Straatkonijn (4)

De verhouding tussen Gijs, ons straatkonijn, en mij lijkt een ietsje te zijn bekoeld. Omdat ik hem toch wel erg vaak aantrof in mijn voortuintje en zag hoe hij de daar aanwezige planten en struiken wel heel erg lekker scheen te vinden, zag ik mij genoodzaakt zijn maaltijden toch maar eens op een niet al te brute wijze te onderbreken en hem van mijn grondgebied te verjagen. Ik deed dat niet graag, want het is natuurlijk hartstikke leuk hem van zo dichtbij gade te kunnen slaan, maar ik wil toch ook niet straks een kaalgevreten tuin hebben. Dat is mij dat regelmatige, maar toch altijd vrij kortstondige vermaak nu ook weer niet waard.


Hoe maak je een straatkonijn duidelijk dat hij wat mij betreft van harte welkom is in de voortuin van de buren, maar niet op die paar vierkante meter die bij mijn huis horen? Gijs zal het niet begrepen hebben. Hij keek mij in ieder geval heel verwijtend aan toen ik hem met enig handgeklap verjaagde en wanneer ik nu 's morgens de gordijnen open, zie ik hem ook niet meer zitten aan de overkant van de straat.

Gelukkig.

Ik prijs mij gelukkig dat ik heb geleerd niet alleen anderen te vergeven, maar ook mijzelf.

Wat een genot, wat een plezier.

Er zijn natuurlijk heel veel mannen die met plezier en vlijt de huishouding runnen, maar ik behoor daar niet toe. Ik ben daarin niet de enige, want ik zie maar al te vaak om me heen hoe alleenstaande mannen er een zootje van maken en hun huis compleet laten verloederen. Een dikke laag stof op de meubels, het sanitair in een dergelijk vervuilde staat dat je liever klapt dan daar je plas te gaan doen, deurknoppen die te vies zijn om beet te pakken, van die dingen.

Toen ik er bijna drie jaar geleden alleen voor kwam te staan, kon ik in het begin nog wel de discipline opbrengen om alles goed te onderhouden. Ik lag op mijn knieën de badkamertegels te boenen, lapte de ramen en maakte de koelkast schoon. De laatste tijd echter, ik moet het bekennen, werden dergelijke werkzaamheden steeds minder frequent door mij uitgevoerd. De kamer stoffen en zuigen, de was draaien, mijn bed opmaken, dat ging allemaal nog wel, maar al dat schrobben en boenen stelde ik zo lang mogelijk, te lang eigenlijk, uit.

Sinds vanmorgen heb ik voor al die vervelende karweitjes een hulp in de huishouding. Wat een luxe, wat is dat heerlijk! Ik zat lekker ontspannen uitgebreid te kleppen door de telefoon met een vriendin terwijl er boven in de badkamer iemand voor mij aan het werk was. Mijn eerste indruk is dat ik het ontzettend met haar getroffen heb. Ik heb nog wel een beetje last van schuldgevoel; ik ben het niet gewend een ander voor mij te laten werken, maar aan de andere kant geniet ik er van met volle teugen. En aan verveling kom ik echt nog niet toe. Er blijven nog genoeg dingen over om te doen. Leuke dingen.

Wolluis (2)

Helaas, helaas, ik heb de strijd verloren. De wolluis, een diertje dat je nauwelijks met het blote oog kunt waarnemen, heeft gewonnen. Nu is het natuurlijk wel zo dat zij met zeer velen waren en ik in m'n eentje; dat vijzelt mijn gevoel van eigenwaarde weer wat op. Het was gewoon een ongelijke strijd.

Bijna dagelijks ging ik de witte vlokjes te lijf met een penseel en een kommetje spiritus. Steeds wanneer ik weer wat hoop begon te krijgen dat ze de strijd hadden opgegeven, kwamen ze toch weer terug. Vier orchideeën had ik al in de loop van de tijd weggegooid; vandaag heb ik alle moed verzameld en ook de laatste vier in de kliko gedeponeerd. Best wel pijnlijk, want de orchideeën waren mijn trots. Ze schonken mij een geweldige bloemenpracht, vele jaren lang.

Wat nu? Eerst maar even alles grondig schoonmaken, vensterbank, ramen, gordijnen, en dan, als ik zeker weet dat er zich geen enkele wolluis meer verscholen heeft in een hoekje of gaatje, voorzichtig weer een enkele orchidee aanschaffen. Wanneer dat goed gaat, kunnen er meer volgen. De vensterbank is wel erg kaal geworden.

Straatkonijn (3)

Gijs, ons straatkonijn, maakt voor het nuttigen van zijn maaltijden zeer vaak gebruik van mijn voortuin. Wat hij daar precies eet weet ik niet, maar zolang hij maar van mijn dure buxushaagje afblijft, vind ik het best. Nu schijnen buxussen vergiftig te zijn en zo'n beest heeft dat soort dingen ingeprogrammeerd, dus ik denk dat hij er geen blaadje van zal nemen. Kennerlijk blijft er genoeg voor hem over dat wèl interessant is, want ik zie die kaken in dat kleine bekkie van hem voortdurend op en neer gaan.

Om wat terug te doen voor al die gratis bij mij genuttigde maaltijden zit hij elke dag 's morgens aan de overkant van de straat op mij te wachten tot hij gezien heeft dat ik weer gezond en wel ben opgestaan. Dat is een prettig idee, al vraag ik mij wel af wat hij zal doen wanneer ik eens een keer niet mijn bed uit kom. 112 bellen???

Gedeeld geluk.

Eindelijk, na een lange grijze, grauwe periode met veel regen, weer eens mooi weer met een lekker zonnetje. Dat vraagt natuurlijk om een stevige wandeling. Ik prijs mij gelukkig dat ik in het Gooi mag wonen, omringt door bossen en heiden, waar het goed toeven is.

Het werd dan ook weer een heerlijke wandeling, gewoon in de buurt. Over de Tafelberg, langs de Schaapskooi, over de Grote, Stille Heide. Ik maakte hem noodgedwongen alleen. Dat heeft natuurlijk het enorme voordeel dat je helemaal zelf kunt bepalen waar je gaat en staat, hoe lang en hoe ver je loopt en wanneer het tijd wordt om op een bankje een bammetje te gaan eten. Het grote nadeel is dat je je geluk met helemaal niemand delen kan. Gedeeld geluk is dubbel geluk, zo is dat nu eenmaal.

Gelukkig heb ik dan deze Weblog, waarop ik toch nog wat van dat geluk met mijn lezers delen kan.

In a sentimental mood.

Tien jaar lang schreef ik voor een computerblad columns onder de naam Schuiver. Nu vond ik het welletjes. Ik stopte er mee. Als afscheid schreef ik een stukje in de stijl van een zeer bekende columnist:

Einde.
De man zette met een iets te harde klap zijn bierglas terug op tafel en sprak: ‘Ik zou het echt niet meer weten.’ Ik ging niet in op zijn verzuchting, wetende dat er vanzelf wel een vervolg zou komen. Dat kwam er. ‘Ach weet u, meneer,’ ging hij verder, ‘de mensen denken er zo gemakkelijk over. Die denken dat het zo uit je mouw rolt. Maar dat is niet zo. Het is werken meneer, hard werken.’ Ik kon zijn bewering niet beamen en ook niet ontkennen, niet wetende waarover hij het had, en hield dus mijn mond.

‘Tien jaar.’ zei hij na een minuut van stilte en een slok van zijn bier. ‘Tien jaar, dat is geen kattenpis. Tien maal vier is veertig. Veertig maal heb ik de schijn proberen hoog te houden dat het allemaal zo leuk was. Maar het was niet leuk, het is niet leuk en het zal ook nooit leuk worden.’

‘Eh… wat?’ vroeg ik aarzelend, bang dat de man het mij ernstig kwalijk zou nemen dat ik hem niet direct begreep. Hij reageerde als door een wesp gestoken. ‘Dat computeren natuurlijk. Tien jaar schrijf ik er stukkies over, voor een computerblad. Tien jaar lang vier stukkies. Dat is nog wel te doen hoor, maar het ergste is dat het ook altijd lèuk moest zijn. Een computer is niet leuk, meneer. Computers zijn interessant, handig, verbazingwekkend, niet meer weg te denken en noem maar op, maar leuk….??? Helemaal niet!’

Ik opende mijn mond om zijn woorden wat te relativeren, maar hij ging al verder. ‘Het is slopend meneer, om steeds maar weer wat aardigs te verzinnen, maar het is me gelukt. Tien jaar lang. Maar nu is het over, uit, finito. Ik kap er mee! Voor altijd. Voorgoed!’. Ik zag hoe zijn gezicht zich langzaam ontspande. De vermoeide trekken maakten plaats voor opluchting terwijl hij er toch nog wat verontschuldigend aan toevoegde: ‘Tsja...... aan alles komt een einde.’

De man stond op, maakte een gebaar naar de wat slonzige vrouw achter de bar dat betekende dat zij er voor mij nog maar één moest inschenken en slofte naar de deur. Zijn rug leek nog wat krommer dan toen hij naast me zat. Het gordijn bij de deuropening viel achter hem dicht en ik hoorde hoe zachtjes vanuit het niets de muziek inzette. Een wat weemoedige saxofoon die Duke Ellingtons ‘In a sentimental Mood’ speelde.

	Duke Ellington - In a Sentimental Mood .mp3
	Found at bee mp3 search engine

Straatkonijn (2)

Eventjes een foto van ons straatkonijn, dat ik inmiddels 'Gijs' ben gaan noemen. Ik heb eigenlijk steeds als vanzelf aangenomen dat het een mannetje is en weet ook niet hoe je dat zou moeten vaststellen zonder hem/haar aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen. Hoewel Gijs steeds minder schuchter wordt en al niet meer op de loop gaat wanneer ik de voordeur open en naar buiten loop...... wanneer je hem al te dicht nadert gaat hij er toch vandoor. De klopjachten van al die enge mensen met vangnetten achter hem aan is hij kennelijk nog niet vergeten.

Eén van zijn favoriete plekjes is een hoekje van mijn voortuin waar hij lekker beschut zit door de lage buxushaag om hem heen. Ik betrap me er op dat ik me een beetje ongerust maak wanneer ik hem een lange tijd niet gezien heb en dat ik weer blij en opgelucht ben als ik zijn sneeuwwitte lijfje weer tussen de bosjes zie bewegen. Wanneer ik 's morgens de gordijnen open doe is hij meestal het eerste levende wezen dat ik zie en dat schept toch een band.

Gedichtje voor Ans (7)

de tijd
die alle wonden toch zou moeten helen
is nu voorbij.
intussen weet ik
nee,
de tijd geneest geen wonden
ze maakt ze dieper
schrijnender nog
dan toen ze
lang geleden
zijn ontstaan.
de pijn die neemt slechts toe.

de pijn die ligt besloten in vier kleine woorden
ik mis je zo.

Er dreigt gevaar.

