Henc's Blog

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (3)

2012-01-27T06:40:00.001+01:00

Home no more home to me
Dit huis is nu mijn thuis niet meer

Robert Louis Stevenson (1850-1894)
vertaling: Henc R.A. de Roo (1943-heden)

Dit huis is nu mijn thuis niet meer, waarheen moet ik mij wenden?
De honger spoort mij aan en drijft mij voort.
Een koude winterwind waait over heuveltop en heide;
De regen valt voortdurend neer; het vuil bedekt de poort.
Ooit bood dit huis een onderkomen aan mijn vrienden.
Ze waren altijd welkom, nooit liet ik hen staan --
Ik zie nog hun gezichten bij het licht der vlammen.
Maar nu klopt niemand van die oude lieden hier nog aan.

Dit huis was nog een thuis, vol vrolijke gezichten.
Het was een plek, mijn lief, waar ooit een kind gelukkig was.
Het vuur werd sprankelend weerspiegeld in de glazen ramen.
Wij bouwden zingend een paleisje daar, tussen het wilde gras.
Als straks de zon verschijnt boven de heuvels op de heide,
Ligt nu het huis er stil, verlaten bij; de schoorsteen rookt niet meer.
Laat het maar staan zo, alle vrienden zijn nu toch vertrokken.
Met heel hun hart beminden zij die oude plek zo zeer.

De lente keert terug en roept het sneeuwhoen op tot broeden.
Zij brengt de zon en regen weer, de bijen zijn bereid.
De heide staat straks weer in bloei, op heuvels en in dalen,
En zachtjes stroomt het beekje voort, zo vloeiend als de tijd.
Het daglicht is nog net zo helder als toen ik een kind was --
Het strijkt zacht over ‘t huis, de deur staat open nog voor mij;
De vogels maken veel kabaal en kwinkeleren in de schoorsteen --
Maar ik vertrek voor altijd……… het is nu echt voorbij.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (2)

2012-01-26T09:38:00.003+01:00

De jury heeft gesproken en de winnaar van de Poëzievertaalwedstrijd 2012 is bekend. Helaas, ik ben het niet geworden. De prijs ging naar Martijn Kos uit Huizen en hieronder staat zijn winnende vertaling:

Thuis is niet meer thuis voor mij, waarheen moet ik gaan?
Met honger als voerman, ga ik waarheen ik gedreven word.
Koud blaast de winterwind over heuvel en heide;
In dichte vlagen jaagt de regen, en mijn dak is ingestort.
Geliefd door wijze mannen was de beschutting van mijn dak.
Het waarachtige welkomstwoord werd in de deur vernomen --
Dierbare dagen van weleer, met de gezichten in de vuurgloed,
Lieve mensen van vroeger, jullie zullen nooit meer komen.

Thuis was thuis toen, mijn beste, vol vriendelijke gezichten,
Thuis was thuis toen, mijn beste, gelukkig voor het kind.
Haardvuur en de ramen fonkelden helder op de heide;
Gezang, welluidend gezang, bouwde een paleis tegen weer en wind.
Nu, wanneer de dag daagt op de heuveltop van de heide,
Staat het huis er verlaten bij en de schoorsteen rookt niet meer.
Laat het daar verlaten staan nu alle vrienden zijn vertrokken,
De goedhartige, trouwe mannen, die hielden van de plek van weleer.

De lente zal komen, weer komen, en de vogels roepen,
De lente zal zon en regen brengen, bloemen en dieren;
Rood zal de heide bloeien over heuvel en dal,
Zacht stroomt de beek door de onveranderlijk stromende uren;
Bevallig schijnt de dag zoals ze scheen op mijn kinderjaren --
Bevallig schijnt de dag in de open deur van het huis;
Vogels komen, roepen daar en tjilpen in de schoorsteen --
Maar ik ga voor altijd en kom niet meer thuis.

De mijne plaats ik in mijn blog van morgen.

Holten 7

2012-01-26T09:37:00.007+01:00

Gisteren trof ik tijdens mijn wandeling in de bossen rond Holten een verloren OV-chipkaart aan, midden op een bospad. Op het moment dat je je bukt om zo'n ding op te rapen, laad je natuurlijk meteen al een grote verantwoordelijkheid op je schouders, want als eerlijke vinder zul je daarna aan de slag moeten gaan om de kaart te laten terugkeren naar de ongelukkige verliezer, de rechtmatige eigenaar. Het koste mij in dit geval niet veel moeite om eerlijk te zijn, want zelfs als ik mijn snor zou afscheren en een rokje aan zou trekken zou ik geen enkele conducteur ervan kunnen overtuigen dat ik echt die vrolijk lachende jonge meid was die op de foto stond.

'Thuis', in mijn vakantiehuisje, ging ik eerst maar even Googlen op haar naam. Meestal levert dat wel wat op. Ieder jong mens heeft toch tegenwoordig Facebook of Hyves of zoiets?! Zij dus niet. Jammer. Ik had zo graag even de studente S.A. D. willen bellen om haar gerust te stellen:

O Sonja, Sandra, Silvia (?)
Ik wil je graag verblijden
en je, door middel van de telefoon,
niet langer laten lijden.
Ik vond jouw kaart hier in het bos
tussen de kale struiken
en stuur hem op, want kan helaas
hem toch niet zelf gebruiken.

Op internet lees ik dat je zo'n gevonden kaart kunt inleveren bij de balie van een een ov-bedrijf. Op het station in Holten zit echter geen aardige dame achter een loket, maar staat slechts een kille, gele kaartjesspuwer. Dan moet ik de kaart morgen maar afgeven in Hilversum of zo. Sofietje, Selma, Saskia D., je zult nog even in een martelende onzekerheid moeten blijven verkeren.

Dank zij mijn internetverbinding was ik vanmorgen al snel op de hoogte van de uitslag van de Poëzievertaalwedstrijd. Ook de winnende vertaling was gepubliceerd. Tsja, wat zal ik er van zeggen? Iedere vorm van kritiek zal toch al snel beschouwd worden als kinnesinne. Laat ik het zo zeggen: ik vind het niet erg verloren te hebben, maar ik vind het wel erg verloren te hebben van dìt winnende gedicht. De jury heeft duidelijk veel belang gehecht aan een zo letterlijk mogelijke vertaling, ook als dit ten koste ging van het verkrijgen van een goed lopend gedicht in mooie zinnen en bewoordingen. Om te komen tot een goed eindproduct, dat wil hier zeggen een fraai stukje poëzie, is het soms onvermijdelijk je bij de vertaling wat 'dichterlijke vrijheden' te veroorloven en je los te maken van het keurslijf van een al te letterlijke vertaling. Een gedicht letterlijk vertalen kan mijn Google-translator uiteindelijk ook.

Mijn vakantie zit er bijna op. Wat heeft een mens toch eigenlijk weinig nodig, denk ik wanneer ik om mij heen kijk. In deze beperkte ruimte bevindt zich eigenlijk alles wat je moet hebben. Straks zit ik weer in mijn huis met vijf kamers, twaalf kasten en dozen vol overbodige troep. Allemaal ballast, alle bezit is last. Een hemd in de kast, een hemd in de was en een hemd aan je bast, meer heb je toch niet nodig. Nou ja..... wel nog een goede laptop natuurlijk, dat spreekt vanzelf. En als het kan een beetje liefde.....

Holten 6

2012-01-25T16:39:00.011+01:00

Vanmorgen stond er op de weerkaart van het journaal één zonnetje getekend en dat stond precies op de goede plaats wat mij betreft: vlak bij mijn vakantieadres. Dat werd dus weer een dagje toeristisch recreëren. Ik had nog het Natuurdiorama op de Holterberg op mijn programma staan en daar was het nu een mooie dag voor. Dus de wandelschoenen weer aan en op pad.

De weg naar het diorama maakte weer deel uit van het wereldtijdpad en het leuke was dat dit gedeelte over 'mijn' tijd ging. De kubusjes over de jaren vijftig en zestig heb ik allemaal gelezen en dat leverde natuurlijk heel veel zoete herinneringen op. 'De Speeltuin' van Heleentje van Capelle, de eerste oudejaarsconference van Wim Kan, de komst van Donald Duck en Coca Cola in ons land, van dat soort dingen. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar de kubus van mijn geboortejaar. Daar heb ik wat foto's van gemaakt.

Ik kwam weer in de buurt van de Canadese begraafplaats en besloot daar eerst nog even langs te gaan om nog een paar foto's te maken. Toen zag ik dat het informatiecentrum ernaast geopend was. Mijn eerste gedachte was: 'ach, wat moet ik daar?' maar ik ging toch naar binnen en had daar geen spijt van.

Het voordeel van een vakantie in januari is dat je niet één van de vele uit een blik met toeristen bent, maar dat je als individu binnenkomt en ook zo behandeld wordt. De mensen zijn blij met je komst en nemen alle tijd voor je om je alles te laten zien en je van alles te vertellen. Van zo'n bezoek steek je altijd weer iets op. Gisteren had ik al gezien dat er op een aantal grafstenen grote grintstenen waren neergelegd. Nu leerde een filmpje mij dat de beheerder van de begraafplaats die stenen aanvankelijk regelmatig met enige ergernis van de graven geveegd had. 'Zeker door kwajongens daar neergelegd'. Totdat een bezoeker hem er op wees dat hij dat niet doen moest. Het waren joodse graven en de stenen werden daar door de nabestaanden neergelegd om hun verdriet te uiten. Die grintstenen waren versteende tranen.

Er ligt maar één vrouw op de begraafplaats, een meisje van 19 jaar. Zij was smoorverliefd op een militair van dezelfde leeftijd en ze besloten te trouwen. Er werd hun een jeep ter beschikking gesteld als trouwauto. 's Morgens werd het huwelijk voltrokken, 's middags werden ze betrokken bij een verkeersongeluk en kwamen daar allebei bij om. Hun trouwdag werd ook hun sterfdag. Hoe wreed kan het lot soms zijn!

Ook leerde ik dat de begraafplaats op Canadees grondgebied ligt. De Nederlandse regering heeft het aan Canada geschonken, zodat de militairen in hun eigen grond begraven zouden kunnen worden.

Het daarna door mij bezochte diorama was zeker ook leuk, mooi, interessant en noem maar op, maar toch minder.

Vanavond staat er bij mij op het menu: Macédoine de legumes, Mini-Grenailles en een flink stuk Unox rookworst.

Poëzievertaalwedstrijd 2012 (1)

2012-01-25T16:39:00.008+01:00

Ook dit jaar heeft de Bibliotheek van Huizen-Laren-Blaricum weer een poëzievertaalwedstrijd georganiseerd. Dit keer werd gekozen voor een uit het Engels te vertalen gedicht van de beroemde Schotse schrijver Robert Louis Stevenson, onder meer bekend van zijn boeken Treasure Island en The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde. De titel van het gedicht uit 1895 is 'Home no more home to me.'

Ik heb aan die wedstrijd meegedaan. Om de prijs, een dubbel-cd, hoefde ik het niet te doen want ik hèb al een cd, maar ik hou van taal en van schrijven en dichten, dus deed ik er met plezier aan mee. Het was geen gemakkelijke tekst, vond ik, en ik moet bekennen dat ik mij diverse malen in totale verwarring heb afgevraagd wat de auteur nou toch in hemelsnaam met bepaalde passages wellicht eventueel misschien mogelijkerwijs bedoeld zou kunnen hebben. Maar ik kwam er uit, d.w.z. er kwam een gedicht op papier dat hopelijk in voldoende mate de bedoelingen van de schrijver benadert, zodat Robert Louis zich niet om mij in zijn graf zal hoeven om te draaien.

