiescherm zodat je tijdens het oefenen niet je favoriete soap hoeft te missen. De gekte ten top, naar mijn idee, maar Mirjam vond het prachtig en ik wilde haar niet kwetsen en in dit stadium ook nog niet vragen of ze ook speciale films voor mij konden draaien. Wat ik passend zou vinden was een gefilmde boswandeling, compleet met kwinkelerende vogels en een reetje dat plotseling je pad kruist. Wat dennengeur uit een spuitbus erbij en dan wordt het misschien toch nog leuk.

Mirjam toonde mij de kleedruimte, waar ze zelf niet naar binnen mocht, en slaagde er tenslotte in toch nog wat enthousiasme bij mij teweeg te brengen door te melden dat er ook een sauna was waar ik onbeperkt gebruik van zou kunnen maken.

Weg met Het Buikje! (2)

Al op de Lagere School, zoals dat toen nog heette, had ik al een bloedhekel aan de gymlessen. Ik werd al onpasselijk van de geur van gymschoenen vermengd met verschaald jongenszweet. Wanneer er twee groepen gevormd moesten worden voor trefbal was ik steevast de laatste die gekozen werd. Ik ervoer dat niet als vervelend of vernederend, maar kon er alle begrip voor opbrengen. Aan mij hadden ze immers toch niets en ach, ik had weer andere kwaliteiten. Later, op de Kweekschool, slaagde ik er in om een heel jaar weg te blijven van de gymlessen. Toen ik het daaropvolgende jaar noodgedwongen wel mee moest doen, heb ik mij aan de gymleraar voorgesteld als zijnde een nieuwe leerling.

Mijn aversie werd nog versterkt toen ik tijdens een voetbalwedstrijd van zeer korte afstand een bal in mijn kruis getrapt kreeg. Daarna bestond mijn activiteit op het voetbalveld er voornamelijk uit te proberen zo ver mogelijk bij die bal vandaan te blijven. Van al die rare spelregels begreep ik ook niets. Buitenspel? Was het maar waar. Ik stond toch gewoon op het veld?!

Ook op het ijs ging ik het niet maken. Ieder jaar probeerde ik het. Steeds weer opnieuw achter een stoel met die Nooitgedacht doorlopers waarvan de oranje banden zo strak geknoopt waren dat je tenen er af vielen. Steeds wanneer ik de slag enigszins onder de knie kreeg viel de dooi weer in en moest ik het volgende jaar weer helemaal opnieuw beginnen. Aan mijn schaatscarrière kwam een definitief einde toen ik in de sloot bij ons achter door het ijs zakte. Daar kwamen toen nog alle rioleringen op uit, dus dat was geen feest.

Toen ik mij een keer tijdens een logeerpartij bij familie liet overhalen een voetbalwedstrijd op de tv te volgen viel ik halverwege de wedstrijd in slaap, en dat terwijl deze wedstrijd nu nog door veel liefhebbers wordt gememoreerd als zijnde een heel bijzondere. Ook nu nog is het eenmaal noemen van het woord 'sport' op de televisie al voldoende om mij bliksemsnel naar de afstandbediening te laten grijpen.

Ik had een hekel aan sport, maar wel het meeste aan competitiesport. Waarom zou ik in hemelsnaam moeten wedijveren met anderen? Ik deed gewoon wat ik kon en dat was mij genoeg. Waarom zou ik mij uit de naad moeten rennen om nul komma zoveel seconden sneller te zijn als een ander? Het is een leefwijze voor mij geworden: ik doe wat ik kan en dat is mij genoeg. En dat geeft een hoop rust.

En nu dus naar de sportschool! Wat moet dat in hemelsnaam worden?????

Weg met Het Buikje! (1)

Wat ik niet voor mogelijk had gehouden is gisteravond gebeurd. Ik heb de binnenkant van een sportschool gezien!

Ik heb altijd al een enorme aversie gehad tegen sport en tegen sportscholen in het bijzonder. Met verbijstering zie ik hoe mensen hun auto voor de deur parkeren en dan daarbinnen op een soort helse machine een stuk gaan wandelen.

'Rij dan even door' denk ik dan. Daar heb je een prachtig bos waar je kilometers kunt wandelen in een heel wat verheffender entourage dan die martelkelder daarbinnen. Ik heb een hekel aan sport, maar hou van bewegen. Ik fiets en wandel zo veel en zo vaak ik maar kan, pak overal de trap in plaats van de lift en kom in ieder geval iedere dag ruimschoots aan het uur beweging dat gezond voor ons zou zijn.