Ik heb een nieuwe computer gekocht. Dat dacht ik tenminste. Ik verkeerde in de veronderstelling een leuk apparaat te hebben aangeschaft dat mij veel plezier en amusement zou kunnen gaan bieden. Het zwarte, glanzende ding dat ik uit de doos haalde zag er uit als een gewone laptop, voelde aan als een gewone laptop en gedroeg zich, na te zijn aangesloten op de netspanning, als een gewone laptop. Nu ik echter de gebruiksaanwijzing ter hand neem en en erin begin te lezen, kom ik er al snel achter dat ik mij lelijk vergist heb. Ik heb, zo blijkt nu, een zeer gevaarlijk voorwerp in huis gehaald! Een bom, een tijdbom eigenlijk, een zeer gevaarlijk apparaat waarmee het vroeg of laat wel verkeerd zal moeten aflopen. Dertig pagina's, dicht volgedrukt met waarschuwingen, geboden en verboden, ontnemen mij de lust het apparaat te gaan gebruiken. Overal loert het gevaar.

In het begin al wordt mij ontraden de plastic zak waarin de laptop werd geleverd, over het hoofd te trekken. Hierdoor wordt mijn plezier natuurlijk al flink getemperd, want want wat is er nou leuker dan te computeren met een plastic zak over het hoofd. Mag dus niet. Je schijnt daarvan te kunnen stikken.

Ik mag ook niet de accu van het apparaat blootstellen aan sterke warmte, bijvoorbeeld die van een magnetronoven. Wat jammer nou toch.... ik had mij altijd getroost met de gedachte dat ik, als de pizza's eens een keer op waren, altijd nog een smakelijke accu kon gaan bereiden in mijn tron. Niet dus. Hij kan ontploffen.

Ik mag zelfs niet eens 'de accu beschadigen door er met spijkers of andere scherpe voorwerpen in te prikken, door er met een hamer of ander voorwerp op te slaan of door er op te trappen'. Mijn hemel, waar moet ik nu naar toe met mijn regelmatig de kop opstekende agressiviteit? Ik was er zo aan gewend..... zo af en toe eens lekker een grote hamer pakken en op de accu intimmeren. Dat lucht altijd zo heerlijk op. Ook dat pleziertje wordt mij nu door meneer Toshiba ontnomen.

Ik moet ogenblikkelijk de computer uitschakelen als ik een opdringerige vreemde geur ruik en kan mijn laptop dus niet gebruiken wanneer ik het avondeten aan het bereiden ben. Ook bij andere ongebruikelijke gebeurtenissen tijdens het gebruik, zoals een ongewoon geluid, moet ik het apparaat ogenblikkelijk afsluiten en mag hem pas weer aanzetten nadat een geautoriseerde Toshiba-servicemedewerker haar op veiligheid heeft gecontroleerd.

Zo gaat het maar door. Na bladzijde elf wordt ik gewaarschuwd voor de talloze rampen die kunnen ontstaan door het gebruik van WiFi, Bluetooth en draadloos WAN wanneer ik het apparaat aanzet. Ik kan het apparaat ook niet zo maar overal waar ik wil gebruiken! Ik mag mijn laptop beslist niet meenemen onder de douche of buiten gebruiken, tijdens een zware regenbui. Als ik ongemak ervaar bij het werken met de computer moet ik ogenblikkelijk stoppen en een rustpauze nemen. Wanneer de klachten voortduren, meteen een arts raadplegen. En zo gaat het maar door. Ieder onderdeel van mijn laptop blijkt gevaar op te leveren. Er wordt mij nadrukkelijk aangeraden mijn vingers uit de buurt van de CD/DVD-speler te houden als deze wordt gesloten om te voorkomen dat mijn vingers klem komen te zitten. Ik mag de toetsen niet uit het toetsenbord pulken omdat kleine kinderen ze wel eens zouden kunnen inslikken. De vloeibare kristallen die uit een beschadigd LCD-scherm zouden kunnen lekken, mag ik niet oplikken.

Mijn plezier is inmiddels tot het nulpunt gedaald. Bij het minste geringste verdachte geluidje moet ik de neiging onderdrukken het apparaat op te pakken om het door het raam van mijn woonkamer te werpen, waarna het ongetwijfeld, zoals je dat altijd in de films ziet, nog voordat het op de grond terecht komt zal exploderen.

Eerst nog maar even dit stukje proberen te schrijven. Uiterst voorzichtig, met trillende vingers, beroer ik het toetsenbord, wachtend op de rampen die zich ieder ogenblik kunnen, nee, wel mòeten gaan voltrekken.

(Deze tekst vescheen eerder als column in de PHCC-Nieuwsbrief.)

Mijn cameraatje, mijn kameraadje.

Ik heb een goede fotocamera. Ik kan daar prima foto's mee maken en doe dat ook regelmatig, voor mijn website, mijn blog en een heel enkele keer wanneer de kleinkinderen hier zijn. Hij heeft eigenlijk maar één nadeel: hij is te groot. Te groot als ik een wandeling ga maken, als ik naar een feestelijke gebeurtenis ga, als ik eens een dagje uit ga. Hij blijft dan altijd thuis liggen, want 'al dat gesjouw met zo'n camera'...... laat maar!

De techniek heeft ook in Fotoland niet stilgestaan en ook daar is alles steeds kleiner geworden. Ik zag in de vitrine van de electronicazaak een cameraatje waar ik meteen op viel. Een bijzonder kleine camera van Canon, niet groter dan 9 x 6 cm en een anderhalve centimeter dik. Een apparaatje dat letterlijk in je broekzak kan. En als je dan ziet wat hij allemaal kan..... veel meer dan zijn grote broer. Niet te geloven dat ze zoveel mogelijkheden in zo'n klein kastje kunnen stoppen.

In korte tijd is dat kleine cameraatje mijn kameraadje geworden. Wanneer ik nu er op uit ga is hij altijd bij me. Hij weegt niks, neemt nauwelijks ruimte in, maar is er wel altijd wanneer ik hem nodig heb.

Gisteren liep ik over de brug van de Singel en zag beneden mij in het water een zwaan die zijn maaltijd bij elkaar aan het vissen was. En dan heb je dan toch maar mooi een cameraatje bij je en kunt vanaf de brug even snel een leuk plaatje schieten:

O. o. die OV-chipkaart.

Er was eens een land waar iedereen die met de bus reisde dit kon doen door een roze of blauwe kaart aan de buschauffeur te tonen. Die zette daar dan een stempel op, nadat je elkaar eerst een vriendelijk 'goede morgen' had gewenst, en dat was het. Iedereen in dat land was daar blij en gelukkig mee, want het was een simpel syteem: wanneer je er maar voor zorgde dat je voldoende van die kaarten in huis had dan kon je vrolijk en zonder problemen reizen. Tot er iemand dacht 'waarom zouden we het makkelijk doen wanneer het ook moeilijk kan?' en de ov-chipkaart uitvond.

De ellende was niet meer van de lucht. Jarenlang werden er proeven mee genomen die steeds weer jammerlijk mislukten. De bussen reden rond met peperdure apparaten die niet werkten. Detectiepoorten bij de stations werden geopend en wat later weer gesloten. Mensen raakten het geld op hun kaart spoorloos kwijt en moesten de grootst mogelijke moeite doen het weer terug te krijgen. Ouderen die al hun aandacht nodig hadden om veilig uit te stappen vergaten uit te loggen. Als opa met zijn kleinkinderen op stap ging moest hij eerst voor elk van hen een kaart kopen van € 7,50, waarmee hij dan nog geen meter kon reizen. De laatste onwilligen werd het mes op de keel gezet door de strippenkaart, zo heette die kaart waar iedereen blij en tevreden mee was en die nooit voor problemen zorgde, stap voor stap af te schaffen.

En nu blijkt het mogelijk dat iedereen met Windows op zijn computer de kaart moeiteloos kan opwaarderen. Gratis reizen dus. Je kunt je nu natuurlijk afvragen hoeveel wizzkids dat al jarenlang deden voordat het in de publiciteit kwam.

De oplossing ligt voor de hand: Laten we zo snel ogelijk deze kapitale blunder vergeten en weer die goede oude strippenkaart omarmen. Beter ten halve gekeerd.....

Dag van de Poëzie.

tsja.........poëzie......
het zijn eigenlijk meer
gedichtjes die ik maak

ze zijn goed te begrijpen.

Huishouden.

8:00 uur.


20:00 uur.

Rookverbod (2)

Mijn vrees dat na het opheffen van het rookverbod voor kleine café's het antirookbeleid op een hellend vlak zou komen, is terecht gebleken. Ook in veel grotere cafés kwamen de asbakken al snel weer op tafel. Volgens cijfers van de Voedsel- en Warenautoriteit wordt in de helft van de café's en discotheken inmiddels weer als vanouds gerookt. Waarom ook niet? Er wordt immers toch niet of nauwelijks gecontroleerd. Het is zo vaak gebleken.... wanneer je een verslaafde een vinger biedt pakt hij de hele hand.

Het zwabberende beleid van deze regering geeft weer eens aan waarin een klein land heel erg klein kan zijn. In alle beschaafde landen om ons heen werden de antirookmaatregelen zonder noemenswaardige problemen geaccepteerd. Zelf de meest verstokte roker zag wel in dat het een gerechtvaardigde maatregel was. Overal kan het, maar niet in bananenrepubliek Nederland, een beschamende uitzondering binnen een rookvrij Europa.

Het falen van het antirookbeleid is een teken van absolute onmacht van deze regering. Minister van Volksgezondheid Edith Schippers, direct verantwoordelijke voor de ontstane chaos, heeft vanmiddag onder druk van de Tweede Kamer beloofd dat er strenger zal worden gecontroleerd op naleving van de rookverboden. Zij zwakt meteen haar eigen betoog al af door te verklaren dat ze er niet veel in ziet de overtreders voor de rechter te laten verschijnen. Daar gaan we weer!!!!

Het kan zeker geen kwaad het protest dat een aantal organisaties als Stivoro en Clean Air Nederland zal aanbieden aan de regering te ondersteunen.

Even naar www.cleanairnederland.nl dus.... Doen!

Koffie, koffie, lekker bakkie koffie.

Mijn Senseo verschaft mij ontegenzeggelijk veel gebruiksgemak, maar de koffie die er uitkomt is nou niet echt lekker te noemen. Ik ben dan ook al een tijdje op zoek naar een apparaat dat mij koffie schenkt zoals koffie hoort te zijn: geurig, smaakvol, goed op temperatuur en mooi van kleur.

Ik zag nu een advertentie voor een apparaat dat helemaal aan mijn wensen tegemoet scheen te komen: bonen er in van boven, malen, en van de versgemalen bonen een paar kopjes koffie zetten. Kan het nog lekkerder, zou je zeggen. Mijn enige bezwaar was eigenlijk dat het apparaat gemaakt werd door 'die gloeilampenfabriek uit het Zuiden des lands', en daar komt, helaas, ik kan er niets anders van maken, al tientallen jaren niets goeds meer vandaan.

Dus maar eens even via internet op Kieskeurig wezen kijken. Daar kunnen kopers van apparatuur hun mening geven over een door hen aangeschaft apparaat. Dan blijkt mijn wantrouwen helemaal gerechtvaardigd, want door vrijwel alle bezitters van dat apparaat wordt het volledig de grond in geboord. Openspringende filters... je keuken wordt een sauna... de gemalen koffie loopt niet door zodat je bruingekleurd water zit te drinken....dat soort dingen. Dat bespaart je dan toch maar weer mooi een miskoop.