Vanavond is de uitslag. Ik heb geen enkele illusie dat ik gewonnen heb, want dan had ik naar alle waarschijnlijkheid wel al een mailtje gehad waarin mij op bedekte wijze werd aangeraden vanavond bij de prijsuitreiking aanwezig te zijn. Toch vind ik het heel jammer er niet bij te kunnen zijn, want het belooft een erg leuke culturele happening te worden. Morgen lees ik het uitgekozen gedicht hopelijk wel op internet. Daarna verschijnt de door mij vertaalde versie op mijn blog.

Dit is het gedicht waar het om gaat:

Home no more home to me, whither must I wander?
Hunger my driver, I go where I must.
Cold blows the winter wind over hill and heather;
Thick drives the rain, and my roof is in the dust.
Loved of wise men was the shade of my roof-tree.
The true word of welcome was spoken in the door --
Dear days of old, with the faces in the firelight,
Kind folks of old, you come again no more.

Home was home then, my dear, full of kindly faces,
Home was home then, my dear, happy for the child.
Fire and the windows bright glittered on the moorland;
Song, tuneful song, built a palace in the wild.
Now, when day dawns on the brow of the moorland,
Lone stands the house, and the chimney-stone is cold.
Lone let it stand, now the friends are all departed,
The kind hearts, the true hearts, that loved the place of old.

Spring shall come, come again, calling up the moorfowl,
Spring shall bring the sun and rain, bring the bees and flowers;
Red shall the heather bloom over hill and valley,
Soft flow the stream through the even-flowing hours;
Fair the day shine as it shone on my childhood --
Fair shine the day on the house with open door;
Birds come and cry there and twitter in the chimney --
But I go for ever and come again no more.

Er zijn 24 Nederlandse versies van dit gedicht gemaakt. Ik zou ze allemaal wel willen lezen. Heel benieuwd wat de anderen ervan gebrouwen hebben.

Holten 5

2012-01-24T20:25:00.007+01:00

Ik moest vanmorgen vroeg de weersvoorspelling op teletekst een paar maal overlezen voordat ik het kon geloven. Regen zou vooral gaan vallen in het noorden en het zuidwesten van het land en voor de rest zou het overal best wel eens een heel mooie dag kunnen worden. Dus trad meteen plan RW in werking. De afgelopen dagen heb ik ook best wel veel gewandeld, maar dat was steeds tussen de buien door en meer om de omgeving een beetje te leren kennen. Nu werd het tijd voor het betere werk: Een echte Recreatieve Wandeling rond de Holterberg. Ik had in mijn altijd grenzeloze optimisme een paar wandelroutes van huis meegenomen en één daarvan ging door het fraaie gebied tussen Holten en Nijverdal.

De weg naar het station was inmiddels niet onbekend meer voor mij, maar daarboven werd het al snel mooi en verrassend. Overijssel is vooral veel ruimte. Veel grote, weidse velden langs lange, rechte wegen. Lopend richting Holterberg bleef ik even als door de bliksem getroffen staan. Wat ik daar voor mij zag was voor mij helemaal Overijssel. Ik maakte er meteen een foto van.

Toen ik de woning passeerde werd ik aangesproken door de bewoonster. Die had gezien dat ik de foto maakte. We raakten in een gezellig gesprek en ze vertelde me dat ze achter het huis een klein vakantiehuisje had staan en dat sommige vakantiegangers daar al voor de twintigste maal kwamen. Ik kan het me voorstellen, want er is daar zoveel heerlijke ruimte en op een paar honderd meter begint het uitgestrekte bos- en berggebied. Ik hoefde er maar even de Heksenweg voor in te slaan.

Het leuke is dat je in deze tijd van het jaar op zo'n wandeling vele, vele kilometers lang echt helemaal niets en niemand tegenkomt. Het fijne daarvan is de rust en het gevoel van vrijheid die het je geeft. Zo heb ik, laat ik er maar eerlijk over zijn, een keer zeer onbeschaamd staan wildplassen, zonder bang te hoeven zijn dat ik in de kraag zou worden gepakt door een paar zich vervelende en nog enkele diensturen voor de boeg hebbende Holtense Bromsnorren, die het heel normaal vinden iemand daarvoor aan te houden, in de boeien te slaan en voor nader onderzoek op te sluiten (zie mijn 2e verslagje).
Een nadeel is echter dat je niemand de weg kunt vragen wanneer je haar kwijt bent. En dat kan gemakkelijk gebeuren, want in zo'n omgeving hebben de bospaden geen naam, maar heten gewoon het 3e bospas RA bijvoorbeeld. Maar goed, dank zij mijn ingebouwd mannelijk oriëntatiegevoel (grapje hoor, lezeressen) en mijn mij altijd op mijn wandelingen vergezellende kompas (geen grapje, het heeft mij al zo vele malen uit de nood geholpen), kwam ik uiteindelijk toch steeds weer op het goede pad terecht. Bovendien, volgens één van mijn ingebouwde diepe levenswijsheden is elke weg de goede weg, zolang hij maar mooi is.

Ergens rond de Holterberg werd het plotseling vrij mistig. Schimmige witte slierten ijle mist trokken aan mij voorbij. De Witte Wieven dansen, dacht ik. Waarschijnlijk een toeristische attractie van de plaatselijke VVV.

De terugweg voerde mij langs de Canadese Erebegraafplaats. Ik ben daar nog een tijdje overheen gelopen, want ik hou wel van begraafplaatsen. Mooie foto's gemaakt. Talloze rijen jongens tussen de twintig en dertig die daar begraven liggen. Getuige de vele bloemen, geschenkjes en vooral de heel vele poppy's die ik daar aantrof zijn ze nog niet vergeten en worden hun graven nog regelmatig bezocht. Het graf van William J. Looser (private, age: 19) lag er wat kaal en verwaarloosd bij; daarom noem ik hem hier maar even met name. Bedankt Bill!

Sommigen vroegen mij of ik nu helemaal alleen op dat bungalowpark zat. Nee hoor, het valt me eigenlijk best wel mee. De zes tweepersoonshuisjes zijn volgens mij allemaal bezet, waarschijnlijk door krasse knarren zoals ik. Van de grotere huisjes niet zo veel, maar toch ook wel een aantal, waarschijnlijk bewoond door twee stellen krasse knarren, want gezinnen met kinderen zullen er nu niet inzitten.

Holten 4

2012-01-23T16:14:00.009+01:00

Tussen de buien door is het droog en schijnt zelfs regelmatig uitbundig de zon. Daarom ook vandaag weer behoorlijk veel gewandeld. Vanmorgen naar het dorp voor de inkopen. Ik ben gek op winkelen en heb daardoor de neiging veel te veel in te slaan. Thuis is dat niet erg, want daar gaat alles wat te veel is de voorraadkast in, maar hier moet ik alles wat over is straks als ik huiswaarts keer meesjouwen in mijn rugtasje. Weggooien is geen optie, want 'ik heb de hongerwinter nog meegemaakt'.

Holten heeft in z'n gemeentewapen een tekening van drie wilde zwijnen en op het pleintje bij de kerk staan die zwijnen in het brons te kijk. Hopelijk blijven ze daar nog even staan want vandaag werd bekend dat het bronzen beeld van Simon Carmiggelt en zijn vrouw in stukken gezaagd werd teruggevonden bij de koperdieven.

Ook even bij de Aldi geweest, voor mij iets bijzonders, want 'dâ hebb'n we nie bei us in't darp'. Daarheb ik nog een Bluetooth Stereo zender/ontvanger gescoord voor 'wènig'.... Voor de niet-techneuten....: Bluetooth moet je hebben tegenwoordig. Daar kun je echt niet buiten. Wat ik met dit apparaat doen moet is mij nog niet helemaal duidelijk, maar daar kom ik de komende dagen nog wel achter. Van de eveneens daar aangeschafte cognac-chocoladetruffels ben ik nu al misselijk omdat ik ze allemaal achter elkaar heb opgegeten, terwijl ik ze gekocht had voor vanavond, bij de koffie.

Ik wilde deze minivakantie eens een beetje uitproberen hoe het was, na een lange tijd weer er even op uit. Een huisje huren, zoals vroeger zo vaak met Ans. Ik heb het nog steeds geweldig naar mijn zin en ik vermaak mij uitstekend, alleen............

Ik mis haar zo.

Holten 3

2012-01-22T18:12:00.005+01:00

De zondag is, wanneer ik thuis ben, meestal een vervelende, saaie dag. Alle winkels gesloten en ook de bibliotheek en eigenlijk alles is dicht, behalve de kerken.

Vanmorgen de dag begonnen met een lekker ontbijtje, compleet met een eitje-erbijtje. Thuis werk ik altijd achteloos mijn portie kwark met muesli naar binnen, maar nu ga ik er even lekker voor zitten. Deze vakantie is voor mij ook een cursus onthaasten. Daarna maar meteen op pad gegaan voor het maken van een stevige wandeling. Het was nog droog tenslotte. Halverwege begon het wel te regenen, maar daartegen hebben ze al vele jaren geleden een geweldig instrument uitgevonden. Je drukt gewoon op een knop en meteen is het droog. Er hoeven zelfs geen batterijen in. Dat ding heet een paraplu. Ik heb een heel mooi kleurrijk exemplaar, ooit als relatiegeschenk van mijn bank gekregen.

Dat is het fijne van vakantie houden: als je nu thuis zit met dit weer dan ga je er niet op uit maar blijft lekker bij de warme kachel zitten maar wanneer je met vakantie bent dan ga je er gewoon op uit, en achteraf heb je nooit spijt. Ook nu weer een heerlijke wandeling gemaakt. Ik leer al aardig de omgeving kennen Soms simuleer ik even de weg kwijt te zijn en spreek een autochtoon aan, hetgeen dan soms een aardig gesprekje oplevert.

Gisteren kwam ik ze ook al tegen en nu weer: de houten, van een jaartal voorziene palen waaraan een groene, metalen kubus is bevestigd met interessante gebeurtenissen die in dat jaar plaats vonden. Zij maken deel uit van het Wereldtijdpad. In het buitengebied van Rijssen-Holten zijn ruim 2000 van zulke jaarpalen geplaatst. Op vier vlakken van de kubus staan verhalen over de Wereld, Europa, Nederland en Regio. Dit is een uniek pad dat je nergens anders aantreft. Alleen.......... zou er iemand zijn die al wandelend al die 2000 x 4 verhalen heeft gelezen? Misschien iemand met etalagebenen?

Inmiddels raast er een gure storm rond mijn huisje. Tijd voor echte winterkost. Er staat voor vandaag hutspot op het menu. Zonder klapstuk, maar wel met een flink stuk warme worst.

Holten 2

2012-01-21T16:56:00.006+01:00

De eerste nacht goed doorgekomen. Ik werd al heel vroeg wakker (dacht ik), zo rond half twee en kon daarna niet meer in slaap vallen. Een beetje soezend kon ik het nog rekken tot iets over vieren (dacht ik). Het verbaasde me dat er zo vroeg al zoveel licht door de gordijnen viel. Oké, in het oosten komt de zon wel iets vroeger op dan in het midden van het land, maar zoveel scheelt dat nou toch ook weer niet?! Toen ik opstond en maar eens op mijn telefoon ging kijken, bleek dat ik mijn horloge op z'n kop had neergezet op het nachtkastje naast mijn bed en dat het al half tien was. Half tien al, tot zo lang heb ik nog nooit in bed gelegen! Maar ja.......... het is vakantie, dus dan mag dat.

Ze doen hier op het bungalowpark erg aan het milieu en alles is energiezuinig ingericht. Weinig verlichting en dan ook nog met spaarlampen.

De verwarming gaat weliswaar tot een 24 graden, maar door de speciale thermostaat loopt dat, wanneer er een tijdlang geen beweging is geconstateerd, terug tot 15 graden, en het duurt heel lang voordat de temperatuur weer aanvaardbaar is, dus toen ik vanmorgen in mijn naturistenpyjama uit bed stapte was dat onaangenaam koud. Voortaan dus maar wat eerder opstaan om de thermostaat te starten en dan nog even een uurtje onder de wol duiken.