Hoe kom ik dan toch in die sportschool terecht???? Tsjaa..... Bij mijn laatste afvalronde ben ik bijna tien kilo kwijtgeraakt, voornamelijk afkomstig van het vet dat zich rond mijn middel verzameld had. Ik was mijn buikje kwijt en voelde me over de hele lijn een stuk beter. Maarrrrr....... het jojo-effect ligt dan op de loer en nu, een half jaartje later, merk ik dat ieder grammetje vet dat er bij komt zich regelrecht spoedt naar de plek waar ik het nou juist absoluut niet wil hebben. Inderdaad, linea recta richting buik. Ik wil daar geen vet, ik wil daar spieren!

'Testpersonen gezocht' stond op de folder die afgelopen week in mijn bus viel. Een plaatselijk fitnesscentrum zocht 100 mannen en vrouwen in de leeftijdsgroep vanaf 35 jaar om samen met hen te testen of het mogelijk is binnen 4 weken tijd significante verbeteringen van gezondheid en welzijn te realiseren. De deelnemers gaan in 4 weken 8 keer een speciaal trainingsprogramma volgen, afgestemd op hun gezondheidsprofiel. Vier weken, acht keer, dat is te overzien, dacht ik. Dat moet ik kunnen doorstaan.

Ik heb, in het kader van de strijd tegen Het Buikje, voordat ik me weer zou kunnen bedenken, de telefoon gepakt en me opgegeven.

(c) foto: Coronel Sports Huizen.

Klappen voor een scherm?

Gisteren draaide de op film opgenomen opera Tosca van Puccini hier in de bioscoop. Ik was erbij en heb er met volle teugen van genoten. Niemand minder dan Angela Georghiu zong de hoofdrol en alles was opgenomen in het Royal Opera House in Londen, een gebouw waarbij vergeleken onze Stopera een boerenschuur is. Een prachtige shot van achteruit de zaal naar het doek gaf je al meteen aan het begin de illusie erbij aanwezig te zijn, want de bioscoopzaal vormde als het ware een verlengde van de zaal in het Opera House. Dat gevoel er live bij te zijn bleef de hele voorstelling aanwezig, zodat je steeds na een prachtig gezongen aria bijna vanzelf mee wilde gaan klappen met het opzwellende applaus. Ook bij het open doekje aan het einde, kreeg je de neiging op te staan en enthousiast mee te klappen en bravo te roepen. Maar dat doe je dan niet, want wie gaat er nou zitten klappen voor een bioscoopscherm?!

Hoewel..... Een goede kennis van mij, een echte filmliefhebber, zal aan het eind van een film altijd blijven zitten totdat de hele aftiteling voorbij is. Wanneer veel andere bezoekers al weer buiten hun sigaret aansteken, zit hij er nog. Gewoon, uit respect voor de mensen die de film gemaakt hebben. Dat er niemand van de filmmakers is die het ziet, deert hem niet. Eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo gek. Ik heb mezelf inmiddels die gewoonte ook enigszins eigen gemaakt, ook al omdat mij gebleken is dat het een aangename, want geleidelijke, overgang is van de wereld van het witte doek naar de wereld buiten.

Nu is het wel zo dat sommige filmmakers het mij wel heel moeilijk maken. Sommige aftitelingen gaan eindeloos door, omdat echt iedereen genoemd wordt. Wanneer ze zijn aangekomen bij de mevrouw die het stofdoekenmandje heeft gevuld dan haak ik af. Maar eigenlijk was dat applaus voor het scherm dus nog helemaal niet zo gek geweest.

Het ultieme vakantiegevoel.

Thuis eet ik iedere morgen als ontbijt een kom halfvette kwark vermengd met een paar handjesvol muesli. Terwijl ik de kom gedachteloos leeglepel, neem ik al even de e-mail door die de afgelopen nacht is binnengekomen, bedenk wat ik die dag zoal ga doen en zet de tv aan om te kijken wat voor weer het wordt.

Wanneer ik, zoals kort geleden, een nacht doorbreng in een hotel, dan mòet daar van mij gewoon een ontbijt-buffet bij. Als een kind in een speelgoedwinkel loop ik dan langs alle uitgestalde broodjes, belegjes, sapjes, vruchten, en andere heerlijkheden en maak mijn keus. Een eitje er bij? Lekker. Wat is dat voor broodje? Gewoon proberen.