Gisteren zag ik hoe bij de plaatselijke Expert een vrouw net zo'n ding had aangeschaft. 'Ik hoop dat ik er plezier van heb...' zei ze nog een beetje wijfelend bij haar vertrek. 'Vast wel,' zei de verkoper met een geruststellende verkopersglimlach, 'ik heb er nog nooit een klacht over gehad.' Dan is het wel moeilijk voor mij m'n mond te houden. Die vrouw zit nu waarschijnlijk al wat treurig achter haar bakkie bruine drab.

Straatkonijn.

We hebben hier op het woonerf waar ik woon al een paar jaar konijnen rondlopen. Eerst waren het er twee, een bruine en een witte. De bruine zat wanneer ik opstond altijd op het stukje straat tegenover mijn huis op me te wachten, leek het wel. Als hij gezien had dat ik weer gezond opgestaan was, huppelde hij weer weg en ging doen wat een konijn zoal doet op een dag. Het was al met al een vertederend gezicht, maar dergelijke zachtaardige gevoelens verdwijnen wanneer die 'leuke beestjes' overlast gaan geven. Ze groeven wel eens holen in zorgvuldig onderhouden tuinen en kwamen ook wel onder het huis. Toen een buurman van me op een kwade dag zonder internet kwam te zitten en bleek dat één van hen een kabel onder de vloer had doorgeknabbeld, organiseerde hij met enkele buren een klopjacht en het lukte hem de bruine te vangen.

De witte zie ik nu nog steeds iedere dag. Soms rent hij in doodsnood over de straat, achterna gezeten door een paar wild keffende hondjes. Soms wordt er weer een klopjacht georganiseerd door de buren, maar hij weet steeds te ontsnappen aan de met visleefnetten gewapende meute. Toen het sneeuwde had hij natuurlijk de meest ideale schutkleur. Soms lag er een wit hoopje sneeuw onder een struik waar, als je heel goed keek, opeens wat beweging in kwam. Even later stond het hoopje op en verplaatste zich naar een andere struik.


Nu zit hij daar al weer minstens een uur, scherp afstekend op nu de sneeuwloze aarde, nieuwsgierig mijn huiskamer in te gluren. Van mij mag hij dat nog jarenlang blijven doen. Mijn internetkabels liggen toch boven de grond.

Plassen.

In Japan worden de openbare toiletten voor mannen steeds vaker voorzien van een spelcomputer, zo lees ik in de krant. De games worden bestuurd door er op te urineren. In de bakken zit een sensor die de druk en de hoek van de straal inschat. De resultaten zijn te zien op een scherm boven het toilet.

Voorbeelden van games die kunnen worden gespeeld zijn 'Mannekin Pis', waarin spelers uitgedaagd worden zo hard mogelijk te plassen, 'Graffiti Eraser', waarin spelers met hun urine graffity moeten verwijderen en 'The North Wind and Her', waarin naarmate de spelers harder plassen de wind harder gaat waaien en het rokje van een meisje omhoog gaat.

Sommige mannen ontgroeien nimmer het 'wie-kan-het-verste-plassen-stadium' uit hun jonge jaren.

Proberen of stoppen.

Op 31 december om vijf voor twaalf hebben weer heel wat mensen hun 'laatste' sigaret uitgedrukt. Veel van hen hebben hun goede voornemens inmiddels al weer in rook zien opgaan. Het is nu eenmaal niet gemakkelijk.... stoppen met roken.

Ik mag mezelf een ervaringsdeskundige noemen, want ik heb het al talloze malen gedaan. Eén keer heb ik het vijf jaar vol gehouden. Toen, op vakantie, dacht ik... ach... even een sigaretje, straks als ik thuis ben stop ik er wel weer mee. Niet dus. Het was het nieuwe begin van een weer vele jaren lang durende rookverslaving.

Toen zomaar op een dag... Ik was naar het winkelcentrum geweest om samen met wat andere boodschappen een nieuw pakje shag te kopen. Het oude was bijna op. Op de terugweg kwam ik erachter dat ik vergeten was shag te kopen. Ik had gemakkelijk even terug kunnen gaan, een kwestie van minuten, maar ik bedacht.... ik heb ook eigenlijk helemaal geen zin om weer terug te gaan, ik stop gewoon met roken. Ik nam dus niet het besluit weer eens voor de zoveelste maal te gaan proberen te stoppen met roken, ik besloot op dat moment gewoon ermee te stòppen. Toen ik die ochtend opstond wist ik nog niet dat ik die dag de sigaret vaarwel zou zeggen, toen ik die avond naar bed ging was ik een niet-roker! Dat is nu minstens al weer 15 jaar geleden.

De valkuil van 'één sigaretje moet kunnen' daar trap ik niet meer in. Ik weet dat ik net zoals een alcoholist nooit meer één borreltje kan drinken, nooit meer een sigaret moet roken. Maar daar staat wel heel veel tegenover.

Over de streep.

Het lijkt wel alsof het me ieder jaar meer moeite kost de eindstreep te halen. Zo half december voel ik me al volkomen uitgeput. Doodmoe, slapjes, ziek, zwak en misselijk. Het is alsof de batterijen op zijn en nodig aan opladen toe zijn. Wanneer het dan toch weer lukt het nieuwe jaar te bereiken, dan gaat het snel de goede kant op. De dagen worden weer langer en, al merk je daar de eerste tijd nog niet zoveel van, het gaat iedere dag weer een beetje eerder licht worden.

Al snel keren de krachten terug. Eerder opstaan, pijntjes en kwalen worden vergeten, je krijgt er weer zin in.... Op naar de zomer, op naar de zon!

Inspiratie.

schrijven, dichten..... het is niet zo moeilijk.
je hoeft alleen maar op te schrijven
wat je ingefluisterd krijgt.

Rookverbod.

Al snel nadat ons nieuwe kabinet op het bordes stond, werd duidelijk dat het rookverbod voor de kleine café's zou gaan sneuvelen. De nieuwe minister voor Volksgezondheid Edith Schippers onderhield hechtere banden met de tabakslobby dan met organisaties als Clean Air Nederland en Stivoro. Een van de eerste wapenfeiten van onze nieuwe regering was dan ook het om zeep brengen van een nog niet lang daarvoor aangenomen wet. Niet echt iets om trots op te zijn.

Voor deze onbezonnen daad krijgt zij nog wel de rekening gepresenteerd. De verzamelde café's hebben zich verenigd in een stichting die een miljoenenclaim voorbereid tegen de Staat. Alle kosten die kleine ondernemers hebben geinvesteerd in dure apparatuur, aanpassingen aan de cafe's, de zogenaamd afgenomen omzetten, dat alles gaat op de Staat worden verhaald. Eigen schuld, dikke bult, denk je dan, net goed, ware het niet dat jij en ik de Staat zijn en het dus moet worden betaald van jouw en mijn belastingcenten.

Veel erger is natuurlijk dat hiermee het antirookbeleid op een hellend vlak terecht is gekomen. Horeca-eigenaren blijken erg creatief in het omvormen van hun bedrijf tot iets wat net onder de nieuwe wetgeving past. En dat terwijl volgens een enquette van nu.nl bleek dat van de 26.000 stemmen die zijn uitgebracht, 69% liever niet gezien had dat in kleine café's weer mag worden gerookt. Het gevaar is aanwezig dat we alle moeizaam verworven vrijheden, het ongestoord in een restaurant kunnen eten, het gevaarloos bezoeken van een receptie, enz. weer zullen gaan verliezen.

Een aantal organisaties, Stivoro en Clean Air Nederland, en gezondheidsfondsen als het Astmafonds, KWF Kankerbestrijding, Nederlandse Hartstichting, en ook de FNV Horecabond hebben zich verenigd in een gemeenschappelijk protest. In totaal zijn er nu meer dan 30 organisaties de deze actie ondersteunen. Via de website www.cleanairnederland.nl worden zoveel mogelijk steunbetuigingen voor een rookvrije horeca verzameld die zullen worden aangeboden aan de minister.

Even naar www.cleanairnederland.nl dus.... Doen!

........... en Nieuw.

Ik wens allle lezers van mijn blogs

veel liefde en geluk
in 2011.

Oud...........

'Schrijven is mijn lust en mijn leven.' staat er als motto in de kop van mijn weblog.
Ik schrijf de stukjes dus voornamelijk omdat ik het zo heerlijk vind om te doen en.... je zou ook kunnen zeggen: omdat ik het gewoon niet kan laten. Ik zou de stukjes na het schrijven natuurlijk kunnen verfrommelen en weggooien. Of op de Delete-toets drukken. Ik doe dat niet. Misschien heeft iemand anders er nog iets aan..... denk ik dan en daarom zet ik ze maar op deze weblog.

Soms schenken mijn blogjes iemand een glimlach, een schaterlach, soms ook een traan, soms brengen ze ontroering, een herinnering, een herkennen teweeg, soms vormen zij een bemoediging, een troost. Dat is dan mooi meegenomen. Er zijn ook mensen die er niks aan vinden en er niets uithalen. Dat is een beetje jammer dan......

Hoe dan ook, ik ga er mee door in 2011.
Tot straks dus, in het volgend jaar.

Kruimeldiefje.

Vorige week waren mijn kleinkinderen op bezoek, vier stuks in totaal, in de leeftijd van vier tot acht. Op een gegeven moment kwam kleinzoon de kamer binnen met twee euromunten die op het plankje in de gang lagen. Ik legde uit dat die daar lagen om aan de folderbezorgers te geven wanneer zij aanbelden om hun nieuwjaarsfooi in ontvangst te nemen. "Leg ze maar weer terug op dat plankje." vroeg ik en hij ging terug naar de gang om de munten terug te leggen.

Toen het hele stel zou vertrekken zag ik dat er nog maar één euro op het plankje lag. "Waar is die andere euro gebleven, jongens?' vroeg ik. Ze keken mij allevier met de meest onschuldige gezichtjes aan. Het was onmogelijk een dader er uit te pikken. Het kon zijn dat degene die de munten terug moest leggen er één achter gehouden had, maar het kon ook zo zijn dat hij ze wel had teruggelegd en dat één van de anderen er één had weggenomen. Nu lig ik niet wakker van die ene gepikte euro, maar ik raadde wel mijn zoon aan er toch nog even op door te vragen als ze in de auto zaten en de dader duidelijk te maken dat zo iets echt niet kan.

Een paar dagen waren ze er weer. Al snel kwam een van m'n kleindochters naar me toe en vroeg of ik die euro al weer gevonden had. Ik antwoordde dat dat niet zo was. 'Maar er liggen er nu wel twee op het plankje.' zei ze. Dat klopte. Ik zal waarschijnlijk nooit weten wie de euro heeft weggenomen en eigenlijk wil ik dat niet eens weten. Het belangrijkste is dat de dader, uit eigen beweging of onder zachte dwang van de ouders, heeft ingezien dat het verkeerd was iets van een ander weg te pakken en zijn of haar daad weer netjes gecorrigeerd heeft.

Gewoon rot.