De afstand naar het dorp is zo'n twee kilometer en dus heel goed te lopen. Net mooi om in ieder geval aan de minimaal vereiste beweging te komen. Boodschappen gedaan, er is een ruime keus aan supermarkten, en ik heb nu genoeg eten in huis om de rest van de week door te komen. Paraplu meegenomen, maar geen regen gehad onderweg.

Wat gebeurt er zoal in Holten?
Een stoplicht springt op rood, een stoplicht springt op groen. In Holten Overijssel, is altijd wat te doen.
Ja, en er gebeuren ook heel schokkende dingen:

Krantenbericht:
Op 15 januari rond 04:40 zagen surveillerende agenten een aantal mannen staan op de M...weg. Een van hen was aan het wildplassen. Toen de agenten hem een beuring daarvoor wilden geven, gaf hij een valse naam op. Hij werd aangehouden. De man, een 27-jarige man uit Rijssen, verzette zich en werd uiteindelijk geboeid.
Een tweede man, een 23-jarige uit Rijssen, bemoeide zich met de aanhouding en werd toen zelf wegens ambtsbelemmering aangehouden. Dit was het sein voor een derde man, een 24-jarige uit Holten, om zich ook met de zaak te bemoeien en ook hij werd aangehouden voor ambtsbelemmering.
De drie mannen zijn voor nader onderzoek ingesloten.

Vanmiddag een lekkere, stevige wandeling gemaakt om de omgeving te leren kennen. Tsja, als je vakantie hebt met dit weer dan moet je vooral niet binnen blijven zitten, maar gewoon er op uit gaan en meestal valt het dan best wel mee. Nu ook weer zo'n twee uur heerlijk gewandeld en.... geen spatje regen gehad. Op de wegen had de overvloedige regen van de laatste dagen wel zijn sporen nagelaten.

Voor het slapen gaan nog even mijn hoofd uit het raam gestoken en een paar maal heel hard 'roekoehhh, roekoehhh' geroepen, maar geen duivin die antwoord geeft. Dus helaas, er wordt vanavond weer niet getorteld.

Holten 1

2012-01-20T19:27:00.007+01:00

Tijdens de busreis naar het station viel het water met bakken uit de hemel. De weergoden deden echt hun uiterste best mijn vakantiegevoel te verstieren, wat hen natuurlijk niet lukte. Ik dacht maar steeds aan de eeuwenoude wijsheid: Wat nu valt kan straks niet vallen.

Ik had een trein met internetverbinding. Het speet mij dat ik nu mijn nieuwe tablet niet bij mij had, want dan had ik dat eens mooi kunnen uitproberen. Hoewel? Nu kwam ook meteen de minder goede kanten van het internet-in-de-trein boven water, want een paar opgeschoten jongens zaten via hun tablet en laptop speelfilms te bekijken, uiteraard met het bijbehorende, doordringende geluid. Na een reprimande van de conducteur ('Sie sind hier doch nicht alleine', het was een trein die doorging naar Berlin) werd het geluid teruggeschroefd tot bijna uit. Je moet ze soms gewoon een beetje opvoeden. Alleen de mobiele bellers hebben helaas nog steeds niet door dat 'sie hier doch nicht alleine sind' en brullen nog steeds zonder enige gêne hun intimiteiten door trein en bus.

In Holten stond bij het station de taxi al op mij te wachten. Het huisje bleek mooi, leuk, netjes, comfortabel, schoon, nieuw, doelmatig en wat je verder maar voor positieve eigenschappen kunt verzinnen. Het heeft de de fantasie prikkelende naam 'Tortelduifje'.

Veel tortelen zal ik hier helaas niet gaan doen, maar het blijft toch een mooie naam. Het huisje is wel heeeeeeeel erg energiezuinig ingericht, met zeeeeeeeer spaarzame verlichting, maar bij het tortelen heb je natuurlijk ook niet zo veel licht nodig. De naam van het Bungalowpark, 'de Lindenberg', doet me een beetje aan een sanatorium denken, of erger nog, een gekkengesticht. 'Hij is opgenomen in de Lindenberg'.... dat zou toch maar zo kunnen?!

Natuurlijk als eerste de laptop aangesloten op het internet. Dat lukte, zij het met enige beperkingen. Je moet bv inloggen met naam en wachtwoord. Maar ondertussen heb ik de eerste Skype verbinding al gehad met mijn zusje, dus dat gaat prima. Ik ga mij hier niet vervelen.

Het is gewoon al heel fijn om even in een heel andere omgeving te zijn. Een ander uitzicht te hebben als je uit het raam kijkt. Wat andere mensen te spreken. Een ander levensritme te hebben. En ik heb toch nog wel plannen om te gaan wandelen en fietsen, al geven de weersvooruitzichten daarop weinig hoop.

In ieder geval moet ik morgen naar het dorp, voor het inslaan van wat proviand. Vanavond staat er boerenkool met worst op het menu, in diepgevroren toestand meegenomen van huis. Later op de avond laat ik lekker het bad vollopen en ga een uurtje liggen weken in de ezelinnenmelk, of bij gebrek daaraan in een gewoon sopje van water met wat badzeep en een lekker geurtje. Glaasje wijn bij de hand, muziekje op de achtergrond. Gewoon genieten! Daarna filmpje kijken (meegenomen op DVD).

Hij staat....... hij gaat.

2012-01-06T17:54:00.010+01:00

Het is vandaag Driekoningen. Dat is de dag waarop je alle kerstversiering die je in huis hebt moet opruimen, want wanneer je na de 6e januari nog een kerstboom of andere kerstversiering hebt staan of hangen dan brengt dat ongeluk volgens de overleveringen.

Ieder jaar haal ik de basis van een kerststukje naar beneden en maak het op met wat naaldtakken en rode hulstbessen. Ieder jaar ziet het er weer fris en als nieuw uit.

Het stond daar prachtig, op de salontafel, en het droeg in ruime mate bij aan de feestvreugde, maar vandaag moest het toch echt weer het veld ruimen. Takjes en bessen er uit en de kale restanten weer richting zolder.

Tot volgend jaar dus......

O ja, elkaar een Gelukkig Nieuwjaar wensen mag ook maar tot en met Driekoningen.

Strooppot..

2012-01-04T20:55:00.005+01:00

Al een hele tijd had mijn computer, of liever gezegd één van mijn computers, want ik heb er inmiddels vijf draaiende, ernstig last van verstopping. Het was bijzonder irritant: Na het aanzetten werkte hij een tijdje normaal, maar na een minuut of 20 leek hij plotseling te veranderen in een grote pot met stroop en waren de programma's waar ik mee bezig was, niet meer vooruit te branden. Zelfs het uitschakelen was dan niet meer mogelijk langs de normale weg en moest heel bruut door het indrukken van de aan/uitschakelaar gebeuren. Opnieuw opgestart hield hij het dan weer zo'n twintig minuten vol om daarna weer in de stroopstand te gaan. Daar viel niet meer mee te werken.

Eerst maar wat programma's verwijderd waar ik toch nooit iets mee deed. Geen resultaat. Vanavond besloot ik er maar eens wat dieper in te duiken. Via de taakmanager kwam ik er achter dat een proces met de naam vm_sti.exe maar liefst 99% van de cpu-tijd in beslag nam. Dat betekende dus dat alle overige taken het met een miezerige 1% moesten doen. Geen wonder dat die nog maar nauwelijks vooruit kwamen.

Na wat geGoogle werd duidelijk dat ik niet de enige was met dit probleem. Dit programma werd vaak meegeïnstalleerd met de driver van een webcam, zo bleek. Dat zou wel kunnen, want die computer heeft geen ingebouwde camera en ik heb er wel eens een losse camera aangehangen. De symptomen kwamen overeen met die van mij.

Ik heb het programma opgezocht en verwijderd en daarna via regedit alle verwijzingen naar dit programmaatje uit het register gehaald. De computer weer gestart en alles loopt weer als een tiet, treintje, tielelier of wat je maar wilt. Meteen na het opstarten werkt hij nu ook al een stuk sneller dan daarvoor, merkte ik.

De webcamera was overigens niet van een obscuur merk, maar was gemaakt door de 'gloeilampenfabrikant uit het Zuiden des lands'.

Ik snap er geen knal van.

2011-12-31T13:35:00.007+01:00

Vroeger, in mijn jeugd, kwam het wel eens voor dat er op oudejaarsavond rond een uur of elf een harde knal was te horen, buiten op straat. 'Zo,' zei mijn vader dan. 'die zijn er al vroeg bij.' Na die ene, enkele knal was het dan rustig totdat precies om 12 uur de hel losbrak en overal het vuurwerk werd ontstoken. Dat duurde dan een half uur, een uurtje misschien en daarna werd het al snel rustig. De mensen hadden in de jaren vijftig gewoon het geld niet om er urenlang op los te knallen.

Ach.... het was nu eenmaal traditie en zolang het niet erger werd dan zo.....

Het werd erger. Nu is het al heel normaal dat al maanden voordat de vuurwerkverkoop officieel begonnen is, de eerste knallen op straat zijn te horen. Ze worden ieder jaar luider, lijkt het wel, en met een honderdklapper kun je al lang niet meer voor de dag komen. De klappen worden nu in duizendtallen geteld. Ondanks de crisis worden ook dit jaar de recordcijfers voor de aankopen weer verbroken.

Het vreemde is dat, wanneer ik er met anderen over praat, de mensen altijd zeggen: 'ìk geef daar mijn goede geld niet aan uit, hoor.' of 'van mij zit er geen rotje bij.' of 'van mij mogen ze het vandaag nog afschaffen.' Waar komen dan toch al die knallen vandaan?

Het is vreemd........... heel vreemd!

24.999

2011-12-29T09:26:00.002+01:00

Vandaag ben ik precies 24.999 dagen oud. Dat wordt nog spannend. Zal ik het gaan halen, die 25.000 dagen? Ik zal bijzonder voorzichtig zijn in het verkeer, behoedzaam de trap op en af lopen en er voor zorgen dat ik geen kou vat. Met een beetje geluk ben ik dan morgen vijfentwintigduizend dagen oud (als je het voluit schrijft, lijkt het nog meer!). Ik vier het in stilte, maar zal er wel even bij stil staan en mij verbazen......

Weg met Het Buikje! (13)

2011-12-21T10:59:00.005+01:00

Het is voorbij en ik kan de balans opmaken. Spieren en uithoudingsvermogen zijn wel wat toegenomen in die vier weken sportschool. En het buikje.......

Ik vond het eigenlijk best wel leuk, maar niet leuk genoeg om het te blijven doen. Het is wel mooi geweest zo.

En die foto's...... die zijn natuurlijk echt! Net zo echt als de voor en na foto's in de advertenties voor slankelijnmiddelen ;-)

Kerst- en Nieuwjaarsgroet.

2011-12-18T19:51:00.002+01:00

Weg met Het Buikje! (12)

2011-12-14T13:44:00.004+01:00

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens, zegt het spreekwoord. Iemand vertelde me dat in de eerste weken van januari de parkeerplaats van de sportschool altijd helemaal vol staat. De weken daarop wordt dat al snel minder en na een paar maanden is er weer ruimte te over om te parkeren. Toen begreep ik ook waarom de sportschool uitgerekend in november met die verleidelijk voordelige aanbieding was gekomen.

Tot voor kort moest je altijd een jaarabonnement nemen, zodat je na een paar weken intensief zwoegen met een zeer duur betaalde kaart bleef zitten en daarna nog maar heel af en toe met toenemende weerzin richting sportschool toog, alleen nog maar omdat het toch wel zonde was van dat geld. Dat is nu gelukkig voorbij, je kunt per maand opzeggen. Dat zal de sportscholen ongetwijfeld veel inkomsten kosten.