Mijn bordje raakt vol. Niet tè vol, want dan kan ik straks nog een keer. Terug, aan ons tafeltje, bekijk ik nog even genietend wat er allemaal voor mij ligt. Naast de koffie staat ook nog eens een glas met echte jus d'orange. Niet afgeleid door andere bezigheden neem ik de eerst hap. Een knapperig broodje. Hmmmmmmmmmmmm..... heerlijk! Dit is voor mij het ultieme vakantiegevoel!

Waarom doe ik dit niet zo iedere dag, vraag ik mij af, maar natuurlijk weet ik ogenblikkelijk het antwoord al. Iets is nu eenmaal vaak juist zo leuk omdat je het maar af en toe doet. En bovendien zou in dat geval al snel mijn slanke, atletische (ahum) gestalte uitgroeien tot een volgevreten, uitgezakt lijf.

Mijn bordje is leeg en ik sta op voor nog een feestgang langs al dat lekkers. Ontdek nog iets dat ik de eerste keer overzien had. Schenk nog een glas jus in. Dat croissantje kan er nog wel bij, dat is toch allemaal lucht; Lekker dik jam er op. Gelukkig heb ik een grote maag, maar spijtig besef ik dat ik het toch hierbij zal moeten laten.

Vanmorgen, weer thuis, was er weer de kwark met muesli. Terwijl ik het naar binnen werk, start ik de computer al op om dit stukje te gaan schrijven. Weg vakantiegevoel. Het normale leven is weer begonnen.

Voorbij is de rust.

Het leek wel even lente, vanmiddag in mijn tuin. Dat het toch echt wel degelijk herfst was, bleek echter uit een dikke laag bruingele bladeren die het grasveld bijna aan het oog onttrok. Dat vraagt natuurlijk om ingrijpen en zo stond ik even later de bladeren uit de tuin te halen. Nee, niet met zo'n vele decibellen producerende bladblazer waar iedereen volgens de Gamma's en Praxissen tegenwoordig echt niet meer buiten kan, maar nog gewoon met een bladerhark en een bezem. Bladerhark? Dat moet je tegenwoordig aan je kleinkinderen uitleggen, wat daarmee bedoeld wordt. Het schijnt dat er in het Oude Ambachten Museum in Terschuur nog één bewaard wordt.

Oké, wanneer je een tuin hebt als een voetbalveld kan zo'n ding misschien wel handig zijn, maar voor de doorsnee stadstuintjes waarmee wij bedeeld zijn, is een bladerhark echt wel voldoende. Ik weiger dan ook pertinent zo'n brullend bladmonster aan te schaffen, hetgeen mij veel hoon en spot oplevert, alsmede medelijdende blikken en dito opmerkingen, maar ik ga mijn eigen wijze weg en hou vol.

Tevreden sta ik de bladeren op een hoop te vegen, genietend van een weldadige rust. Vanuit de bomen rondom mij hoor ik de diverse vogels twinkeleren. Diepe gedachten wellen in mij op. Een gevoel van intens geluk vervult mijn ziel. Totdat.......

In de tuin wat verderop wordt een bladerblazer gestart. Voorbij is de rust. Voorbij is de stilte.

'Vluchten kan niet meer....' schreef Annie M.G. al vele jaren geleden, en dat in een tijd dat iedereen het nog gewoon met een hark deed.

Minister van Tabak.

Bij de tabaksmaffia zullen de champagneflessen geknald hebben toen de huidige regering in oktober 2010 het bordes betrad. Voorbij waren de tijden van lastige Ministers van Volksgezondheid als een Els Borst die in korte tijd het tabaksgebruik sterk wist terug te dringen, en van een Ab Klink die, zij het dan op een wat onhandige wijze, bereikte dat roken in de horeca en andere publieke gelegenheden not-done werd. Edith Schippers had al voordat zij de politiek instapte en ook in de tijd dat zij in de Kamer zat als 'woordvoerder voor de volksgezondheid' bewezen de belangen van haar vriendjes in de tabaksindustrie veel belangrijker te vinden dan de gezondheid van de burgers, wier belangen zij eigenlijk zou moeten behartigen. En ja hoor.... al tijdens de formatieonderhandelingen werden veel maatregelen om het roken terug te dringen, in het verleden vaak zo moeizaam bereikt, in één klap samengevoegd onder het woordje 'betutteling' en van tafel geveegd. Feest bij de producenten van tabak; verdriet bij gezondheidsorganisaties als CAN en Stivoro die al hun werk nu......... ja.... in rook zagen opgaan.