Kerstmis en Oudejaar zijn leuke feesten, maar niet voor iedereen. De laatste helft van december is vaak een afschuwelijke tijd voor mensen die op de een of andere manier alleen zijn komen te staan, voor zieken, voor ouderen. We leven echter in een tijd waarin verdriet en somberheid taboe zijn en de tv-reclame ons wijsmaakt dat iedereen mooi, lief, jong, gezond, leuk en boven alles 'gelukkig' hoort te zijn. Geluksgoeroes leren ons dat geluk maakbaar is, zoals dat heet. Wanneer iemand verdriet en ellende heeft dan is hij of zij een loser en zal diegene het wel aan zichzelf te wijten hebben. Wie een ernstige ziekte krijgt heeft altijd volgens een verkeerd voedselpatroon geleefd, wie trammelant met z'n kinderen heeft, heeft ze niet goed opgevoed, wie altijd tegenslag heeft zal in een vorig leven wel iets slechts hebben gedaan, van dat soort dingen. Geluk is tegenwoordig iets waar iedereen recht op heeft.

Terwijl soms het leven zomaar genadeloos toe kan slaan.
En je je dan gewoon rot voelt.

De mensen om je heen voelen zich daar niet prettig bij. Ze wijzen je op de vele lichtpuntjes die er toch ook nog zijn, de zon die nog achter de wolken schijnt of op het feit dat er velen zijn die het veel slechter hebben dan jij. Met een toegevelijke glimlach om de lippen zet je dan je clownsneus maar weer op.

'Hè.... zo ken ik je weer!'

Terwijl je maar één ding wilt: een arm om je heen en een stem die zegt: 'Ik snap heel goed dat je je zo klotig voelt. Ik voel met je mee.'

Wolluis.

Al vaker schreef ik op deze blog over de orchideen in mijn vensterbank. Ooit waren zij de trots van Ans en later, toen ik de verzorging noodgedwongen over moest nemen, van mij. Niet dat ik aan die verzorging een dagtaak had, een kleine hoeveelheid water per week en heel af en toe wat pokon stelde hen al tevreden en ze beloonden mij met een verrassende, schitterende bloemenpracht, steeds weer opnieuw.

Tot de wolluis (Pseudococcus maritima) bezit van hen nam. Voor de gelukkigen die nog nooit met dit diertje kennis hebben gemaakt, het volgende:

Wolluizen kunnen een plaag vormen voor alle planten, maar ze hebben een duidelijke voorkeur voor de Phalenopsis. Op een gegeven moment ontdek je witte vlokjes en wolachtige ophopingen achter de bloemen, in de oksels van de stengel en tussen de bladeren. De milimeter grote diertjes die daarin verborgen zijn steken met hun monddelen in een plantencel, zuigen deze leeg en brengen, al dank voor het aangenaam verpozen, giftig speeksel terug in de cel. Er ontstaan verkleuringen en later bruine plekken. Wanneer je er niets aan doet wordt de plant al snel overdekt door deze plaag. Beschadiging bij jong blad geeft vervormingen. Er ontstaat ook honingdauw waardoor de plant plakkerig aanvoelt en glimt en op die manier weer extra gevoelig wordt voor schimmels en virussen. Het vrouwtje legt 300-500 eieren die na 10 dagen uitkomen, waarna het vrouwtje sterft. Als de eieren uitkomen zoeken de jonge beweeglijke luizen een goed plaatsje op de plant op om er van te gaan eten. De mannelijke wolluis vliegt ondetussen vrolijk van plant tot plant om de vrouwtjes te bevruchten zodat het feest nog lang kan doorgaan. Klaar ben je er mee!

Ze zijn te bestrijden met chemische bestrijdingsmidelen die erger zijn dan de kwaal, maar ook het regelmatig verwijderen van de witte vlokken met een penseel gedoopt in spiritus zou moeten helpen. De vlokjes lossen op in de spiritus en dan pas zie je de rose/bruinachtige diertjes die zoveel leed veroorzaken. Eén keer behandelen is onvoldoende. Je moet echt wekenlang iedere dag de penseel met spiritus ter hand nemen.

Het is een gevecht van de mens tegen nauwelijks zichtbare diertjes, van Goliath tegen David. Wie de strijd gaat winnen weet ik nog niet, maar de geschiedenis heeft geleerd het dat niet altijd de grootste is die wint......

Theelichtje en speeldoos (4)

Het verhaal dat Lida mij vertelde maakt voor mij de speeldoos natuurlijk veel waardevoller dan wanneer ik hem gewoon ergens in een winkel of zo had gekocht. Net als voor veel andere verzamelaars, zijn voor mij de verhalen achter de verzamelde voorwerpen vaak leuker en interessanter dan de voorwerpen zelf. Ik druk het af en berg het op ergens bij de speeldoos, zodat het erbij bewaard blijft.

Terwijl ik haar weer verder hielp met de computer ging de bel en werd er een pak bezorgd met een prachtige babypop. 'Als je wat terug zou willen doen dan zou je die pop voor me kunnen betalen,' stelde ze voor. 'Een gedeelte van het bedrag gaat ook nog naar de Kankerbestrijding, dus je steunt er ook nog een goed doel mee.' Dat vond ik eigenlijk wel een goed idee en dus betaalde ik de pop.


Het leuke van deze hele geschiedenis is natuurlijk dat ze ooit, heel veel jaren geleden, een pop heeft geruild voor die speeldoos en dat ze nu, een dikke zestig jaar later, diezelfde speeldoos weer heeft omgeruild voor.... een pop. Zou dat nu toeval zijn of wordt zoiets bestuurd door iemand die ergens daar boven allerlei leuke 'toevallige samenloopjes van omstandigheden' zit te bedenken en nu zit te grinniken omdat het ook deze keer weer zo goed gelukt is?

Theelichtje en speeldoos (3)

Dit is het verhaal van Lida, hoe zij aan die speeldoos is gekomen, zoals ze het aan mij vertelde. Een echt kerstverhaal:

In de jaren kort na de oorlog woonde ik in Rotterdam. Ik was een jaar of twintig. Een buurvrouw had mij geleerd hoe je een zelfgemaakt wiegje kon bekleden. Ik kocht twee kleine poppetjes die er samen in pasten en kleedde ze aan. Toen het geheel af was ging ik naar een lagere school in een achterstandswijk en vroeg aan het hoofd of er misschien een kind was, dat niets van Sinterklaas zou krijgen.

Het hoofd antwoordde mij dat het onmogelijk was om zo'n kind aan te wijzen, want dat zou op school maar scheve gezichten geven. Tijdens het gesprek herinnerde hij zich echter dat een klein meisje dat net op school was gekomen, bij het medisch schoolonderzoek tbc bleek te hebben. Ze woonde samen met twee oudere broertjes bij haar oma omdat haar moeder, die als prostitué werkte, hen niet kon verzorgen. Zij zou een jaar thuis moeten kuren en dat betekende in die tijd een jaar lang op bed liggen! Aangezien oma van een uitkering moest leven, vermoedde hij dat dat meisje wel erg blij zou zijn met de popjes.

Oma was zeer verbaasd en dacht dat ik van het Leger des Heils kwam. Ik mocht meteen boven komen en daar, in een bed voor het raam, lag..... Gonnie. Een klein ding, zes jaar oud, met prachtig rood haar. Haar enige vertier was het uitzicht op de Maas. Het wiegje met inhoud werd met blijdschap aanvaard en van oma moest ik als dank een leeg porseleinen parfumflesje meenemen, want ze zou niet gelukkig zijn geweest als ze mij niets terug had kunnen geven.

In de volgende maanden hoorde ik van haar oma hoe Gonnie uren met de popjes in bed zat te spelen en er tegen aan het praten was. Ik vond dat ik eigenlijk een grote pop voor haar zou moeten maken. De kleine popjes waren slechts 10 cm groot en daar viel niet veel aan uit te kleden. Gelukkig bleek oma nog een oude pop zonder kleertjes in een kast te hebben liggen en zowel mijn moeder als ik gingen aan de slag met het aankleden van deze pop. Natuurlijk moest er ook voor die pop een bedje komen. Een houten kersenkratje bleek precies de goede maat te hebben. Van een oud gordijntje maakte ik de bekleding en mijn vader timmerde er een hemeltje boven. Op eerste Kerstdag was het klaar en kon ik het naar Gonnie brengen.

Die vond het natuurlijk prachtig. Maar oma maakte zich meteen weer zorgen over het feit dat ze nu niets had om terug te geven. Toevallig zat Gonnie op dat moment in bed met een grote, ouderwetse speeldoos met 15 metalen platen. Die had ze ooit van een varend familielid gekregen. Toen oma maar bleef doorvragen en aandringen hoe ze mij bedanken kon, zei ik terloops: "Als u nu nog eens zo'n mooie speeldoos kunt krijgen, dan zou ik zoiets graag hebben." Onmiddellijk zei oma, tegen haar kleinkind: "Zeg Gonnie, jij hebt nu zo'n mooi cadeau gekregen, dan mag die juffrouw nu toch wel jouw speeldoos hebben, hè?" Dat was natuurlijk helemaal niet mijn bedoeling, omdat Gonnie toch al zo weinig speelgoed had. Maar toen nam oma mij mee naar de gang en vertelde me dat ze erg veel last had van het lawaai dat de beide broertjes met de metalen platen maakten en dat ze het ding daarom al eens eerder had weggegeven, maar dat ze hem weer had teruggekregen. Oma was niet jong meer en kreeg zware hoofdpijn van de herrie. Ze smeekte mij dus bijna om het ding mee te nemen. Gonnie vond het best, die had uiteindelijk veel meer aan de pop dan aan de speeldoos en zo moesten de broertjes de houten doos met de platen, voor mij naar mijn huis dragen.

Ik was er dolgelukkig mee en heb die hele Kerstdag al die platen zitten draaien. Er waren ook een paar Kerstliedjes bij. O du Froeliche, en Stille Nacht.

Kerstgroet.

ze hangt het hele jaar op zolder
maar rond de Kerst, zo'n week of twee,
dan komt ze altijd naar beneden
en haar trompetje neemt ze mee.

ze speelt een lied op luide tonen
en wie het horen wil die hoort.
'er is een kindeke geboren,
heel lang geleden, zegt het voort.'

ze vult het huis met blijde klanken
twee weken lang, dan is zij klaar
en gaat terug, de weg naar zolder.
ze roept nog snel: 'tot volgend jaar!'

Theelichtje en speeldoos (2)

We raakten nog wat aan de praat over wat er met haar spullen zou moeten gebeuren wanneer zij er niet meer zou zijn. Al weer een flink aantal jaren geleden had zij mij een fraaie speeldoos laten zien met een vijftiental platen. Ik ben helemaal gek op speeldoosmuziek en natuurlijk is ook daar weer een duidelijke link naar mijn verzameling aanwezig. Ze zag toen wel hoe opgewonden ik werd bij het zien van dit prachtige antieke instrument en beloofde dat ik het zou krijgen na haar overlijden.