Ik speelde met het idee zo'n professioneel roeiapparaat tweedehands aan te schaffen en vond er één op Marktplaats. Een kwartier of een halfuurtje per dag roeien op zo'n apparaat, dat moet toch op te brengen zijn, dacht ik. Ik deed een bod en toch wel wat onverwacht kon ik het ding krijgen voor die prijs, een dikke 500 euri. Maar toen bedacht ik dat ik me ook al ontelbare malen had voorgenomen iedere dag de yoga zonnegroet te doen. Dat kost ook niet meer dan een kwartiertje, maar het is me niet gelukt het meer dan een paar dagen vol te houden. De kans dat mijn dure apparaat binnen de kortst mogelijke tijd zou staan weg te kwijnen, was levensgroot. Keukenmachines en hometrainers hebben met elkaar gemeen dat ze meestal binnen de kortste tijd in het aanrechtkastje, respectievelijk onder het bed belanden. Niet doen dus. Ik ga van de zomer wel weer eens een keer ècht roeien, op de vijver van Oud Valkeveen, met de kleinkinderen.

Weg met Het Buikje! (11)

2011-12-12T08:52:00.002+01:00

Met mijn vrienden van de sportschool op de foto.

Weg met Het Buikje! (10)

2011-12-10T12:40:00.008+01:00

Wanneer ik mij 's morgens in alle vroegte op mijn fietsje naar de sportschool begeef zie ik hen zitten bij de oude haven. Langs de waterkant, ineengedoken, verpakt in dikke kleding en zittend op een krukje waarop een normaal mens het nog geen tien minuten zou uithouden. In hun handen, of vaker op een standaard naast hen, rust een lange stok. Bewegingloos staren ze naar iets dat, voor mij onzichtbaar, daar ergens op het water moet drijven.

'Is dat leuk?' vraag ik mij dan af. Je moet thuis toch wel een verschrikkelijk slecht huwelijk hebben wil je al die ontberingen, kou, regen, verveling, prefereren boven de knusse warmte van een gezellige huiskamer. Die vissen vinden het vast ook niet leuk. Denken ze een lekker hapje te kunnen scoren, worden ze met bruut geweld aan een lijntje uit hun element gesleurd. Plaatsvervangend voel ik even de pijn van een scherpe haak door mijn bovenlip.

Even later zit ik op de roeitrainer. Bijna automatisch maak ik de lange slagen die mij geen meter verder brengen. Hoewel? Mijn conditie gaat wel degelijk vooruit. Had ik in het begin halverwege de twee kilometer al moeite het vol te houden, nu plak ik er zo maar nog een kilometertje tegenaan en ga daarna nog een stukje stevig 'wandelen'. Als ik in mijn benen knijp voel ik stevige spieren, mijn bovenarm bolt toch echt al zichtbaar wanneer ik mijn arm buig en mijn buikje, ach..... alleszins acceptabel, zal ik maar zeggen.

Om de verveling tijdens het roeien te verdrijven, laat ik mijn fantasie de vrije loop. Ik zit in een klein bootje in de oude haven. Behendig stuur ik het sloepje in de richting van de kade waar een rijtje sombere mannen vreugdeloos in het water zit te staren. Vanuit de gedachte in deze donkere dagen voor de Kerst wat vreugde te brengen aan hen die het moeilijk hebben, ben ik er als parttime medewerker van het Leger des Heils op uit gestuurd om deze mensen enige troost en warmte te bieden. Op het campinggazje voorin mijn bootje staat een grote pan te pruttelen waaruit onmiskenbaar de geur van warme erwtensoep opstijgt.

'Soep mannen?' roep ik opgewekt wanneer ik hen dicht genoeg ben genaderd. Vol verlangen steken ze hun koude handen uit. 'Gggggggrrraaaag' bibbert er eentje. Een ander probeert op te staan, maar valt krachteloos terug op zijn stoeltje. Het zal voor hem toch niet te laat zijn? Vol mededogen reik ik hen de kommen aan, tot aan de rand gevuld met een goed bereidde snert. Zo een waar een lepel gemakkelijk in overeind blijft staan. Even zie ik wat glans verschijnen in hun doffe ogen. 'Hoe is het toch in hemelsnaam zover met deze kerels kunnen komen?' vraag ik mij af. Begerig slurpen ze de kommen leeg.

'Als jullie er over willen praten........?' moedig ik hen aan en dan komen de verhalen los. Het verhaal van de man die zijn vrouw met zijn beste vriend aantrof in bed. Het verhaal van de man die na dertig jaar trouwe dienst zo maar door zijn werkgever op straat werd geschopt. Het verhaal van..............

Maar dan geeft de display op mijn roeitrainer aan dat het genoeg is geweest voor vandaag. Ik heb mijn kilometertjes weer gemaakt. De haven ligt ver achter mij. Brrrrrrr...... ik heb het er koud van gekregen. Gauw nog even lekker een saunaatje pikken.

Lange Ivan.

2011-12-05T12:58:00.011+01:00

Ik kan het niet helpen: de schilderijen van Ivan Mijatovic dòen mij gewoon iets. Ik had, via de Kunstuitleen, al twee keer eerder een schilderij van hem in huis gehaald, maar toen ik daar een nieuw werk van hem zag hangen wist ik meteen: die wil ik ook hebben. Het doek had nogal een apart formaat, 180 x 50 cm, terwijl de schilderijen die ik al in huis had, vierkant waren. Ik was op de eerder geleende werken nog lang niet uitgekeken en het was moeilijk te beslissen welke nu het veld zou moeten ruimen. Er moest toch echt één het huis uit, want drie van die grote schilderijen werd wat teveel in mijn modale huiskamer.

Het is altijd weer spannend of een schilderwerk er in je eigen omgeving net zo mooi uitziet als op de plek waar je het uitzocht. Gelukkig viel het niet tegen. Even later hing hij dus aan de muur, mijn 'Lange Ivan' zoals ik hem inmiddels was gaan noemen:

Ik werd door de prachtige kleuren van de soms in een dik profiel aangebrachte verf geïnspireerd tot een gedicht dat ik er nu naast heb gehangen.

gedachten stijgen op
gevoelens komen samen
waar zij versmelten in het kosmisch vuur.

dit is de plek
waar vreugde en verdriet elkaar ontmoeten.
dit is het uur.

de warmte geeft mij nieuwe moed
de liefde schenkt mij kracht, mij roept
het avontuur.

beloften van een eeuwenoud mysterie
worden nu zichtbaar voor een ieder die wil zien.

Bij het schilderij ‘old art 2’ van Ivan Mijatovic
Henc R.A. de Roo

Weg met Het Buikje! (9)

2011-12-01T11:02:00.005+01:00

Fietsen doe ik liever op de fiets en wandelen doe ik liever in het bos; daar heb ik dus al die gekke apparaten niet voor nodig. Er is echter één apparaat dat ik wèl leuk vind: de roeitrainer. Een roeiboot heb ik namelijk niet en daarom maak ik in dit geval graag gebruik van een alternatief. Het aardige daarvan is dan ook nog dat je er echt alle spieren bij gebruikt. Ik heb me zondag dan ook voorgenomen die helse machine een week lang iedere dag te gaan gebruiken en eens te kijken of dat wat oplevert. Het was vanmorgen dus de vijfde keer en ik verwacht dat ik het morgen en overmorgen ook wel weer ga doen. Twee kilometer roeien in een straf tempo. Ik verbruik daar 100 cal mee, zegt het computertje. Dat is niet veel. Een eierkoek is al 100 kcal, dus wat ik verbruik is een duizendste eierkoek. Nog niet eens een heel klein hapje. Maar voor de spieren is het wel goed, natuurlijk. Dat voel ik. Elke dag werp ik vol verwachting een blik in de spiegel om te zien of mijn gestalte weer wat lijkt op de Adonis die ik vroeger was. Nou.... nee....... nog niet echt.

Dat wordt nog effe doorroeien dus!

Weg met Het Buikje! (8)

2011-11-23T16:02:00.003+01:00

Het sporten op al die rare apparaten is voor mij net zoiets als seks hebben met een opblaaspop: het kàn wel en het wèrkt wel, maar het blijft toch een sneue bedoening.

Weg met Het Buikje! (7)

2011-11-21T16:14:00.003+01:00

The Morning After....
Wanneer ik mij uit mijn bed laat rollen heb ik het gevoel dat mijn metabolische leeftijd minstens 85 is.

Ondanks de dichte mist, de kou en de vochtigheid geef ik toch maar weer de voorkeur aan een lekkere wandeling buiten in plaats van op zo'n helse machine.
Mijn tweede bezoek aan de sportschool schuif ik nog even op naar het eind van de week.

Weg met Het Buikje! (6)

2011-11-20T11:34:00.004+01:00

Erik, mijn personal coach, bijna anderhalf maal zo lang als ik en een hoofd zo glad als een biljartbal, zat al achter de balie op me te wachten. Er liep een jonge vrouw voorbij. 'Zo Erik,' riep ze olijk in zijn richting, 'naar de kapper geweest?' 'Jaja,' antwoordde Erik, en toen de olijkerd buiten gehoorafstand was, 'die grap krijg ik zes keer per dag te horen.'

Net als gisteren moest ik weer plaatsnemen op zo'n bijzondere weegschaal. Ik kende de cijfers al. Ook de bloeddruk werd gemeten. Toen begon het echte werk en liepen we naar de apparaten die de grote zaal vulden. We gingen daar, volgens een bepaald plan, langs een stuk of zes machines en Erik noteerde de resultaten. Ik begon er gaandeweg zelfs een beetje plezier in te krijgen. Het deed me aan een kermis denken, waar je van de ene attractie in de andere rolt. Hier echter geen rupsbanen, spookhuizen, space shuttles en dat soort dingen, maar vernuftig samengestelde apparaten om de spieren te trainen. De resultaten waren niet slecht, maar Erik had alles niet al te zwaar ingesteld, omdat het de eerste keer was.

Het enige apparaat waar ik echt moeite mee had was dat ding voor de buikspieren. En daar ging het natuurlijk juist allemaal om. Daarvoor had ik mij in deze kermis gestort. Dat wordt dus nog flink oefenen de komende weken.

Als beloning voor mijn doorzettingsvermogen trakteerde ik mij nog op een lekkere sauna na afloop. Daar zal ik de beslist vaker gebruik van gaan maken. Lekker het luie zweet er uit werken.

Wel knap vermoeiend allemaal. Dus ga ik nu even lekker plat op de bank.

Weg met Het Buikje! (5)

2011-11-19T12:45:00.007+01:00

Morgen is het zover. Al vroeg in de morgen ga ik voor de eerste keer sporten. Ik moet er een kwartiertje eerder zijn, want dan maken ze eerst nog even een vingerafdruk van me. Daarna gaan, door alleen maar even mijn vinger langs een scannertje te halen, alle poortjes elektronisch voor mij open. Binnen in de zaal word ik dan opgevangen door Erik, mijn 'personal coach', die mij de werking van al die apparaten zal uitleggen en ook mijn beginconditie vastlegt om deze te kunnen vergelijken met de eindconditie over 4 weken.

Vandaag is er in ons plaatselijke gezondheidscentrum een Open Dag van de diëtisten en dat past heel mooi in mijn programma in de strijd tegen Het Buikje, want ik wil wel eens weten hoe mijn situatie momenteel is en heb ook wel wat behoefte aan wat informatie. Met name de vraag 'Hoe voorkom ik het jojo-effect?' houd mij volop bezig.

Mijn antwoorden op de vragen van de lijst 'Hoe gezond eet jij?' leverde een score op van 26 punten van de max. 28 en dat was 'uitstekend'. Mijn schuldgevoel, ontstaan doordat ik uit gemakzucht doorgaans uit potjes Hak of diepvries eet, is op slag verdwenen. Daarna beklom ik de speciale weegschaal, die niet alleen het gewicht maar ook de vetpercentages nauwkeurig aangeeft. Ook die uitslag was voor mij beslist niet teleurstellend. Wat mij het meest plezier deed was dat daaruit blijkt dat mijn metabolische leeftijd 53 jaar is. Drieënvijftig jaar!