Betutteling? Je laat als ouders je kind toch ook niet met een geladen pistool spelen omdat je het niet wilt betuttelen? We hebben het hier wel over een levensbedreigende situatie die snel en stevig ingrijpen vereist. Dan neem je als ouder je verantwoordelijkheden en dat zou een regering ook moeten doen. Roken is nog steeds doodsoorzaak nummer één en kost jaarlijks tienduizenden mensenlevens, maakt talloze mensen ernstig ziek en maakt het heel veel mensen onmogelijk op onbekommerde wijze van het leven te genieten. Een Minister van Volksgezondheid is niet een minister van anti-betutteling en heeft er voor te zorgen dat er volksgezondheid geleverd wordt. Dat dit hier niet gebeurt is heel ernstig.

Vanavond bracht het programma Zembla de praktijken van deze 'Minister van Tabak' in beeld. Ze heeft al veel bereikt in haar nog korte cariere. De levensbedreigende sigaretten worden weer in fraaie doosjes verpakt om de jeugd tot roken te verleiden, want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Iets wat in zo'n mooi pakje zit kan toch niet slecht voor je zijn?! In de horeca wordt weer onbekommerd doorgepaft en wie daar niet tegen kan die moet maar thuis blijven. De hulp aan mensen die willen stoppen met hun verslaving wordt stilgezet. Het aantal verkooppunten van de dodelijke tabak wordt niet verminderd. Voorlichtende campagnes worden geschrapt, want de schoorsteen van de tabaksgiganten moet koste wat het kost, al zijn dat mensenlevens, blijven roken.




Het is te hopen dat deze levensgevaarlijke minister snel het veld moet ruimen voor een èchte Minister van Volksgezondheid. We weten nu in ieder geval welke partijen we NIET moeten stemmen de volgende keer bij de verkiezingen.

Gaat u maar voor.

'Gaat u maar voor'. Die woorden werden uitgesproken door een jongen van een jaar of achttien die samen met zijn vriend aan de andere kant van het poortje van een fietspad kwam aanrijden. Ik kwam vanaf mijn kant aanrijden en het werd duidelijk dat we tegelijkertijd bij het poortje zouden aankomen en dat we er niet allebei tegelijk doorheen konden zigzaggen.

'Gaat u maar voor' zei toen die jongen en hij zei het niet op een onverschillige, verveelde, plichtmatige toon, maar met een stem waaruit beleefdheid en respect klonk.

Ik heb het nu een aantal malen meegemaakt dat, in een bus of trein, een jongere zijn zitplaats aan mij aanbood. De eerste keer reageerde ik verward, beledigd bijna. Een beetje korzelig weigerde ik de aangeboden plaats. 'Die denkt toch niet dat ik al zo'n verschrikkelijk ouwe zak ben dat ik niet meer op mijn benen kan staan??!' Inmiddels accepteer ik deze aardig bedoelde geste met een vriendelijke glimlach en een 'dank je wel'.

Achter ons ligt een tijd waarin het leek dat het met 'de jeugd van tegenwoordig' alleen maar bergafwaarts ging. De verloedering en verhuftering nam soms ernstige vormen aan. Maar de laatste tijd merk ik een duidelijke verandering. Het is weer 'vet cool' om aardig, netjes, beleefd en aangenaam te zijn. Tegen ouderen bijvoorbeeld.

Alles om ons heen verandert voortdurend. Alles gaat in een golfbeweging, up en down, up en down. Wat een bof dat het nu weer up gaat.

AH of toch maar ah.

Wij hebben twee Albert Heijns bij ons in het dorp. De één, in het 'oude dorp' is nog maar een maandje geleden helemaal verbouwd, vergroot en uitgebreid. De ander, in het nieuwere winkelcentrum, was ook nog niet zo lang geleden helemaal verbouwd, maar tot mijn verbazing werd de afgelopen weken deze winkel nogmaals helemaal onder handen genomen en vernieuwd, nog meer uitgebreid en nog groter gemaakt. Vandaag gingen de deuren weer open.