Ik kon het nu niet nalaten toch nog even te vragen of zij die speeldoos nog had. Ze knikte met een bijna plechtige glimlach rond de lippen en verdween naar een andere kamer, waaruit ze even later terugkwam met een stapel metalen platen in haar handen. Ze gaf ze aan mij en ik zag dat der een plakker op zat met mijn naaam en adres. Even later haalde ze de speeldoos op en ook daar zat een plakker op. Ik voelde me blij maar ook wat ongemakkelijk, zoals het voelt wanneer je met iemand praat over de dingen die je zult krijgen wanneer die persoon er niet meer is. 'Wanneer je beloofd dat ik zo af en toe nog eens naar de muziek mag komen luisteren bij jou thuis, mag je hem nu al meenemen.' zei ze. Ik was even sprakeloos. Binnen enkel minuten waren zo maar onverwacht een prachtig theelichtje en een fraaie speeldoos mijn eigendom geworden.


'Weet je nog hoe ik er aan gekomen ben?' vroeg ze me en langzamerhand herinnerde ik me het verhaal dat ze me jaren geleden verteld had. Omdat het eigenlijk een soort kerstverhaal is, plaats ik het later, op Tweede Kerstdag.

Theelichtje en speeldoos (1)

Toen ik Lida, een wat oudere, goede kennis van mij, weer eens aan het helpen was met haar computerproblemen, vertelde ze mij terloops dat ze de vorige dag met de ouderenbond een bezoek had gebracht aan het Ambachtenmuseum in Terschuur. Daarin is echt van alles ondergebracht, je kunt het zo gek niet verzinnen. 'Ik denk dat ik een oud theelichtje dat ik hier nog heb staan er ook maar eens naar toe breng,' zei ze, 'daar zitten wat porseleinen tegeltjes in, waar het licht doorheen schijnt als er een lampje in brandt.' Ik sprong bijna overeind uit mijn stoel. 'Die tegeltjes dat zijn lithofanen,' riep ik uit, 'en ik ben al jaren op zoek naar zo'n theelichtje met lithofanen voor mijn verzameling toverlantaarns. Daar heeft het duidelijk mee te maken. Je moet dus dat theelichtje niet naar dat museum brengen, maar aan mijn verzameling schenken.' Lida vond het leuk dat ik zo enthousiast reageerde en haalde voorzichtig het theelichtje uit een kastje. Het zag er nog prima uit, alle vier de tegeltjes waren aanwezig en ze waren nog heel ook, en het mooiste van alles.... ik kreeg het van haar. Ik was natuurlijk dolgelukkig met deze nieuwe aanwinst voor mijn verzameling.


Veel van deze theelichtjes zijn weggegooid omdat mensen die het in handen kregen het geheim van die witte porseleinen plaatjes niet kenden, Ik ken het wel en heb dus meteen een kaarsje in het theelichtje gezet. Het was een betoverend gezicht, dat flakkerende vlammetje achter de wat rozig doorschijnende plaatjes porselein dat nu de schitterende afbeeldingen onthulde die daarin verborgen lagen.

Tweehonderd!

Het vorige bericht was nummer 200. Dit bericht is dus 201. Ik ga gewoon verder.....

Een kunstwerk aan de muur (3)

'Machu Picchu' heet het schilderwerk van Ivan Mijatovic dat ik nu aan de muur heb hangen. Ik moet bekennen dat die titel me helemaal niets zei, maar met wat geGoogle kwam ik er achter dat Muchu Picchu de naam van een stad is, in Peru. Een stad van de oude Inca's die nooit door de Spanjaarden is ontdekt en daardoor ook niet vernietigd werd. Er is dan ook in deze stad nog veel van de oude Inca-beschaving terug te vinden. De naam betekent letterlijk Oudeman Hoogte.


De Inca's konden de stad slechts te voet bereiken over een steil pad tijdens een tocht die meerdere dagen duurde. Aangenomen wordt dat met de bouw van de stad werd begonnen rond 1440, In 1911 werd de stad herontdekt. De onderzoeker professor Hiram Bingham, schreef in zijn boek "De ontdekking van Machu Picchu": 'Plots stond ik voor de muren van ruïnes en van huizen, de beste kwaliteit Incabouwkunst. De muren waren moeilijk te zien, daar ze in de loop der eeuwen gedeeltelijk waren overwoekerd door bomen en mos, maar in de schaduw van bamboe-bosjes en dicht vervlochten klimplanten waren hier en daar muren zichtbaar van witte granieten blokken, die met grote precisie waren uitgehouwen en waren samgengevoegd. Er waren schitterende tempels en koninklijke huizen te zien, een groot plein en tientallen huizen. Het leek wel een droom'. In 2007 werd Machu Picchu tot een van de "zeven nieuwe wereldwonderen" gekozen via de website new7wonders.com.


Wanneer je met deze wetenschap gewapend het schilderij bekijkt, zie je direct dat de schijnbaar zonder betekenis in een dik relief aangebrachte patronen een weergave zijn van de oude stad. Een plattegrond waarin de verschillende stadsdelen duidelijk zijn te herkennen: een woonzone met middenin een groot plein, een militaire zone en een godsdienstige zone. Ook zijn er oude Inca-motieven in terug te vinden.

Misschien is dat ook wel een van de leukste dingen van kunst, dat je er niet alleen tegenaan kunt kijken, maar er ook helemaal diep in kunt wegduiken. Wanneer je er tegenaan kijkt is kunst een dichtgeslagen boek, waarvan je het omslagontwerp kunt bewonderen, de kwaliteit van het papier enigzins kunt beoordelen, of de letters van de titel kunt bekijken. Maar als je het boek openslaat dan wordt het pas echt leuk. Dan kun je er in gaan lezen en er steeds weer nieuwe dingen in ontdekken.

Veel meer interessante wetenswaardigheden op http://www.infoperu.com/nl/view.php?lang=nl&p=81, Machu Piccha, de Magische Stad.

Een kunstwerk aan de muur (2)

Lucille vond het prachtig en mailde terug dat de 'kleine' op mij wachtte. Samen met vriend Teun, die toevallig bij mij op bezoek was, ging ik de kleine, grote Iwan ophalen en het werd een feestelijke, vrolijke, opgewonden, prettige, en dus alleszins gemakkelijk bevalling. Er had zich een aangename opwinding van mij meester gemaakt en Lucille vond het leuk en fijn een kunstwerk uit te lenen aan iemand die er duidelijk zoveel plezier aan beleefde.

Een half uurtje later hing het bij mij aan de muur......


......en het viel beslist niet tegen. Iedere keer dat ik er langs loop, kijk ik er even naar en geeft het mij een blij gevoel.

Een kunstwerk aan de muur (1)

Tijdens de Glühwein-borrel van de Kunstuitleen in Huizen keek ik weer eens rond tussen de daar uitgestalde kunstwerken. Veel daarvan zijn gemaakt door mij goed bekende kunstenaars uit Huizen en omgeving. Ik vind niet alles mooi, maar veel ervan wel. Mijn oog bleef rusten op een groot schilderwerk van Ivan Mijatovitch, een schilder die ik persoonlijk ken en wiens werk ik altijd tijdens de jaarlijkse Atelierroute volop, uitgebreid bewonder. Zijn schilderijen doen mij iets, de felle kleuren, de techniek, de vaak erg dik aangebrachte verflagen.... De laatste keer had ik lang naar dit werk van hem, Machu Picchu, staan kijken en had zelfs overwogen het te kopen. Ik had nog wel wat twijfels. Zou het passen in mijn huiskamer, kwam het goed uit op de toch niet al te grote muur? A thing of beauty is a joy forever, jawel, maar op een gegeven moment wil je toch wel weer eens tegen iets anders aankijken misschien.

's Avonds in bed drong het pas goed tot me door dat dit natuurlijk een prachtige kans was zo'n mooi schilderij bij mij aan de muur te krijgen. Voor een luttel bedrag per maand kon ik het huren en in het onwaarschijnlijke geval dat het toch tegen zou vallen, kon ik het zo weer vervangen. Nu is het met dat soort dingen vaak zo dat wanneer je eenmaal een besluit hebt genomen, het ook zo snel mogelijk ten uitvoer wilt brengen. De volgende morgen belde ik meteen Lucille van de Kunstuitleen en vroeg haar met klem Ivan even een paar dagen voor mij vast te houden. Ik kon pas na het weekend naar de Praxis en moest daar nog wat ophangmateriaal kopen. Maandagavond stuurde ik haar het volgende gedicht:

eerst naar de winkel gaan
en kopen wat je nodig hebt
of nodig denkt te hebben.
de boor erbij, het waterpas,
een schroevendraaier, hamer, tang, plamuurmes.
dat is wel wat je hebben moet
om het karwei echt goed te kunnen klaren.

hard werken, spanning, twijfel, vrees.
zal het nu wèl, of zal het niet zo goed gaan?
hangt het niet scheef, zit het goed vast?
is het precies geworden zoals ik het wilde hebben?

en als het klaar is allemaal
dan rest er nog maar slechts één ding.......
het ongeduldig eind'loos wachten.

het lijkt waarachtig wel of ik
een kamer inricht voor de nieuwe baby.
enfin...... het is nu klaar.
dus laat de kleine nu maar komen.

welkom straks
kleine, grote Ivan!
ik wacht op je.......
kom nu maar gauw.

Gedichtje

alles wat ik vast kan houden
heb ik
of kan ik kopen,
maar ach, wat is het waard
als je dat ene mist
die kleine kaars
die heel je leven kan verwarmen en verlichten
die kleine kaars
die Liefde heet.

Kaartlezen (2)

Soms lokken mijn stukjes reacties uit. Een vrouw die reageerde met de opmerking dat ik 'alle vrouwen gelijk schakelde met één eigenwijze tante'. Opvallend veel reacties kwamen van mannen die het 'zeeeeeeeeer herkenbaar' vonden. Ach......., natuurlijk moet je niet generaliseren, maar het is toch echt wel zo dat mannen en vrouwen op bepaalde punten anders zijn. Natuurlijk, er zijn altijd uitzonderingen op de regel. Ik ken de vrouw die reageerde goed en ben ervan overtuigd dat zij wèl een kaart kan lezen. Ik bewonder haar om de verre reizen die zij nog steeds op gevorderde leeftijd maakt.

Gelukkig is er nu de TomTom........... De meeste mannen laten zich nu graag leiden door een vrouwenstem.

Kaartlezen.

Vrouwen kunnen niet kaartlezen. Dat is niet zo erg, want zij kunnen weer andere dingen, waar wij mannen het moeten laten afweten, zoals het ter wereld brengen van nageslacht, maar het vervelende is dat ze wel altijd precies menen te weten hoe je ergens naar toe moet gaan. Terwijl jij dus ingespannen op de kaart met veel te kleine lettertjes zit te turen, bestoken zij je voortdurend met vragen en opmerkingen als 'Waar ga je nu toch naar toe?' of 'We gaan helemaal de verkeerde kant uit, hoor'. Als je dan tegenwerpt dat je volgens de kaart toch echt linea recta op je doel afrijdt, presteren ze het nog om op besliste toon te zeggen 'Dan deugt die kaart niet.' Wanneer je uiteindelijk trillend van de hevig getergde zenuwen een foutje maakt en een keer verkeerd afslaat, kunnen ze triomfantelijk uitroepen: 'Zie je wel..... ik zei toch al dat we helemaal verkeerd gingen.....'