Het leuke is dat je je na zo'n uitslag ook meteen heel anders gaat voelen en gedragen. Je strekt je rug en loopt met veerkrachtige tred het gebouw uit. Krijgt de neiging over hekjes te springen. Pijntjes en kwalen zijn op slag verdwenen. Je hebt het gevoel dat alle vrouwen naar je lachen.

Toch ben ik bang dat, wanneer ik mij morgen overgeef aan die helse apparatuur van de sportschool, mijn metabolische leeftijd opeens minstens 83 is.

Weg met Het Buikje! (4)

2011-11-18T10:03:00.011+01:00

'Wat is hier de dress code?' had ik aan Mirjam gevraagd. Ik had wel begrepen dat je niet zomaar kon gaan sporten in je dagelijkse klofje, maar dat dit een speciale outfit vraagt. Het bleek mee te vallen. 'Maakt niet zoveel uit' had Mirjam geantwoord, 'een trainingspak of een T-shirt met sportbroekje. Gewoon waar je je prettig in voelt.' Oké, zoiets had ik nog wel in huis. Wat mij, om mij heen kijkend, wel heel erg belangrijk leek waren de schoenen. Mijn comfortabele Eccos, waar ik mij nu juist zo prettig in voelde, kon ik hier echt niet dragen zag ik al gauw, dus de volgende dag naar de schoenenwinkel.

Het bleek dat zo'n beetje iedere sport zijn eigen schoenen moest hebben. Je had joggingschoenen, tennisschoenen, atletiekschoenen, voetbalschoenen, volleybalschoenen, en nog veel meer. Mijn keus viel op een model dat op een zeer breed terrein inzetbaar leek. Ze waren van Nike, dus dat moet wel goed zijn. De Griekse godin Nike is niet alleen de godin van de overwinning in de strijd, maar ook van het welslagen van een onderneming die met moeite en inspanning ten einde wordt gebracht. Dat het een hele onderneming was waar ik mee bezig was, was mij inmiddels wel duidelijk geworden en dat het mij ook veel moeite en inspanning zou gaan kosten deze onderneming tot een goed einde te brengen was ook zonneklaar. De schoenen zaten mij als gegoten, dus niet verder gezocht.

Ik ben er dus helemaal klaar voor. Alleen mijn lijf werkt niet mee. Pijntje hier, pijntje daar, stramme spieren, een opkomende verkoudheid. Het lijf zet alles in om deze drinkbeker aan zich voorbij te laten gaan. 'Ik heb geen zin' zeurt het. 'Ik voel me niet lekker' klaagt het. 'Waarom moet dit nou toch?' roept het opstandig.

'Gewoon omdat ik het zeg' antwoord ik met dezelfde onredelijkheid waarmee ouders hun lastige kinderen afpoeieren. 'We hebben A gezegd en zullen nu ook B zeggen.'

Weg met Het Buikje! (3)

2011-11-17T10:53:00.006+01:00

Maandagavond had ik afgesproken met Mirjam, die me zou gaan vertellen wat de test en het daarbij behorende oefenprogramma inhield. Daarvan kwam niet zo veel terecht, want ze was erg gehaast omdat ze al behoorlijk achterliep op haar schema. Wel liet ze me de instrumenten zien waarmee ik de resultaten zou kunnen bereiken die ik wilde. 'Ik ben vooral geïnteresseerd in buikspieroefeningen' vertelde ik haar en ze liet me met enige trots een ingewikkeld apparaat zien waarop een man in een doorweekt T-shirt ronddraaiende bewegingen zat te doen. Niet echt wat ik in mijn hoofd had, want thuis doe ik dat soort oefeningen door met mijn bovenlichaam, vanuit liggende houding, een aantal malen omhoog te komen. Om het niet al te moeilijk te maken steek ik dan mijn voeten onder de radiator van de cv. Dat soort simpele oefeningen, daar hielden ze daar kennelijk niet van, want ik zag daar niemand liggen met zijn voeten onder de radiator. Wel stonden er apparaten. Heel veel apparaten. Voor iedere spier was er wel een apparaat, kreeg ik de indruk.

Boven stonden machines opgesteld waarop je kon wandelen. Ze waren allemaal voorzien van een televisiescherm zodat je tijdens het oefenen niet je favoriete soap hoeft te missen. De gekte ten top, naar mijn idee, maar Mirjam vond het prachtig en ik wilde haar niet kwetsen en in dit stadium ook nog niet vragen of ze ook speciale films voor mij konden draaien. Wat ik passend zou vinden was een gefilmde boswandeling, compleet met kwinkelerende vogels en een reetje dat plotseling je pad kruist. Wat dennengeur uit een spuitbus erbij en dan wordt het misschien toch nog leuk.

Mirjam toonde mij de kleedruimte, waar ze zelf niet naar binnen mocht, en slaagde er tenslotte in toch nog wat enthousiasme bij mij teweeg te brengen door te melden dat er ook een sauna was waar ik onbeperkt gebruik van zou kunnen maken.

Weg met Het Buikje! (2)

2011-11-16T09:13:00.004+01:00

Al op de Lagere School, zoals dat toen nog heette, had ik al een bloedhekel aan de gymlessen. Ik werd al onpasselijk van de geur van gymschoenen vermengd met verschaald jongenszweet. Wanneer er twee groepen gevormd moesten worden voor trefbal was ik steevast de laatste die gekozen werd. Ik ervoer dat niet als vervelend of vernederend, maar kon er alle begrip voor opbrengen. Aan mij hadden ze immers toch niets en ach, ik had weer andere kwaliteiten. Later, op de Kweekschool, slaagde ik er in om een heel jaar weg te blijven van de gymlessen. Toen ik het daaropvolgende jaar noodgedwongen wel mee moest doen, heb ik mij aan de gymleraar voorgesteld als zijnde een nieuwe leerling.

Mijn aversie werd nog versterkt toen ik tijdens een voetbalwedstrijd van zeer korte afstand een bal in mijn kruis getrapt kreeg. Daarna bestond mijn activiteit op het voetbalveld er voornamelijk uit te proberen zo ver mogelijk bij die bal vandaan te blijven. Van al die rare spelregels begreep ik ook niets. Buitenspel? Was het maar waar. Ik stond toch gewoon op het veld?!

Ook op het ijs ging ik het niet maken. Ieder jaar probeerde ik het. Steeds weer opnieuw achter een stoel met die Nooitgedacht doorlopers waarvan de oranje banden zo strak geknoopt waren dat je tenen er af vielen. Steeds wanneer ik de slag enigszins onder de knie kreeg viel de dooi weer in en moest ik het volgende jaar weer helemaal opnieuw beginnen. Aan mijn schaatscarrière kwam een definitief einde toen ik in de sloot bij ons achter door het ijs zakte. Daar kwamen toen nog alle rioleringen op uit, dus dat was geen feest.

Toen ik mij een keer tijdens een logeerpartij bij familie liet overhalen een voetbalwedstrijd op de tv te volgen viel ik halverwege de wedstrijd in slaap, en dat terwijl deze wedstrijd nu nog door veel liefhebbers wordt gememoreerd als zijnde een heel bijzondere. Ook nu nog is het eenmaal noemen van het woord 'sport' op de televisie al voldoende om mij bliksemsnel naar de afstandbediening te laten grijpen.

Ik had een hekel aan sport, maar wel het meeste aan competitiesport. Waarom zou ik in hemelsnaam moeten wedijveren met anderen? Ik deed gewoon wat ik kon en dat was mij genoeg. Waarom zou ik mij uit de naad moeten rennen om nul komma zoveel seconden sneller te zijn als een ander? Het is een leefwijze voor mij geworden: ik doe wat ik kan en dat is mij genoeg. En dat geeft een hoop rust.

En nu dus naar de sportschool! Wat moet dat in hemelsnaam worden?????

Weg met Het Buikje! (1)

2011-11-15T08:00:00.009+01:00

Wat ik niet voor mogelijk had gehouden is gisteravond gebeurd. Ik heb de binnenkant van een sportschool gezien!

Ik heb altijd al een enorme aversie gehad tegen sport en tegen sportscholen in het bijzonder. Met verbijstering zie ik hoe mensen hun auto voor de deur parkeren en dan daarbinnen op een soort helse machine een stuk gaan wandelen.

'Rij dan even door' denk ik dan. Daar heb je een prachtig bos waar je kilometers kunt wandelen in een heel wat verheffender entourage dan die martelkelder daarbinnen. Ik heb een hekel aan sport, maar hou van bewegen. Ik fiets en wandel zo veel en zo vaak ik maar kan, pak overal de trap in plaats van de lift en kom in ieder geval iedere dag ruimschoots aan het uur beweging dat gezond voor ons zou zijn.

Hoe kom ik dan toch in die sportschool terecht???? Tsjaa..... Bij mijn laatste afvalronde ben ik bijna tien kilo kwijtgeraakt, voornamelijk afkomstig van het vet dat zich rond mijn middel verzameld had. Ik was mijn buikje kwijt en voelde me over de hele lijn een stuk beter. Maarrrrr....... het jojo-effect ligt dan op de loer en nu, een half jaartje later, merk ik dat ieder grammetje vet dat er bij komt zich regelrecht spoedt naar de plek waar ik het nou juist absoluut niet wil hebben. Inderdaad, linea recta richting buik. Ik wil daar geen vet, ik wil daar spieren!

'Testpersonen gezocht' stond op de folder die afgelopen week in mijn bus viel. Een plaatselijk fitnesscentrum zocht 100 mannen en vrouwen in de leeftijdsgroep vanaf 35 jaar om samen met hen te testen of het mogelijk is binnen 4 weken tijd significante verbeteringen van gezondheid en welzijn te realiseren. De deelnemers gaan in 4 weken 8 keer een speciaal trainingsprogramma volgen, afgestemd op hun gezondheidsprofiel. Vier weken, acht keer, dat is te overzien, dacht ik. Dat moet ik kunnen doorstaan.

Ik heb, in het kader van de strijd tegen Het Buikje, voordat ik me weer zou kunnen bedenken, de telefoon gepakt en me opgegeven.

(c) foto: Coronel Sports Huizen.

Klappen voor een scherm?

2011-11-14T13:42:00.008+01:00

Gisteren draaide de op film opgenomen opera Tosca van Puccini hier in de bioscoop. Ik was erbij en heb er met volle teugen van genoten. Niemand minder dan Angela Georghiu zong de hoofdrol en alles was opgenomen in het Royal Opera House in Londen, een gebouw waarbij vergeleken onze Stopera een boerenschuur is. Een prachtige shot van achteruit de zaal naar het doek gaf je al meteen aan het begin de illusie erbij aanwezig te zijn, want de bioscoopzaal vormde als het ware een verlengde van de zaal in het Opera House. Dat gevoel er live bij te zijn bleef de hele voorstelling aanwezig, zodat je steeds na een prachtig gezongen aria bijna vanzelf mee wilde gaan klappen met het opzwellende applaus. Ook bij het open doekje aan het einde, kreeg je de neiging op te staan en enthousiast mee te klappen en bravo te roepen. Maar dat doe je dan niet, want wie gaat er nou zitten klappen voor een bioscoopscherm?!

Hoewel..... Een goede kennis van mij, een echte filmliefhebber, zal aan het eind van een film altijd blijven zitten totdat de hele aftiteling voorbij is. Wanneer veel andere bezoekers al weer buiten hun sigaret aansteken, zit hij er nog. Gewoon, uit respect voor de mensen die de film gemaakt hebben. Dat er niemand van de filmmakers is die het ziet, deert hem niet. Eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo gek. Ik heb mezelf inmiddels die gewoonte ook enigszins eigen gemaakt, ook al omdat mij gebleken is dat het een aangename, want geleidelijke, overgang is van de wereld van het witte doek naar de wereld buiten.