Echt blij ben ik niet met deze verbouwingen. Toen die één in het dorp nog niet vernieuwd was, had die winkel mijn voorkeur. De winkel was overzichtelijk, en voor een grote supermarkt redelijk klantvriendelijk. Je kon er alles meteen vinden en afrekenen deed je nog gewoon bij de kassa en niet via een zelf-scan systeem.

Ik vraag mij af of AH er verstandig aan doet al zijn winkels zo te veranderen. Het zou wel eens kunnen zijn dat voor veel mensen de tijd van meer, groter, uitgebreider, luxer, voller, enz. zo langzamerhand voorbij is en dat veel klanten eigenlijk het liefste terug willen naar een supermarkt die de gewone kleinschalige buurtwinkel het dichtst benadert.

Een prijs!

Zoals ieder jaar kon je tijdens de Atelierroute bij iedere deelnemende kunstenaar een bonnetje invullen. Daar kon je een prijs mee winnen; de winnaar werd aan het eind van de twee dagen getrokken. Eén prijs maar, en omdat ik 'toch nooit wat win' vulde ik ze vaak niet eens in. Maar dit keer had iedere kunstenaar, omdat het de 15e keer was, een prijs beschikbaar gesteld. Bijna 50 prijzen dus. Dat verhoogde de kans iets te winnen aanzienlijk. Als je wat gewonnen had, werd je zondagavond gebeld.

Het werd zes uur, zeven uur..... geen prijs. Ik had de hoop al opgegeven, maar rond acht uur ging toch nog de telefoon. Irene Hoogeveen, één van mijn favorieten tijdens de routedagen. Ik had een olieverfschilderij van haar gewonnen!


Vanmiddag kwam ze het nog zelf overhandigen ook. Een allerliefst typisch Hollands landschapje met wolken, bomen en water, waar ik erg blij mee ben. Het hangt nu bij mij aan de muur en ik kan nu nooit meer zeggen dat ik 'toch nooit wat win'.

Wat een kunst!

Het was koud, nat en guur buiten, het was steeds tussen de buien door fietsen van hot naar her, het was knap vermoeiend al met al, zo'n hele dag in actie, maar... het was het, ondanks dat alles, toch weer ten volle waard. Gisteren en vandaag werden in Huizen weer de jaarlijkse Atelierdagen gehouden. Voor de 15e keer alweer. Een kleine vijftig kunstenaars uit Huizen hadden ook dit jaar weer de deur van hun atelier, woning of expositieruimte wagenwijd open gezet voor belangstellenden. Voor mij is dat ieder jaar weer een geweldig feest.

Veel deelnemende kunstenaars zijn in de loop der jaren voor mij goede bekenden, vrienden bijna geworden. Ik bewonder hun werk en ben benieuwd wat er het afgelopen jaar bij is gekomen. Soms onder het genot van een kop koffie of wijntje praten we weer even gezellig bij.

Ieder jaar zijn er ook weer nieuwe deelnemers, vaak met een verrassende, verrijkende, verfrissende inbreng. Een enkele keer stap ik ergens binnen en is mijn eerste gedachte: 'Hoe kom ik hier weer zo snel mogelijk op een nette manier weg.' Het is zo onaardig je meteen om te draaien en de kamer weer te verlaten. Dan loop ik maar even snel beleefd de kunstwerken langs en mompel dat ik het heel apart vind. Dat kan van alles betekenen. Maar meestal hoef ik niet te faken en geniet ik echt van al het tentoongestelde.


Dominique Prins - Cassandre, brons, 72 cm hoog.
Het is steeds weer fantastisch te zien wat een mooie dingen mensen kunnen maken. Dus Irene, Simone, Iwan, Esther (2x), Dominique, Rudolf, Nathalie, Pieter, Angélique, Niek, Johan, Michiel, Hanneke en al die anderen die mij dit weekend weer zo aangenaam hebben verrast.... bedankt en tot volgend jaar.

Persona non grata.

Lang geleden, toen ik jong was, had je een Koude Oorlog en een IJzeren Gordijn. In die tijd gebeurde het in Rusland regelmatig dat personen die uit de politieke gratie waren, gewoon simpelweg op groepsfoto's werden weggeretoucheerd. Daardoor leek het alsof zo'n persoon nooit bestaan had. Dat daarmee de geschiedenis vervalst werd was niet zo netjes natuurlijk, maar dat paste wel weer mooi bij het beeld dat wij van die slechte en gevaarlijke Russen hadden.