Iets dergelijks overkwam mij gisteren. Zoals ieder jaar reed ik met veel plezier de Atelierroute in Huizen. Je gaat dan op de fiets van adres naar adres om de schilder- of beelhouwwerken van Huizer kunstenaars te bekijken en eventueel te bewonderen. Voor mij is dat een jaarlijks terugkerend feestelijk gebeuren en dit jaar was het nog plezieriger vanwege het uitzonderlijk mooie weer. Een vriendin had voorgesteld samen op pad te gaan en natuurlijk stemde ik daar mee in. Gedeelde vreugd is immers dubbele vreugd. Meestal heb je allebei voor dezelfde kunstenaars belangstelling en een enkele keer moet je wel eens op de ander wachten, maar wat geeft dat. Je hebt tenslotte het hele weekend de tijd.

Gisteren ging het mis. Na een aantal adressen volgzaam achter haar aangereden te hebben, zei ze: 'Nu mag jij het zeggen.' Ik koos een adres uit en plande op het kaartje dat alle deelnemers krijgen, de route er naar toe. Met het kaartje in de hand, mijn aandacht verdelend tussen verkeer en routeplanning, reden we er op af en ja hoor... daar gingen we weer: 'We gaan verkeerd hoor.....', 'We moeten helemaal niet die kant op...'.

Vrouwen kunnen, zoals bekend, heel goed een aantal dingen tegelijk doen, zoals fietsen en ondertussen zeuren, maar mannen kunnen maar één ding tegelijk, dus mijn irritatiedrempel werd al snel overschreden. Op een punt waar ik linksaf wilde slaan reed zij halsstarrig rechtdoor. Om de toch al wat getemperde sfeer niet verder te verzieken, volgde ik maar. Toevallig kwamen we langs een ander adres, waar we toen maar aanlegden. Daarna moesten we nog naar het adres waar we naar op weg waren. 'Zeg jij het maar' zei ik, 'je wist toch hoe we moesten rijden.' Vervolgens reden we de hele wijk door en zagen alle straten en straatjes behalve de straat waar we zijn moesten. Uiteindelijk gaf ze het op en reed in rap tempo de wijk uit. 'Ik ga naar die-en-die...' riep ze zonder enig overleg. Ik pas me meestal gemakkelijk aan aan anderen, maar er zijn grenzen. 'Oké' zei ik, 'veel plezier.' en sloeg een andere weg in. 'Bekijk het maar......' dacht ik, heel toepasselijk.

Marktplaats.nl (2)

M'n zus had ook een mooi Marktplaats-verhaal. Ook zij biedt daar veel spullen te koop aan en wanneer één van ons een leuke 'klapper' heeft gemaakt, bellen we elkaar daarover. Toen ik haar 's avonds laat nog belde, ik mòest gewoon mijn verhaal over de stoelen even kwijt, vertelde zij dat ze een paar dagen daarvoor een stapel kookboeken verkocht had. Kookboeken doen het heel slecht in de verkoop, dus ze was al blij met een bod van 5 euro. Met wat heen en weer gemail wist zij er nog een paar euro bij te krijgen. Dat soort pakketten kosten al 6,75 euro aan verzendkosten en dat maakt het voor de kopers ook al niet aantrekkelijk, maar deze bieder zei dat hij de boeken wel zou komen ophalen.

Mijn zus stuurde hem haar adres en wat later kreeg ze een telefoontje dat de man de boeken graag wilde komen halen. Toen kwam de grote verrassing: de koper bleek bij haar achter te wonen. De achtertuinen grensden aan elkaar en ze hoefden dus alleen maar allebei even tot achter in de tuin te lopen om boeken en geld uit te wisselen.

Marktplaats.nl (1)

Toen ik onlangs een nieuwe eetkamertafel met bijbehorende stoelen had aangeschaft, zette ik mijn dertig jaar oude tafel en stoelen op Marktplaats te koop. Het was een oerdegelijke Oisterwijk-set van donkerbruin eikenhout in een kwaliteit die niet meer gemaakt wordt tegenwoordig. Ik vermoedde dat er wel belangstelling voor zou zijn, want het tafelblad was van zo'n kleine vier centimeter dik massief eiken en als iemand hem al niet als tafel wilde gebruiken, dan was het wellicht interessant voor een knutselaar die zelf meubels maakt of zo. Mijn vermoeden bleek juist, want de tafel was snel verkocht. De stoelen hoefde de man er niet bij te hebben. Het ging hem om de tafel en vooral om dat mooie dikke tafelblad.

Ik bleef dus met de stoelen zitten. Die verkoop je niet meer; ik was van plan ze naar de stort te brengen, maar zette ze toch nog maar even op Marktplaats, want je wist maar nooit.... Lange tijd kwam er geen enkel bod en ik had de Kringloop al gebeld dat ze ze, samen met een goedwerkende koelkast, konden komen ophalen. De avond daarvoor kreeg ik een mailtje van iemand die vroeg of ik de stoelen nog had. Ik antwoordde bevestigend, maar zei er bij dat hij die avond nog moest beslissen, omdat ik er anders een andere bestemming voor had. Geen antwoord.

De volgende dag kwam de Kingloop en ze namen de koelkast mee, maar lieten de stoelen staan. De leuningen zaten los en ze hadden duidelijk gebruikssporen. Onverkoopbaar, was hun oordeel. Dus dan maar naar de stort, want van die ene bieder zou ik wel nooit meer iets horen....

Juist toen ik het grootvuil wilde gaan bellen kreeg ik weer een mailtje van de man die eerder gereageerd had. Wat mijn uiterste prijs was. Ik had een tientje in mijn hoofd, maar liet hem bieden. Hij mailde terug... 25 euro en donderdagavond wilde hij ze komen ophalen. Ik haalde snel de stoelen, die al buiten stonden, klaar voor de stort, naar binnen, want het zou die nacht gaan regenen.

Donderdagavond stonden ze voor de deur.... uit Groningen. Ze waren erg gelukkig met de stoelen die al een paar keer bijna bij de Kringloop en bijna bij de stort waren terecht gekomen. De 'onverkoopbare' stoelen hadden toch nog 25 euro opgeleverd.

Kopen en vervangen

De laatste tijd ben ik behoorlijk aan het kopen en vervangen. Eerst werden de oerdegelijke, maar wat donkerbruine Oisterwijk eetkamertafel met bijbehorende stoelen, vervangen door een hopelijk net zo degelijke, maar nu lichteiken tafel met stoelen. Vervolgens kwam er een nieuw tuinameublement. Het behoorlijk gedateerde witplastic werd vervangen door aluminium. Daarna kwam het grote werk aan de beurt.... de vloer in de keuken was nodig aan vervanging toe. En ja, van het één komt het ander.

Ik vond na lang zoeken precies de juiste kast die de meer dan dertigjaar oude spaanplaat-met-wit-formica-kast kon gaan vervangen. Het was eigenlijk een kast voor in de huiskamer, maar waarom zou zo'n mooie kast ook niet in de keuken kunnen staan?! De oude koelkast paste niet meer in de nieuwe opstelling, dus... ook maar vervangen.

De met vinyl bedekte vloer van de keuken was wat viezig en niet meer goed schoon te krijgen. Vervangen dus maar door een laminaatvloer met een licht tegelmotief. En dan de gang er ook maar meteen bijtrekken. Dat is wel mooi, zo'n vloer die drempelloos doorloopt.

Ach, iedereen vervangt wel regelmatig iets in zijn huis. Dat is niet zo bijzonder. Voor mij heeft het echter wel een heel bijzondere betekenis. Twee jaar lang leefde ik alleen in het huis dat Ans en ik samen hadden ingericht. Ik vond het wel goed zo en had geen zin er iets aan te veranderen. Een ander behangetje? Nieuwe meubels? Vloerbedekking? Ach kom, voor wie zou je het doen?????

Ik heb nu een antwoord op die vraag. Voor mezelf natuurlijk! Ik kan, als het een beetje meezit nog jarenlang hier blijven wonen. Het is dus alleszins de moeite waard om het te doen. Voor mij! Ik ben bezig er mìjn huis van te maken met mìjn meubelen, mìjn spulletjes, een door mìj uitgezochte keukenvloer. Dit is nog maar het begin. Ik heb al een leuke bank gezien en heb vergevorderde plannen die te gaan kopen. En daarna.....

Twee jaar geleden

Elke keer
dat het hart huilt
om wat zij heeft verloren,
glimlacht de geest
omdat zij weer een stukje wijzer is geworden.

Een drukke, stille week

Net zoals aan de Paasdagen een Stille Week voorafgaat, heb ook ik nu mijn stille week. Aanstaande donderdag is het twee jaar geleden dat Ans overleden is en de week die daaraan vooraf gaat, deze week dus, is vol herinneringen en momenten om bij stil te staan: de donderdag van het overlijden, 's morgens in alle vroegte; de woensdag die wij, mijn twee zonen, schoondochter en ik, in het ziekenhuis wakend hebben doorgebracht aan haar bed; de dinsdag, toen ik met Ans in een rolstoel nog een wandeling maakte door een zonnige Naarderheemtuin, niet wetend dat het de laatste keer zou zijn. De dagen daarvoor, waarop zij nog moest wennen aan haar kamer in het Naarderheem, de plek waar zij zoveel jaren gewerkt had als receptioniste en waar zij nu lag als een doodzieke patient.

Juist in deze weken ben ik iedere dag keihard aan het werk om de keuken te verbouwen. Nieuwe kast, nieuwe vloer, andere koelkast, afzuigkap, alles opnieuw geschilderd..... Het is hààr keuken. Wat zou ze het heerlijk gevonden hebben in die totaal vernieuwde keuken aan de slag te gaan. Als ik aan het werk ben denk ik steeds aan haar. Donderdag neem ik even vrijaf. Dan ga ik naar de plek waar haar as verstrooid is om haar een bloemetje te brengen.

Bouwvakvakantie

Het is bouwvakvakantie in het midden van het land, maar dat zou je in mijn huis niet zeggen. Bouw- en verbouwingsactiviteiten alom. Het schiet niet echt op, want iedere keer dat er een klusje gedaan is, komt er steeds weer een ander bij. Het is een bekend verschijnsel: je zet een bloemenvaasje in de huiskamer en ontdekt dat de tafel vervangen moet worden. Dan staat het behang er niet meer bij. De gordijnen kleuren niet meer bij het behang. Het bankstel is wat ouderwets bij de gordijnen, enfin.... voordat je het weet ben je je hele huis aan het vernieuwen.

Iets dergelijks speelt zich nu bij mij in huis af. Het begon met een nieuwe kast voor de keuken. Na lang zoeken had ik hem gevonden. Precies de goede maat; hij paste precies waar ik hem wilde hebben. Maar zo'n mooie nieuwe kast wil je niet op een vieze, oude vloer zetten, dus moet er laminaat komen (waarom trek je de gang er ook niet even bij, opperde Guido en ja.... waarom niet eigenlijk?). Dan eerst het plafond en de muren schilderen, want dat kun je beter niet met nieuwe vloerbedekking doen. Schilderen van een plafond geeft altijd vlekken op de vloer. En zo haalt het één het andere uit.