Nu is het wel zo dat sommige filmmakers het mij wel heel moeilijk maken. Sommige aftitelingen gaan eindeloos door, omdat echt iedereen genoemd wordt. Wanneer ze zijn aangekomen bij de mevrouw die het stofdoekenmandje heeft gevuld dan haak ik af. Maar eigenlijk was dat applaus voor het scherm dus nog helemaal niet zo gek geweest.

Het ultieme vakantiegevoel.

2011-11-09T08:08:00.007+01:00

Thuis eet ik iedere morgen als ontbijt een kom halfvette kwark vermengd met een paar handjesvol muesli. Terwijl ik de kom gedachteloos leeglepel, neem ik al even de e-mail door die de afgelopen nacht is binnengekomen, bedenk wat ik die dag zoal ga doen en zet de tv aan om te kijken wat voor weer het wordt.

Wanneer ik, zoals kort geleden, een nacht doorbreng in een hotel, dan mòet daar van mij gewoon een ontbijt-buffet bij. Als een kind in een speelgoedwinkel loop ik dan langs alle uitgestalde broodjes, belegjes, sapjes, vruchten, en andere heerlijkheden en maak mijn keus. Een eitje er bij? Lekker. Wat is dat voor broodje? Gewoon proberen.

Mijn bordje raakt vol. Niet tè vol, want dan kan ik straks nog een keer. Terug, aan ons tafeltje, bekijk ik nog even genietend wat er allemaal voor mij ligt. Naast de koffie staat ook nog eens een glas met echte jus d'orange. Niet afgeleid door andere bezigheden neem ik de eerst hap. Een knapperig broodje. Hmmmmmmmmmmmm..... heerlijk! Dit is voor mij het ultieme vakantiegevoel!

Waarom doe ik dit niet zo iedere dag, vraag ik mij af, maar natuurlijk weet ik ogenblikkelijk het antwoord al. Iets is nu eenmaal vaak juist zo leuk omdat je het maar af en toe doet. En bovendien zou in dat geval al snel mijn slanke, atletische (ahum) gestalte uitgroeien tot een volgevreten, uitgezakt lijf.

Mijn bordje is leeg en ik sta op voor nog een feestgang langs al dat lekkers. Ontdek nog iets dat ik de eerste keer overzien had. Schenk nog een glas jus in. Dat croissantje kan er nog wel bij, dat is toch allemaal lucht; Lekker dik jam er op. Gelukkig heb ik een grote maag, maar spijtig besef ik dat ik het toch hierbij zal moeten laten.

Vanmorgen, weer thuis, was er weer de kwark met muesli. Terwijl ik het naar binnen werk, start ik de computer al op om dit stukje te gaan schrijven. Weg vakantiegevoel. Het normale leven is weer begonnen.

Voorbij is de rust.

2011-11-01T14:10:00.008+01:00

Het leek wel even lente, vanmiddag in mijn tuin. Dat het toch echt wel degelijk herfst was, bleek echter uit een dikke laag bruingele bladeren die het grasveld bijna aan het oog onttrok. Dat vraagt natuurlijk om ingrijpen en zo stond ik even later de bladeren uit de tuin te halen. Nee, niet met zo'n vele decibellen producerende bladblazer waar iedereen volgens de Gamma's en Praxissen tegenwoordig echt niet meer buiten kan, maar nog gewoon met een bladerhark en een bezem. Bladerhark? Dat moet je tegenwoordig aan je kleinkinderen uitleggen, wat daarmee bedoeld wordt. Het schijnt dat er in het Oude Ambachten Museum in Terschuur nog één bewaard wordt.

Oké, wanneer je een tuin hebt als een voetbalveld kan zo'n ding misschien wel handig zijn, maar voor de doorsnee stadstuintjes waarmee wij bedeeld zijn, is een bladerhark echt wel voldoende. Ik weiger dan ook pertinent zo'n brullend bladmonster aan te schaffen, hetgeen mij veel hoon en spot oplevert, alsmede medelijdende blikken en dito opmerkingen, maar ik ga mijn eigen wijze weg en hou vol.

Tevreden sta ik de bladeren op een hoop te vegen, genietend van een weldadige rust. Vanuit de bomen rondom mij hoor ik de diverse vogels twinkeleren. Diepe gedachten wellen in mij op. Een gevoel van intens geluk vervult mijn ziel. Totdat.......

In de tuin wat verderop wordt een bladerblazer gestart. Voorbij is de rust. Voorbij is de stilte.

'Vluchten kan niet meer....' schreef Annie M.G. al vele jaren geleden, en dat in een tijd dat iedereen het nog gewoon met een hark deed.

Minister van Tabak.

2011-10-21T22:14:00.008+02:00

Bij de tabaksmaffia zullen de champagneflessen geknald hebben toen de huidige regering in oktober 2010 het bordes betrad. Voorbij waren de tijden van lastige Ministers van Volksgezondheid als een Els Borst die in korte tijd het tabaksgebruik sterk wist terug te dringen, en van een Ab Klink die, zij het dan op een wat onhandige wijze, bereikte dat roken in de horeca en andere publieke gelegenheden not-done werd. Edith Schippers had al voordat zij de politiek instapte en ook in de tijd dat zij in de Kamer zat als 'woordvoerder voor de volksgezondheid' bewezen de belangen van haar vriendjes in de tabaksindustrie veel belangrijker te vinden dan de gezondheid van de burgers, wier belangen zij eigenlijk zou moeten behartigen. En ja hoor.... al tijdens de formatieonderhandelingen werden veel maatregelen om het roken terug te dringen, in het verleden vaak zo moeizaam bereikt, in één klap samengevoegd onder het woordje 'betutteling' en van tafel geveegd. Feest bij de producenten van tabak; verdriet bij gezondheidsorganisaties als CAN en Stivoro die al hun werk nu......... ja.... in rook zagen opgaan.

Betutteling? Je laat als ouders je kind toch ook niet met een geladen pistool spelen omdat je het niet wilt betuttelen? We hebben het hier wel over een levensbedreigende situatie die snel en stevig ingrijpen vereist. Dan neem je als ouder je verantwoordelijkheden en dat zou een regering ook moeten doen. Roken is nog steeds doodsoorzaak nummer één en kost jaarlijks tienduizenden mensenlevens, maakt talloze mensen ernstig ziek en maakt het heel veel mensen onmogelijk op onbekommerde wijze van het leven te genieten. Een Minister van Volksgezondheid is niet een minister van anti-betutteling en heeft er voor te zorgen dat er volksgezondheid geleverd wordt. Dat dit hier niet gebeurt is heel ernstig.

Vanavond bracht het programma Zembla de praktijken van deze 'Minister van Tabak' in beeld. Ze heeft al veel bereikt in haar nog korte cariere. De levensbedreigende sigaretten worden weer in fraaie doosjes verpakt om de jeugd tot roken te verleiden, want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Iets wat in zo'n mooi pakje zit kan toch niet slecht voor je zijn?! In de horeca wordt weer onbekommerd doorgepaft en wie daar niet tegen kan die moet maar thuis blijven. De hulp aan mensen die willen stoppen met hun verslaving wordt stilgezet. Het aantal verkooppunten van de dodelijke tabak wordt niet verminderd. Voorlichtende campagnes worden geschrapt, want de schoorsteen van de tabaksgiganten moet koste wat het kost, al zijn dat mensenlevens, blijven roken.

Of bekijk de flash versie.

Het is te hopen dat deze levensgevaarlijke minister snel het veld moet ruimen voor een èchte Minister van Volksgezondheid. We weten nu in ieder geval welke partijen we NIET moeten stemmen de volgende keer bij de verkiezingen.

Gaat u maar voor.

2011-10-18T17:25:00.004+02:00

'Gaat u maar voor'. Die woorden werden uitgesproken door een jongen van een jaar of achttien die samen met zijn vriend aan de andere kant van het poortje van een fietspad kwam aanrijden. Ik kwam vanaf mijn kant aanrijden en het werd duidelijk dat we tegelijkertijd bij het poortje zouden aankomen en dat we er niet allebei tegelijk doorheen konden zigzaggen.

'Gaat u maar voor' zei toen die jongen en hij zei het niet op een onverschillige, verveelde, plichtmatige toon, maar met een stem waaruit beleefdheid en respect klonk.

Ik heb het nu een aantal malen meegemaakt dat, in een bus of trein, een jongere zijn zitplaats aan mij aanbood. De eerste keer reageerde ik verward, beledigd bijna. Een beetje korzelig weigerde ik de aangeboden plaats. 'Die denkt toch niet dat ik al zo'n verschrikkelijk ouwe zak ben dat ik niet meer op mijn benen kan staan??!' Inmiddels accepteer ik deze aardig bedoelde geste met een vriendelijke glimlach en een 'dank je wel'.

Achter ons ligt een tijd waarin het leek dat het met 'de jeugd van tegenwoordig' alleen maar bergafwaarts ging. De verloedering en verhuftering nam soms ernstige vormen aan. Maar de laatste tijd merk ik een duidelijke verandering. Het is weer 'vet cool' om aardig, netjes, beleefd en aangenaam te zijn. Tegen ouderen bijvoorbeeld.

Alles om ons heen verandert voortdurend. Alles gaat in een golfbeweging, up en down, up en down. Wat een bof dat het nu weer up gaat.

AH of toch maar ah.

2011-10-12T20:03:00.003+02:00

Wij hebben twee Albert Heijns bij ons in het dorp. De één, in het 'oude dorp' is nog maar een maandje geleden helemaal verbouwd, vergroot en uitgebreid. De ander, in het nieuwere winkelcentrum, was ook nog niet zo lang geleden helemaal verbouwd, maar tot mijn verbazing werd de afgelopen weken deze winkel nogmaals helemaal onder handen genomen en vernieuwd, nog meer uitgebreid en nog groter gemaakt. Vandaag gingen de deuren weer open.

Echt blij ben ik niet met deze verbouwingen. Toen die één in het dorp nog niet vernieuwd was, had die winkel mijn voorkeur. De winkel was overzichtelijk, en voor een grote supermarkt redelijk klantvriendelijk. Je kon er alles meteen vinden en afrekenen deed je nog gewoon bij de kassa en niet via een zelf-scan systeem.

Ik vraag mij af of AH er verstandig aan doet al zijn winkels zo te veranderen. Het zou wel eens kunnen zijn dat voor veel mensen de tijd van meer, groter, uitgebreider, luxer, voller, enz. zo langzamerhand voorbij is en dat veel klanten eigenlijk het liefste terug willen naar een supermarkt die de gewone kleinschalige buurtwinkel het dichtst benadert.

Een prijs!

2011-10-10T16:35:00.012+02:00

Zoals ieder jaar kon je tijdens de Atelierroute bij iedere deelnemende kunstenaar een bonnetje invullen. Daar kon je een prijs mee winnen; de winnaar werd aan het eind van de twee dagen getrokken. Eén prijs maar, en omdat ik 'toch nooit wat win' vulde ik ze vaak niet eens in. Maar dit keer had iedere kunstenaar, omdat het de 15e keer was, een prijs beschikbaar gesteld. Bijna 50 prijzen dus. Dat verhoogde de kans iets te winnen aanzienlijk. Als je wat gewonnen had, werd je zondagavond gebeld.

Het werd zes uur, zeven uur..... geen prijs. Ik had de hoop al opgegeven, maar rond acht uur ging toch nog de telefoon. Irene Hoogeveen, één van mijn favorieten tijdens de routedagen. Ik had een olieverfschilderij van haar gewonnen!

Vanmiddag kwam ze het nog zelf overhandigen ook. Een allerliefst typisch Hollands landschapje met wolken, bomen en water, waar ik erg blij mee ben. Het hangt nu bij mij aan de muur en ik kan nu nooit meer zeggen dat ik 'toch nooit wat win'.

Wat een kunst!