Toentertijd was het nog niet zo gemakkelijk om op die manier iemand spoorloos te laten verdwijnen, maar tegenwoordig kan iedereen het, dank zij de vele Photoshopachtige computerprogramma's. Het is een kunstje dat iedereen kan leren. Het vergt soms wel wat geduld, nauwkeurigheid en daardoor ook veel tijd.

Goede kennissen van mij lieten mij met gepaste trots een foto zien van hun dochter en schoonzoon die waren gefotografeerd op Prinsjesdag. Zij natuurlijk getooid met een fraaie hoed. Helaas was er op dat moment net een man met fiets op de achtergrond aanwezig die, onbedoeld maar toch wel hinderlijk, het geheel een wat rommelig aanzien gaf. Of ik daar wat aan kon doen.....

Dat kon ik wel en hieronder is het resultaat.

Altijd 1 april.

Bij onze Nederlandse Spoorwegen lijkt het het hele jaar door 1 april. Toen ik, jaren geleden alweer, het bericht las dat er vertragingen onstonden vanwege herfstblaadjes op de rails, dacht ik meteen aan een grap. In alle landen om ons heen met vaak slechtere weersomstanden reden de treinen immers gewoon altijd door?! Helaas, het was geen grap maar bittere werkelijkheid. Het kon echter nog erger: een dagje flink vriezen en de dienstregeling wordt meteen geminimaliseerd. De NS laat haar klanten dan gewoon lekker in de kou staan.

De nieuw aangeschafte Sprintertreinen bleken niet meer van toiletten te zijn voorzien. Wederom denk je dan allereerst aan een grap. Dit kan toch niet waar zijn. Hoeveel, vaak wat oudere mensen, moeten immers soms onverwacht en dringend tijdens een wat langere treinreis naar de w.c.? Het kan echter nog grappiger: de NS heeft nu een oplossing gevonden voor mensen met hoge nood. Passagiers krijgen op verzoek een plaszak, waarmee zij zich even terug kunnen trekken in de cabine van de conducteur.


Wanneer dit bericht op 1 april was gelanceerd zou het de prijs hebben gekregen voor de beste 1 aprilgrap van het jaar. Helaas....... bij de NS zijn dergelijke grappen altijd werkelijkheid. De conducteurs zullen zeker niet om kunnen lachen om het nieuws dat hun hokje als openbaar toilet gebruikt zal gaan worden. Ik kan al jarenlang niet meer lachen om de 'grappen' van de N.S.

Dierendag.

Vandaag, 4 oktober, is het Dierendag.

Mijn lerares van de Cursus Tibetaans Boeddhisme leerde ons dat Boeddhisten volgens één van de Vijf Voorschriften geen levende wezens mogen doden. Echt bijzonder is dat niet, want de meeste godsdiensten schrijven eveneens het 'Gij zult niet doden' als één van hun leefregels of geboden voor. De Boeddhisten gaan hierin echter toch wel een stuk verder dan de meeste anderen. Mijn lerares vertelde dat zij soms lange tijd van streek is wanneer zij een mug heeft doodgeslagen. Dan moet er spijt betoond worden en soms een daad verricht worden die de wandaad compenseert. Wanneer je mieren in de keuken hebt dan moeten deze met een papiertje met wat zoetigheid worden gevangen en vervolgens buiten weer losgelaten worden. Mij gaat dat te ver.

Vandaag zijn er op verschillende boeddhistische centra speciale dierenbevrijdings-bijeenkomsten met bijzondere liturgieën en ceremoniën. Bij een andere gelegenheid werden wat kilo's nog levende paling bij een restaurant opgekocht en vervolgens naar Zeeland gebracht, waar zij werden vrijgelaten. Ook dat gaat mij te ver. Maar oké.....

Wat mij dan toch wel heel erg verbaast is dat diezelfde diervriendelijke mensen geen probleem hebben met het consumeren van een flink stuk vlees bij hun maaltijd, en dat terwijl je toch maar één keer een film over een slachthuis op de televisie hoeft te hebben gezien om op slag vegetariër te worden.

God noch gebod.

Toen God laatst wakker schrok
-hij had zich twee millennia niet met de mens bemoeid-
zag hij dat het niet goed was.

'Wat hebben ze in hemelsnaam
beneden uitgespookt?'
dacht hij.
'Ze hebben er, heel kort gezegd,
een zootje van gemaakt!
Geloven doen zij allemaal
alleen nog in zichzelf.
Ze hebben, zo te zien,
God noch gebod nog langer nodig.'