Vandaag wat elektrische leidingen omgelegd, want die liepen via de nis waar de nieuwe kast komt te staan. Dat haalt het zicht op de kast naar beneden natuurlijk, dus weg met die dradentroep! De stroom voor het zonnescherm haal ik nu uit de schuur en een achterdeurbel is vervangen door een draadloze (er begint nu een hond te blaffen wanneer je op de bel drukt). Ondertussen zijn er zoveel gaatjes in het houtwerk tevoorschijn gekomen dat die dichtgesmeerd moeten worden, waarna al het houtwerk opnieuw geschilderd moet worden.

De kast staat reeds op mij te wachten. De laminaat is uitgezocht (heel mooi vind ik) en wordt dinsdag besteld. Een nieuwe koekkast/vriezercombinatie is eveneens uitgezocht. De losse koelkast en vriezer kan ik niet meer plaatsen. Guido gaat helpen bij het laminaat leggen, of beter gezegd... ik help hem bij het leggen. Ondertussen is het een gigantische troep in de huiskamer. Kamperen in mijn eigen huis. Sommigen leven maandenlang in deze omstandigheden... ik had een week ingecalculeerd, maar het gaat ook wel effe langer duren, ben ik bang. Maar het knapt wel op.


Het muurtje achter de koelkasten is groen en moet ook nodig wit gemaakt worden. Dat ik nog nooit gezien had dat dat groen er vreselijk gehavend uitziet! Maar om er bij te kunnen moet ik een koelkast, diepvriezer en magnetron weer een ander plaatstje zien te geven..... Waar in hemelsnaam. In de huiskamer dan maar weer.....
Help!!!!!!!!

Engeltje of duiveltje?

Je komt ze nog wel eens tegen in stripverhalen: een engeltje en een duiveltje die, gezeten op de schouders van een van de hoofdrolspelers, hem beurtelings hun raadgevingen in de oren fluisteren. De hoofdpersoon valt ten prooi aan vertwijfeling. Naar wie moet hij luisteren? Eigenlijk naar het engeltje natuurlijk, maar het duiveltje weet het zo mooi en verleidelijk te brengen.....


Zo voel ik mij ook nu mijn buik weer abominabele proporties heeft aangenomen. Dat komt ergens vandaan natuurlijk. Gewoon veel te veel eten en vooral te veel snoepen en snaaien.

Het engeltje op mijn schouder zegt nu: Stoppen met dat snoepen. Je kunt best zonder. De beloning is groot: een fraaie, platte stevige buik waar je trots op kunt zijn. Even doorbijten, zo erg is het niet...

Het duiveltje op de andere schouder grijnst, en fluistert in mijn andere oor: Wat kan jou die buik nou schelen? Je moet van het leven genieten. Lekker eten. Lekker snoepen. Straks ga je dood, gezond en met een platte buik, maar zonder van al dat lekkers genoten te hebben.

Wie gaat er winnen? Voorlopig het duiveltje. Mijn verjaardag komt eraan en ik kan het niet opbrengen niet mee te snoepen met de gasten.

En daarna...............? O, wat is het leven soms moeilijk!

(c) foto: anoniem, internet.

Oorwurm

Soms heb je zo'n melodietje dat de hele dag in je hoofd blijft doordrenzen. De Engelsen noemen het een earworm, een oorwurm dus. Of er een Nederlandse uitdrukking voor bestaat zou ik niet weten.

Waar ik ook stond, zat of ging, steeds klonk weer het melodietje in mijn hoofd: pom pom pojem, pom pom pom pojem, pom pom pom pom... pom pom!

Hoe heette dat liedje nou toch, waar kende ik het van, waar had ik het eerder gehoord??? Ik had echt geen idee, kon er met de beste wil van de wereld niet opkomen. Pom pom pojem...... Tot ik de televisie aanzette en het sterblok over mij heen kreeg. Pom pom pojem..... daar had je hem. Het was die reclame met een behoorlijk gekke man die het plastic emmertje van een of ander toetje als een hoedje op zijn hoofd zet en steeds maar iedereen verzekert dat het feest is.

Wat kan zo'n reclame diep doordringen in een mensengeest! Maar is zij ook effectief? Ik weet het niet.... ik ken nu het liedje, weet dat het te maken heeft met een toetje, zie die rare man zo voor me, maar wat de naam van dat toetje was? Geen idee.

Voeballuhhhh! (2)

Kan het nog gekker? Meestal vier je een feestje wanneer je iets gewonnen of behaald hebt, een wedstrijd of een diploma. In Nederland worden voetballers die na een paar spelletjes uiteindelijk jammerlijk verloren hebben, door MP en koningin als helden ontvangen, geridderd, rondgevaren door de grachten en toegejuigd door honderdduizenden malloten, samengestroomd op een plein.

Ik ben geen voetbalkenner en dat wil ik zo houden ook, maar deskundigen om mij heen zeggen unaniem dat die laatste wedstrijd slecht en onsportief gespeeld werd, met een regen aan gele kaarten. Ook buitenlandse kranten hebben geen goed woord over voor de rol van Nederland in deze wedstrijd.

Het maakt dus niets meer uit of je wint of verliest en zelfs niet eens hòe je verliest. Het gaat gewoon om dat feestje. Volgende keer bij een WK dus gewoon de voetballers thuis laten en meteen een feestje organiseren op het Museumplein. Scheelt in ieder geval een heleboel verkwiste televisiezendtijd, voorbeschouwingen, nabeschouwingen, analyses, herhalingen, oeverloos-gelulprogramma's, enz. enz. enz. Gekker kunnen we het niet maken, eenvoudiger wel.

De Vraag.

In het begin wordt je de vraag tot vervelens toe gesteld.
Daarna wordt het minder.
Later nog minder.

En na een jaar gebeurt het nog een enkele keer,
na twee jaar
nooit meer.

Niemand meer
die vraagt:

Hoe gaat het nu met je?

(en dan niet als een beleefdheidsfrase
maar uit een welgemeende interesse.)

Voor een rouwproces bestaat een afgemeten tijd. De eerste tijd mòet je rouwen; het wordt je zelfs kwalijk genomen wanneer je dat nìet doet. 'Dan heeft hij zeker nooit echt om zijn vrouw gegeven...'

Al vrij snel vindt men dat je de draad toch weer moet oppakken, dat het leven verder gaat, dat je het zo goed redt alleen. Alle blahblah wordt uit de kast gehaald. De vraag wordt soms nog wel een keer gesteld, maar voordat je een eerlijk antwoord hebt kunnen geven wordt er overheen gepraat, doodsbang dat het wel eens negatief zou kunnen uitvallen.

En na twee jaar.......



dan moet het maar eens over zijn.

Er is nog zoveel moois in het leven, zeggen ze dan, je hebt toch nog je kinderen/kleinkinderen/huis/vrienden/computertje/gezondheid en vul maar in.

Jawel, ik heb dat allemaal, maar er is twee jaar geleden een gat in mijn leven gevallen en dat gat is er nog steeds. Het laat zich niet dichten door de tijd.

Voeballuhhhh!

Als ik èrgens verschrikkelijk, ontzettend, vreselijk de pest aan heb dan is het wel aan voetbal. In het bijzonder aan het WK voetbal, en nog meer in het bijzonder aan de ronduit beschamende gekte daar omheen.

Ik kan me met de beste wil van de wereld niet verplaatsen in de geesten van de mensen die voetbal leuk vinden, die zich opwinden tijdens een wedstrijd, die uit hun bol gaan wanneer 'hun' club gewonnen heeft. Of Nederland nu wint of verliest, het zal me een worst wezen en ook nog eens een bolle zorg zijn, hoewel.... ik hoopte stiekem vanaf de eerste wedstrijd wel al dat ze zouden verliezen, des te eerder zou de ergste gekte immers voorbij zijn?!

Een stel min of meer volwassen kerels die in hun korte broek achter een bal aan lopen te rennen! Op het trapveldje voor je huis met je kinderen is dat oké, maar dat doe je toch niet voor het oog van de wereld! Het zal je vader maar zijn die daar over het veld gaat, de volgende dag durf je toch niet meer naar school toe!

'WIJ hebben gewonnen.' brult heel Nederland als een gek na zo'n wedstrijd. Wie zijn die 'wij' dan wel? Die dikbuikige huisvader die met bier en chips onderuitgezakt op de bank tv zit te kijken? Die kittige vrouwtjes die er niet over zullen denken ook maar een klein trapje tegen een bal te geven met hun glanzende pumps? De randdebielen die toeterend en schreeuwend door het dorp trekken? WIJ hebben helemaal niks gewonnen. Het zijn die elf jongen op het veld die gewonnen hebben. Gewoon, een spelletje. Moeten wij ons daarover nu zo opwinden?

Wanneer er nou nog eentje bij was die een verre achterneef van mij was of iemand die in de straat woonde. Misschien zou ik het dan wellicht, eventueel, een heel klein beetje leuk voor hem vinden als zijn club gewonnen had. Maar al deze kerels zijn vreemden voor me. Ik ken ze niet en ik wil ze ook niet kennen, want ik heb helemaal niks met ze. Het verheugt mij bijvoorbeeld oneindig veel meer wanneer mijn zesjarige kleindochter heeft gewonnen met hockey!

Natuurlijk besefte ik al op jonge leeftijd dat ik afwijkend gedrag vertoonde en ik heb dan ook echt mijn best gedaan erbij te gaan horen. Met een groepje 'sportliefhebbers' schaarde mij op de bank en deed net of ik het leuk vond. Tijdens het orgastische gebeuren om mij heen viel ik halverwege de wedstrijd in slaap. Het kon mij totaal niet boeien. Zo saai..... Al die wedstrijden waren toch allemaal precies hetzelfde, alleen de kleur van de shirtjes verschilde. En als je een bal richting doel schoot dan kon hij landen naast de palen (de meeste kans) er tussen in (kleine kans) of precies tegen een paal (nog kleinere kans, dus van mij zouden ze daar twee punten voor mogen geven, maar dat gebeurde dan weer niet). Zo simpel was het.

Mijn pogingen 'normaal' te worden hebben niet mogen baten. De enige troost is dat er honderdduizenden zijn zoals ik. Alleen...... zij verdrinken in het gewoel en gejuich om hen heen en hun stem wordt niet gehoord. Het enige dat er op zit is geduldig wachten totdat het allemaal weer voorbij zal zijn. Totdat WIJ gewonnen zullen hebben of ZIJ verloren.

Geheel vernieuwd!

Het zal de trouwe bezoeker van deze Blog opgevallen zijn: het uiterlijk van Henc's Blog is helemaal vernieuwd. En dan ook nog een geheel nieuwe blog: Henc's Vrije Blog (zie hieronder). En ja............ de eerste lezer hiervoor heeft zich reeds aangemeld!

Henc's Vrije Blog

Al geruime tijd houd ik de weblog 'Henc's Blog' bij. Ik deed en doe dit altijd met veel plezier, maar voelde ook de beperkingen. Ik heb soms nogal uitgesproken meningen en opvattingen op het gebied van politiek, religie, seks en andere min of meer gevoelige zaken. Ik wilde ze niet op mijn Blog zetten omdat die voor iedereen toegankelijk is en er zijn onder mijn kennissen zeker mensen die zich gekwetst zouden kunnen voelen.

Ik hecht er grote waarde aan open en bloot voor mijn opvattingen uit te komen. Daarnaast wil ik ook niet anderen daarmee onnodig pijn doen. Een dilemma waar menig schrijver mee worstelt, lijkt mij.