2011-10-09T18:45:00.009+02:00

Het was koud, nat en guur buiten, het was steeds tussen de buien door fietsen van hot naar her, het was knap vermoeiend al met al, zo'n hele dag in actie, maar... het was het, ondanks dat alles, toch weer ten volle waard. Gisteren en vandaag werden in Huizen weer de jaarlijkse Atelierdagen gehouden. Voor de 15e keer alweer. Een kleine vijftig kunstenaars uit Huizen hadden ook dit jaar weer de deur van hun atelier, woning of expositieruimte wagenwijd open gezet voor belangstellenden. Voor mij is dat ieder jaar weer een geweldig feest.

Veel deelnemende kunstenaars zijn in de loop der jaren voor mij goede bekenden, vrienden bijna geworden. Ik bewonder hun werk en ben benieuwd wat er het afgelopen jaar bij is gekomen. Soms onder het genot van een kop koffie of wijntje praten we weer even gezellig bij.

Ieder jaar zijn er ook weer nieuwe deelnemers, vaak met een verrassende, verrijkende, verfrissende inbreng. Een enkele keer stap ik ergens binnen en is mijn eerste gedachte: 'Hoe kom ik hier weer zo snel mogelijk op een nette manier weg.' Het is zo onaardig je meteen om te draaien en de kamer weer te verlaten. Dan loop ik maar even snel beleefd de kunstwerken langs en mompel dat ik het heel apart vind. Dat kan van alles betekenen. Maar meestal hoef ik niet te faken en geniet ik echt van al het tentoongestelde.

Dominique Prins - Cassandre, brons, 72 cm hoog.
Het is steeds weer fantastisch te zien wat een mooie dingen mensen kunnen maken. Dus Irene, Simone, Iwan, Esther (2x), Dominique, Rudolf, Nathalie, Pieter, Angélique, Niek, Johan, Michiel, Hanneke en al die anderen die mij dit weekend weer zo aangenaam hebben verrast.... bedankt en tot volgend jaar.

Persona non grata.

2011-10-08T21:28:00.006+02:00

Lang geleden, toen ik jong was, had je een Koude Oorlog en een IJzeren Gordijn. In die tijd gebeurde het in Rusland regelmatig dat personen die uit de politieke gratie waren, gewoon simpelweg op groepsfoto's werden weggeretoucheerd. Daardoor leek het alsof zo'n persoon nooit bestaan had. Dat daarmee de geschiedenis vervalst werd was niet zo netjes natuurlijk, maar dat paste wel weer mooi bij het beeld dat wij van die slechte en gevaarlijke Russen hadden.

Toentertijd was het nog niet zo gemakkelijk om op die manier iemand spoorloos te laten verdwijnen, maar tegenwoordig kan iedereen het, dank zij de vele Photoshopachtige computerprogramma's. Het is een kunstje dat iedereen kan leren. Het vergt soms wel wat geduld, nauwkeurigheid en daardoor ook veel tijd.

Goede kennissen van mij lieten mij met gepaste trots een foto zien van hun dochter en schoonzoon die waren gefotografeerd op Prinsjesdag. Zij natuurlijk getooid met een fraaie hoed. Helaas was er op dat moment net een man met fiets op de achtergrond aanwezig die, onbedoeld maar toch wel hinderlijk, het geheel een wat rommelig aanzien gaf. Of ik daar wat aan kon doen.....

Dat kon ik wel en hieronder is het resultaat.

Altijd 1 april.

2011-10-07T08:58:00.005+02:00

Bij onze Nederlandse Spoorwegen lijkt het het hele jaar door 1 april. Toen ik, jaren geleden alweer, het bericht las dat er vertragingen onstonden vanwege herfstblaadjes op de rails, dacht ik meteen aan een grap. In alle landen om ons heen met vaak slechtere weersomstanden reden de treinen immers gewoon altijd door?! Helaas, het was geen grap maar bittere werkelijkheid. Het kon echter nog erger: een dagje flink vriezen en de dienstregeling wordt meteen geminimaliseerd. De NS laat haar klanten dan gewoon lekker in de kou staan.

De nieuw aangeschafte Sprintertreinen bleken niet meer van toiletten te zijn voorzien. Wederom denk je dan allereerst aan een grap. Dit kan toch niet waar zijn. Hoeveel, vaak wat oudere mensen, moeten immers soms onverwacht en dringend tijdens een wat langere treinreis naar de w.c.? Het kan echter nog grappiger: de NS heeft nu een oplossing gevonden voor mensen met hoge nood. Passagiers krijgen op verzoek een plaszak, waarmee zij zich even terug kunnen trekken in de cabine van de conducteur.

Wanneer dit bericht op 1 april was gelanceerd zou het de prijs hebben gekregen voor de beste 1 aprilgrap van het jaar. Helaas....... bij de NS zijn dergelijke grappen altijd werkelijkheid. De conducteurs zullen zeker niet om kunnen lachen om het nieuws dat hun hokje als openbaar toilet gebruikt zal gaan worden. Ik kan al jarenlang niet meer lachen om de 'grappen' van de N.S.

Dierendag.

2011-10-04T09:23:00.004+02:00

Vandaag, 4 oktober, is het Dierendag.

Mijn lerares van de Cursus Tibetaans Boeddhisme leerde ons dat Boeddhisten volgens één van de Vijf Voorschriften geen levende wezens mogen doden. Echt bijzonder is dat niet, want de meeste godsdiensten schrijven eveneens het 'Gij zult niet doden' als één van hun leefregels of geboden voor. De Boeddhisten gaan hierin echter toch wel een stuk verder dan de meeste anderen. Mijn lerares vertelde dat zij soms lange tijd van streek is wanneer zij een mug heeft doodgeslagen. Dan moet er spijt betoond worden en soms een daad verricht worden die de wandaad compenseert. Wanneer je mieren in de keuken hebt dan moeten deze met een papiertje met wat zoetigheid worden gevangen en vervolgens buiten weer losgelaten worden. Mij gaat dat te ver.

Vandaag zijn er op verschillende boeddhistische centra speciale dierenbevrijdings-bijeenkomsten met bijzondere liturgieën en ceremoniën. Bij een andere gelegenheid werden wat kilo's nog levende paling bij een restaurant opgekocht en vervolgens naar Zeeland gebracht, waar zij werden vrijgelaten. Ook dat gaat mij te ver. Maar oké.....

Wat mij dan toch wel heel erg verbaast is dat diezelfde diervriendelijke mensen geen probleem hebben met het consumeren van een flink stuk vlees bij hun maaltijd, en dat terwijl je toch maar één keer een film over een slachthuis op de televisie hoeft te hebben gezien om op slag vegetariër te worden.

God.

2011-10-03T22:05:00.011+02:00

Toen God wakker schrok
-hij had zich twee millennia niet met de mens bemoeid-
wist hij niet wat hij zag.

'Wat hebben ze in hemelsnaam
beneden uitgespookt?'
dacht hij.
'Ze hebben er, heel kort gezegd,
een zootje van gemaakt!
Geloven doen zij allemaal
alleen nog in zichzelf.
Ze hebben, zo te zien,
God noch gebod nog langer nodig.'

'Oké'
dacht hij.
'Dan zoeken ze
het verder ook maar uit.'

Hij draaide zich nog
even op zijn andere zij en
sliep weer onbekommerd verder.

Meppen of medelijden.

2011-10-02T09:34:00.003+02:00

Sinds een paar weken volg ik een cursus Tibetaans Boeddhisme. Ik kom daar leringen tegen waarvan ik denk 'het zal wel' en een aantal waarvan ik denk 'not my cup of tea', maar daarnaast ook heel veel leringen die mij aanspreken.

Wat mij opvalt is hoe eenvoudig wijsheid kan zijn. Dat wil zeggen, heel eenvoudig in theorie, maar soms verschrikkelijk moeilijk in de praktijk te brengen. Neem nou wat Boeddha zegt over boosheid.

Een paar dagen geleden gebeurde het weer. Een vrouw stak aan de picknicktafel, waaraan wij met een groepje zaten uit te rusten van een fietstocht, zonder iets te vragen aan haar tafelgenoten een sigaret op en blies zonder enige gêne de gore rookwolken over ons uit. Wanneer er iets is waar mijn bloed van begint te koken dan is het wel dat iemand in mijn nabije omgeving op zo'n grove wijze voorrang geeft aan zijn of haar verslaving boven de belangen en het welzijn van de mensen om hem heen. Ik ben tegen iedere vorm van geweld, maar op zo'n moment zou ik bijna gaan meppen. Het heeft mij veel moeite gekost om, heel veel jaren geleden alweer, van die smerige gewoonte af te komen en nu word ik razend wanneer een ander toch nog even mijn longen gaat zitten asfalteren. Dan praat ik nog niet eens over de vreselijke stank en de weerzinwekkende aanblik die het geeft.

Boeddha leert ons dat we ons niet boos moeten maken in zo'n geval, maar slechts deernis moeten voelen. We moeten beseffen dat iemand die zo bruut over de belangen van anderen heen walst, slecht karma voor zichzelf creëert, dat zeker naar hem zal terugkeren. In plaats van erbij betrokken te raken en nog meer negativiteit op te bouwen, kun je beter empathie, deernis, voor hem voelen.

Het voelen van deernis lukt mij in zo'n geval nog wel, maar daarmee gaat mijn boosheid niet weg. Nou ja.... ik ben ook nog maar twee weken met de cursus bezig.

De dag van de kleine ongelukjes.

2011-10-01T14:30:00.006+02:00

Dit is de dag van de kleine ongelukjes. Soms heb je zo'n dag. De hele dag door gaat er van alles fout. Geen ernstige dingen, dat niet, maar toch allerlei dingen die zo'n dag niet echt tot een feestdag maken.

Het begin al als je 's morgens opstaat. Nog voordat je drie passen hebt gelopen, heb je al je kleine teen geblesseerd doordat je ermee tegen de poot van een kastje stoot. En zo gaat dat dan door: een plant die van de vensterbank valt, een stofzuigerzak die scheurt, een koekenpan die aanbakt. Een bankpasje dat nog thuis ligt wanneer je bij de supermarktkassa probeert af te rekenen. Een tuinstoel die blijkt niet goed te zijn uitgeklapt wanneer je er in gaat zitten, waardoor je bijna je nek breekt wanneer je met een schok achterover schiet. Bijna, want het is de dag van de klèine ongelukken.

Waarom krijgt een mens soms zo'n dag met kleine ongelukjes? Misschien wel om een veel groter ongeluk te voorkomen.

Ik was van plan om vandaag vanwege het heerlijke nazomerweer op de fiets naar mijn strandje te gaan.

Door al die ongelukjes van vandaag was ik zo verlaat dat ik mijn plannen wijzigde. Gisteren was de kabel van de achterrem van mijn fiets geknapt. Ik kon, met enige voorzichtigheid, verder rijden met slechts een voorrem, maar echt verantwoord was dat natuurlijk niet. Vandaag wilde ik toch op de fiets naar mijn strandje, met alleen een voorrem dus, maar nu mijn plannen veranderd waren besloot ik toch eerst die rem maar eens te repareren. Nadat de achterremkabel was vervangen kwam ik er achter dat ook de kabel van de voorrem op breken stond en er echt nog maar met één of twee dunne metaaldraadjes aan vast zat. Dat het gisteren nog goed was gegaan mag al een wonder heten. Ik kon er nog net zachtjesaan mee remmen, maar een noodstop zou hij zeker niet overleven. Ik misschien ook niet.

Er zijn van die dagen....

2011-09-28T22:01:00.002+02:00

Er zijn van die dagen dat ik mijn geluk niet op kan.

Door de bank genomen ben ik een zeer gelukkig mens. Vaak geef ik aan het einde van de dag een cijfer aan de afgelopen vierentwintig uur en dat cijfer is vrijwel altijd een dikke voldoende. Vaak een 8, soms een 9. Een 10 heb ik nog nooit gegeven, want ik denk net als veel schoolmeesters dat het altijd nog wel beter kan.

Natuurlijk.......