'Oké'
dacht hij.
'Dan zoeken ze
het verder ook maar uit.'

Hij draaide zich nog
even op zijn andere zij en
sliep weer onbekommerd verder.

Meppen of medelijden.

Sinds een paar weken volg ik een cursus Tibetaans Boeddhisme. Ik kom daar leringen tegen waarvan ik denk 'het zal wel' en een aantal waarvan ik denk 'not my cup of tea', maar daarnaast ook heel veel leringen die mij aanspreken.

Wat mij opvalt is hoe eenvoudig wijsheid kan zijn. Dat wil zeggen, heel eenvoudig in theorie, maar soms verschrikkelijk moeilijk in de praktijk te brengen. Neem nou wat Boeddha zegt over boosheid.

Een paar dagen geleden gebeurde het weer. Een vrouw stak aan de picknicktafel, waaraan wij met een groepje zaten uit te rusten van een fietstocht, zonder iets te vragen aan haar tafelgenoten een sigaret op en blies zonder enige gêne de gore rookwolken over ons uit. Wanneer er iets is waar mijn bloed van begint te koken dan is het wel dat iemand in mijn nabije omgeving op zo'n grove wijze voorrang geeft aan zijn of haar verslaving boven de belangen en het welzijn van de mensen om hem heen. Ik ben tegen iedere vorm van geweld, maar op zo'n moment zou ik bijna gaan meppen. Het heeft mij veel moeite gekost om, heel veel jaren geleden alweer, van die smerige gewoonte af te komen en nu word ik razend wanneer een ander toch nog even mijn longen gaat zitten asfalteren. Dan praat ik nog niet eens over de vreselijke stank en de weerzinwekkende aanblik die het geeft.

Boeddha leert ons dat we ons niet boos moeten maken in zo'n geval, maar slechts deernis moeten voelen. We moeten beseffen dat iemand die zo bruut over de belangen van anderen heen walst, slecht karma voor zichzelf creëert, dat zeker naar hem zal terugkeren. In plaats van erbij betrokken te raken en nog meer negativiteit op te bouwen, kun je beter empathie, deernis, voor hem voelen.

Het voelen van deernis lukt mij in zo'n geval nog wel, maar daarmee gaat mijn boosheid niet weg. Nou ja.... ik ben ook nog maar twee weken met de cursus bezig.

De dag van de kleine ongelukjes.

Dit is de dag van de kleine ongelukjes. Soms heb je zo'n dag. De hele dag door gaat er van alles fout. Geen ernstige dingen, dat niet, maar toch allerlei dingen die zo'n dag niet echt tot een feestdag maken.

Het begin al als je 's morgens opstaat. Nog voordat je drie passen hebt gelopen, heb je al je kleine teen geblesseerd doordat je ermee tegen de poot van een kastje stoot. En zo gaat dat dan door: een plant die van de vensterbank valt, een stofzuigerzak die scheurt, een koekenpan die aanbakt. Een bankpasje dat nog thuis ligt wanneer je bij de supermarktkassa probeert af te rekenen. Een tuinstoel die blijkt niet goed te zijn uitgeklapt wanneer je er in gaat zitten, waardoor je bijna je nek breekt wanneer je met een schok achterover schiet. Bijna, want het is de dag van de klèine ongelukken.

Waarom krijgt een mens soms zo'n dag met kleine ongelukjes? Misschien wel om een veel groter ongeluk te voorkomen.

Ik was van plan om vandaag vanwege het heerlijke nazomerweer op de fiets naar mijn strandje te gaan.

Door al die ongelukjes van vandaag was ik zo verlaat dat ik mijn plannen wijzigde. Gisteren was de kabel van de achterrem van mijn fiets geknapt. Ik kon, met enige voorzichtigheid, verder rijden met slechts een voorrem, maar echt verantwoord was dat natuurlijk niet. Vandaag wilde ik toch op de fiets naar mijn strandje, met alleen een voorrem dus, maar nu mijn plannen veranderd waren besloot ik toch eerst die rem maar eens te repareren. Nadat de achterremkabel was vervangen kwam ik er achter dat ook de kabel van de voorrem op breken stond en er echt nog maar met één of twee dunne metaaldraadjes aan vast zat. Dat het gisteren nog goed was gegaan mag al een wonder heten. Ik kon er nog net zachtjesaan mee remmen, maar een noodstop zou hij zeker niet overleven. Ik misschien ook niet.