De oplossing vond ik in een nieuwe blog, 'Henc's Vrije Blog', die lezers alleen toegang geeft op hun eigen verzoek. Zij nemen daarmee ook het risico geconfronteerd te worden met opvattingen die niet de hunne zijn. Ze moeten dan niet zeuren. Ze zijn immers gewaarschuwd.

Lezers van mijn blog die toegang willen krijgen tot 'Henc's Vrije Blog' kunnen een mailtje sturen naar:


Het e-mail adres van de aanvraag wordt gebruikt als toegangsnaam.

Veilig verkeer

Vanmiddag reed ik op de fiets naar de Praxis toen ik niet ver bij mij vandaan hoorde roepen: 'Hé hallo, meneer!' Ik keek opzij en zag de witte politieauto staan. Het raampje aan mijn kant was omlaag gedraaid en daarachter was het gezicht van een jonge vrouw die gemakkelijk mijn dochter en met wat goede wil ook nog wel mijn kleindochter had kunnen zijn. Gelukkig was zij dat niet, want ze was zo lelijk als de nacht.

Op zo'n moment gaat er van alles door je heen. Heb ik iets verkeerd gedaan en zo ja wat? Geen achterlichtje? Onzin, het was klaarlichte dag. Teveel gedronken? Nog geen druppel op dat tijdstip. 'U moet uw hand uitsteken wanneer u de bocht omgaat.' sprak zij bars.

Nu ben ik iemand die soms zelfs al zijn hand uitsteekt wanneer het fietspad alleen maar een flauwe bocht naar links of rechts, maakt, gewoon uit een soort automatisme, maar ik zat op dat moment te bedenken wat ik bij de Praxis halen moest, dus het zou wellicht, misschien, eventueel mogelijk kunnen zijn dat ik het dit keer vergeten had, maar is deze overtreding het waard om mij te volgen, je auto te laten stoppen, het raampje omlaag te draaien en iemand die je opa had kunnen zijn te berispen? Ben je dan niet gewoon verschrikkelijk zeikwijferig bezig?

Natuurlijk zou je dan het liefste willen vragen of die kerel van haar gisteravond soms weer hoofdpijn had, maar dat doe je niet en met een oprecht gezicht beloofde ik haar daar de volgende keer op te zullen letten. Tevreden reden zij verder.

Slecht nieuws

Naast geboorte-, trouw- en overlijdingsdata zijn er meer dagen die voor altijd in je geheugen gegrift blijven. Voor mij is dat de dag van vandaag, 6 juni. Twee jaar geleden kregen we op het ziekenhuis de uitslag te horen van onderzoeken die Ans had ondergaan omdat ze zich zo vreselijk moe voelde en erge pijn in haar rug had. Het werd een 'slecht-nieuws-gesprek'.

Onze oudste zoon was meegegaan 'voor het geval dat....' Het leek mij wat overdreven. Onderzoeken vielen altijd mee, waarom zou dat dit keer niet zo zijn?! Oké, ook om ons heen kwam het regelmatig voor dat iemand zomaar plotseling ernstig ziek werd en overleed, maar dat gebeurt toch altijd alleen bij anderen? En Ans had nog maar kort daarvoor vier dagen achter elkaar delen van de Pieterpadroute gewandeld! Het leek mij beter dat hij in de wachtkamer zou blijven zitten zodat we niet met een hele optocht de spreekkamer binnen zouden wandelen. Ik kon hem dan altijd even ophalen wanneer dat nodig bleek.

Al na enkele zinnen van de specialist bleek dàt het nodig was. 'Is het beter dat we onze zoon erbij halen?' vroeg Ans. 'Ja, dat zou ik maar even doen.' antwoordde de arts. 'Het is ernstig, Guido' zei ik toen ik mijn zoon erbij haalde, 'Hòe erg het is weten we nog niet, maar het is ernstig.'

De ziekte van Kahle. Het woord 'kanker' werd nog vermeden. Er zijn behandelingen mogelijk. Je kunt er van genezen. Als terloops vallen de woorden 'chemo', 'pruik', 'pijnstillers'. Dit kàn niet. Zijn we in een nare droom beland?

Terug in de auto is het stil; ieder verzonken in gedachten.
Het blijft stil. Wat moet je in hemelsnaam zeggen na zo'n bericht?
.........................

Zeer beruchte lieden.

Het uitzoeken van de genealogie van je familie is geenszins een dorre bezigheid. Je komt al snel allerlei interessante en, in het licht van deze tijd, amusante feiten tegen. Mijn stief-grootvader, de tweede vader van mijn vader, droeg de prachtige namen Hendricus Carolus Franciscus Fundter de Beauchene en was van 1896 tot 1932 werkzaam bij de Haagse politie. Aanvankelijk als inspecteur 3e klasse, maar omdat hij volgens de rapporten 'regelmatig geprezen werd om zijn activiteit, plichtsbesef en persoonlijke moed' verliet hij uiteindelijk de dienst als Hoofdinspecteur.


Ik ben in het bezit van enkele tevredenheidsbetuigingen van de Hoofdcommisaris van Politie, waarin beschreven wordt op welke gronden mijn grootvader zijn promoties verdiende. Hij blonk bijvoorbeeld uit bij 'de aanhouding van twee brooddieven, zeer beruchte lieden die in vereniging met nog drie anderen en vergezeld van een grooten hond baldadigheid pleegden.' En ook bij het 'op signalement aanhouden van eene hem onbekende vrouw, verdacht van straatroof, zoomede haar handlanger.

Op grond van deze wapenfeiten bepaalde de hoofdcommissaris dat 'hem deswegen eene beloning van 10 gulden zal worden uitgereikt', en dat 'deze order op drie achtereenvolgende appèls zal worden voorgelezen.'

Zo simpel, en toch.....

Het is een bekend verschijnsel waar vast wel een interessant klinkende wetenschappelijke naam voor zal bestaan: ter zake kundige lieden staren zich helemaal blind op een probleem terwijl iemand die er niet of nauwelijks verstand van heeft even terloops de oplossing aanreikt. Mij overkwam kort geleden zoiets.

Ik help regelmatig mensen met computerproblemen. Niet zo vaak meer als vroeger, want op een gegeven moment was ik alleen nog maar bezig met het oplossen van de problemen van anderen, terwijl die van mijzelf vaak bleven liggen. Bovendien is mijn ervaring dat mensen in computernood wel eens wat al te gemakkelijk de hulp van deskundigen inroepen en dat zij, wanneer je ze maar een tijdje zelf laat aanmodderen er heus zelf ook wel uitkomen. Vroeger legde ik, wanneer iemand mij belde omdat de computer zo raar deed, al mijn werk meteen opzij en sprong op de fiets. Tegenwoordig is mijn agenda altijd vol en heb ik een standaardwachttijd ingesteld van twee dagen. In de helft van de gevallen word ik voor die tijd al gebeld dat de problemen 'uit zichzelf' verdwenen zijn, of dat ze zelf al hebben ontdekt wat er mis was. Toen onlangs mijn hulp werd ingeroepen voor een computerprobleem dat er zeer ernstig uitzag, hield ik dan ook in eerste instantie de boot af.

Degene met dit probleem was dus genoodzaakt zich er zelf in te verdiepen en, ik kan niet anders zeggen, ze deed dat op een voortreffelijke wijze. Ze ontdekte zelf dat alle ellende veroorzaakt werd door een verkeerde upload van het antivirusprogramma McAfee, en had al een cdrom besteld waarmee het probleem zou kunnen worden opgelost. Prima gedaan allemaal. Alleen het laatste stukje kreeg ze niet voor elkaar: het opstarten vanaf de cdrom. Daarvoor moeten bepaalde instellingen van de computer worden veranderd en ze wist niet hoe dat moest. Ik ging haar daarbij helpen. Een fluitje van een cent.

Al gauw zat ik in de z.g. Bios, waar de instellingen veranderd moesten worden. Met de pijlentoetsen manoeuvreerde ik naar de cdrom-speler. Nu moest ik die in de lijst 'omhoog brengen'. Vrijwel altijd doe je dat met de Pgup en Pgdn toetsen, maar in dit menu stond vermeld dat daarvoor de U/D toetsen moesten worden gebruikt. Wederom een interessant psychologisch verschijnsel: wanneer je niet ziet wat je verwacht te zien, wordt je blind voor alles wat je wel ziet. Waar zaten nou toch in hemelsnaam de U/D-toetsen?! Enigszins van slag keek ik beurtelings van het beeldscherm naar het toetsenbord. Een licht gevoel van paniek maakte zich van mij meester. Toen merkte de 'leek' die naast mij zat droogjes op: 'Misschien bedoelen ze de lettertoetsen U en D.' En ja..... natuurlijk.... zo simpel was het: Up en Down.

De recovery-cd ging in het laatje. Achterover leunend in onze stoelen zagen we hoe het systeem werd hersteld en enkele minuten later liep haar computer weer als een treintje. Soms is het wel eens gemakkelijk wanneer je niet gehinderd wordt door al te veel kennis van zaken.

(Deze tekst is ook gepubliceerd als column in de PHCC-Nieuwsbrief.)

Mijn eerste.....

Mijn eerste echte verkering, liefde is waarschijnlijk een te groot woord, heette Ineke. Ik zat samen met haar op de Kweekschool voor Onderwijzers, in de eerste klas. Wij deden iets wat in die tijd nog heel ongebruikelijk was: tijdens alle lessen die wij volgden zaten wij samen naast elkaar in één bank. Een jongen en een meisje samen, dat was zeer ongewoon; wij waren de enigen die dat durfden.

Met Ineke heb ik iets meegemaakt dat ik hier nauwelijks durf te vertellen. Slechts het feit dat ik mijn lompheid heb ingezien en er oprecht berouw van heb, maakt dat ik het, met heel veel schroom, hier toch maar zal opbiechten. Ik kan het verklaren ook: het was de enorme schrik die mij deed reageren zoals ik toen reageerde toen wij op een avond samen ergens naar toe gingen en zij bij mij achterop mijn nieuwe fiets zat. Volkomen onverwacht werden wij aangereden door een brommer. We lagen allebei naast elkaar op de grond, mijn gevallen fiets tussen ons in.

Boog deze ridder zich bezorgd over zijn geliefde heen om te kijken of zij zich bezeerd had en hielp hij haar overeind? Neen, hij maakte zich zorgen of zijn fiets de botsing had doorstaan en pas toen hij zag dat dat het geval was en Ineke al weer op de been stond, besteedde hij enige aandacht aan haar. Het was dan ook volkomen terecht dat Ineke het een paar dagen later uitmaakte. Iemand die zich in dit prille stadium al zo hufterig gedroeg, dat kon toch nooit wat worden?!

Nu zag ik vandaag dat zij zich op Schoolbank.nl heeft ingeschreven. Ik heb haar een kattebelletje gestuurd: 'Herinner je je mij nog?'. Meer is mij niet toegestaan als 'gewoon' lid. O lieve Ineke, reageer alsjeblieft op mijn berichtje en geef mij, na al die jaren van wroeging, de kans mijn verschrikkelijke blunder van toen goed te maken.