Ik ben dagelijks blij en gelukkig dat ik niet net zo als mijn buurvrouw al vele jaren lang aan een rolstoel gekluisterd ben, maar nog steeds zonder hulpmiddelen de ene voet voor de ander kan zetten. Lange wandelingen en fietstochten kan maken, genietend van de natuur om mij heen.

Dagelijks gelukkig dat ik niet geboren ben in een land waar een gek regeert die zich rijk en machtig maakt ten koste van de gewone man en vrouw in zijn land. Ik zie de blunders die onze regering maakt en soms mopper ik daar op, maar we zijn vrij en hebben iedere dag goed te eten.

Iedere dag ben ik weer blij met mijn kinderen en kleinkinderen. Zovelen van mijn leeftijd leven in totale eenzaamheid en ik heb nog zoveel lieve familie en, niet te vergeten, vrienden om mij heen.

Ja..... en natuurlijk ben ik blij dat ik niet als mijn lieve Ans het slachtoffer ben geworden van een afgrijselijke ziekte en veel te vroeg moest sterven. Ik leef nog. Haal adem. Beweeg.

Ja, doorgaans ben ik een zeer gelukkig mens. Maar soms, zoals nu, is er iets extra's. Na een herfstachtige zomer hebben we dan toch nog een 'oudewijvenzomer' gekregen, een periode van warm, zomers weer in september. En net zoals een snufje zout de smaak van de ingrediënten van een maaltijd versterkt en ophaalt is het dat heerlijk mooie weer dat mijn geluksgevoel nog net even sterker maakt.

Als ik dan op mijn fiets over de Hilversumse heide rij dan denk ik..... Eigenlijk, ja eigenlijk verdient deze dag toch wel een 10.

Het is toch vreemd,

2011-09-25T20:44:00.006+02:00

..... dat een zak gevuld met chips altijd wel ergens in een jaszak of rugtas past, maar dat er voor diezelfde zak, wanneer hij is leeggegeten, geen plaats meer is.

Oudewijvenzomer.

2011-09-24T08:16:00.010+02:00

'Zou het dan toch nog een oudewijvenzomer worden?' vroeg ik mij af toen ik gisteren na lange tijd weer eens door een zomers aandoend herfstbos kuierde.

Die benaming voor een mooie nazomer in september werd ooit bedacht door Joop den Tonkelaar. Hij was niet de allereerste, maar wel één van de eerste en in elk geval de meest populaire televisieweerman in die tijd. Dat kwam onder andere door de duidelijk herkenbare driedimensionale H's en L's die hij tekende voor de Hoge en de Lage drukgebieden. Het ging in die tijd, eind jaren 50, nog om de boodschap en niet om de presentator en dus kwam zijn gezicht nooit in beeld. Soms zag je in de linkerbovenhoek een heel klein plukje van zijn baard en dan wist je: dat is Joop. Ik kreeg, jaren later, aanmerkelijk meer van hem te zien, want ik had toen het genoegen hem en zijn familie jarenlang wekelijks te ontmoeten in de sauna.

De digitale borden met satellietbeelden waarmee de Willemijnen en Erwins van tegenwoordig ons van weersinformatie voorzien bestonden nog niet. Een paar kaarten van Nederland ter grote van een A3-tje, werden door de presentator thuis al voorbereid en in een rolletje meegenomen naar de studio, waar zij op een standaard met een driehoekig bovenstuk werden bevestigd. Door het omhalen van een hendeltje kon hij dan tijdens zijn praatje steeds de driehoek 120 graden laten draaien, waardoor de volgende kaart in beeld kwam. Met een lippenstift tekende hij er dan wat letters, zonnetjes, wolken en cijfers op.

Op een keer, wellicht op 1 april, verscheen toen Joop zijn laatste weerkaart voordraaide, de afbeelding van een naakte dame in beeld die daar bij wijze van grap door één van de cameramannen op getekend was. Dat bracht nog heel wat opschudding teweeg. Het was waarschijnlijk het eerste naakt op televisie, ver nog voor Phil Bloom.

Het werd gistermiddag al weer snel bewolkt, grauw en grijs. Niks zomer meer en zelfs geen oudewijvenzomer.

Joop is verleden tijd, nostalgie. Een icoon uit de tijd dat alles nog zo heerlijk simpel was en waarin, althans in onze herinnering, de zomers ieder jaar nog èchte zomers en de winters ieder jaar nog èchte winters waren.

Een warm bad.

2011-09-23T14:36:00.004+02:00

Nadat ik alweer flink wat jaren geleden beweerd had dat het nu toch ècht de allerlaatste keer was geweest dat ik een presentatie over de toverlantaarn had gegeven, heb ik mij toch weer laten verleiden het nog één keer te doen, en zo stond ik een paar dagen geleden in een sfeervol zaaltje van de Huizer Bieb voor de zoveelste maal mijn verhaal te vertellen over de historie en de toepassing van één van de belangrijkste uitvindingen uit onze geschiedenis..... de Laterna Magica, de toverlantaarn.

Een verhaal? Ja, dat ook, maar meer dan dat is het een show. Beelden wisselen elkaar in een snel tempo af op het doek. We zijn getuige van een toverlantaarnvoorstelling waarin onthuld wordt waar de kindertjes nu ècht vandaan komen. We brengen een bezoek aan Circus Luikerwalo, waar een keur aan internationale artiesten haar kunsten vertoont, We laten ons betoveren door de magische figuren van de chromatroop, muzikaal begeleid door een knarsend buikorgeltje, en griezelen van het verhaal van de man die tijdens zijn slaap een muis verorberde. Ik zing, spring en maak allerlei vreemde 'stemmetjes'.

Tijdens de show vertel ik dat er vier ingrediënten nodig zijn voor een geslaagde toverlantaarnvoorstelling: de lantaarnist, de lantaarn, de plaatjes en.... toch wel het allerbelangrijkste, het publiek. Je kunt nog zo'n mooi verhaal houden of een spetterende show laten zien, wanneer je geen goed publiek hebt kun je het wel schudden. Ik had het dit keer getroffen met mijn publiek. Het leefde mee, lachte, en blies zonder gêne in de richting van het doek om de wieken van een windmolen in beweging te zetten en te laten draaien.

Ik had voor deze gelegenheid de show volledig opgepoetst en vernieuwd. Het zat me daarbij niet mee. Een aantal malen moest ik opnieuw beginnen doordat een programma vastliep of door andere oorzaken. Ondanks dat ik de presentatie klaar had liggen ging er toch weer veel, heel veel werk in zitten, want als je eenmaal begint met 'poetsen' dan ga je door. Het is eigenlijk gekkenwerk: menig plaatje dat slechts tien seconden op het scherm verscheen, kostte mij een uur of langer aan werk.

Maar dan komt het applaus, de complimentjes, de lovende woorden, de mensen die je vertellen dat ze er zo enorm van genoten hebben. Dat is toch heerlijk?! Dat is een lekker warm bad. Dan ben je al die dagen, weken, maanden van voorbereiding zomaar op slag vergeten.

Mémé's Cake.

2011-08-12T09:25:00.005+02:00

Vorige week was ik te gast bij een paar vrienden, Eén van hen, Jos, had voor bij de koffie een heerlijke traktatie klaargemaakt. Het was een mengsel van eieren, suiker, boter, cacao en, heel belangrijk, veel in stukken gebroken biscuitjes. Het scheen officieel Arretjes Cake te heten, maar ik herkende het meteen als Mémé's Cake.

Mijn grootmoeder van vaders kant mochten wij nooit 'oma' of 'grootmoeder' noemen omdat ze dat zo oud vond klinken. Wij noemden haar altijd 'mémé'. Ergens vonden we dat wel interessant, want iedereen op school had wel een oma, maar wie had er nu een mémé?! Mémé leefde in vrij grote welstand en deed nooit iets zelf. Ik vermoed dat ze nog geen ei kon bakken. Maar in één ding had ze zich gespecialiseerd en dat was het maken van een chocoladecake die eigenlijk geen cake mocht heten want er werd niets gebakken. Iedere keer dat ze bij ons op bezoek kwam had ze zo'n cake bij zich en altijd werd zij met veel gejuich ontvangen. Wij prezen haar met z'n allen de hemel in en zij glom dan van trots.

Ons enthousiasme was niet geveinsd; we vonden hem inderdaad heerlijk. Dat de zoete traktatie zo ongeveer alles bevatte wat slecht voor een mens is, suiker, boter, rauwe eieren, deerde nog niemand in de jaren vijftig en zestig.

Ook nu smaakte hij me weer heerlijk. Maar sorry Jos en sorry Arretje...... voor mij blijft die zoete lekkernij toch altijd Mémé's Cake heten.

Moe(deloos).

2011-08-11T10:55:00.003+02:00

Ik heb het vandaag weer druk gehad. Druk, druk, druk zelfs. Wanneer ik zoiets zeg dan is dat geen loze kreet, dan is dat gewoon zo. Toch zijn de reacties op zo’n uitlating meestal een wat spottende lach of een keiharde ontkenning: ‘Hoe kan jij het nou druk hebben? Je bent met pensioen. Je werkt niet meer. Je hebt toch alle tijd van de wereld.’ Het is bekend dat mensen die nog in het arbeidsproces zitten altijd denken dat mensen met pensioen of zo niets meer omhanden hebben en blij zijn als ze even een brief naar de postbus kunnen brengen, maar tot mijn verbazing zijn er ook mensen die zelf ook al lang niet meer buiten de deur werken en toch ook niet kunnen of willen geloven dat een 65+er het druk, ja zelfs druk, druk, druk kan hebben.

Ik ben zo langzamerhand verschrikkelijk moe geworden van het steeds maar weer moeten uitleggen dat het toch echt waar is: ik hèb het druk, iedere dag weer. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. En kom nu niet aan met kulverhalen dat het wel tussen mijn oren zal zitten of dat ik overdrijf. Ik ben de hele dag bezig. Niet altijd met belangrijke, bijzondere of uiterst nuttige zaken, maar wel altijd bezig.
Ik heb veel liefhebberijen en een brede belangstelling. Ik ben creatief en vind het leuk dingen te maken. Ik hou van schrijven en doe dat veel en vaak. Ik heb de fijne kanten van de computer ontdekt en gebruik talloze toepassingen die mij niet alleen plezier bieden, maar ook nog nuttig en handig zijn. Ik onderhoud een paar websites die niet alleen mezelf, maar ook heel veel anderen tot nut zijn. Ik hou van wandelen, winkelen en lezen. Ik ben ook nog een sociaal wezen die contacten onderhoudt met vrienden en familie. En ja…. Ik ben ook nog huisman. Al die dingen, en nog veel meer, zijn te veel om op één dag te doen. Ik moet keuzes maken. Ik moet vroeg opstaan en mezelf aan het eind van de dag met zachte dwang naar bed sturen. Iedere dag heeft, om het zo maar eens te zeggen, voor mij te weinig uren.

Eigenlijk ben ik best blij met deze situatie. Het woord ‘vervelen’ komt in mijn woordenboek niet voor. Ik doe wel eens niks, maar dan is het gewoon even lekker niks. Het lijkt me verschrikkelijk om de hele dag te zitten labbekakken achter de spreekwoordelijke geraniums tot de dag eindelijk weer voorbij is en je van jezelf naar bed mag.

Wat mij soms boos maakt is dat zo veel mensen mij niet gewoon willen geloven, op mijn woord. Ik ben toch geen leugenaar of fantast! Ik ben daar ontzettend moe van geworden. Moedeloos. Ik heb me dan ook voorgenomen nooit meer tegen iemand te zeggen dat ik het druk heb. Ik heb gewoon geen zin meer om steeds weer hun spottende glimlach te moeten weerstaan en hen steeds weer iedere keer te moeten overtuigen. Alleen mensen die zelf ook de dag tot aan de nok toe gevuld hebben geloven en begrijpen mij. Het zij zo. Ik hòef die anderen niet te overtuigen. Ik kan mijn tijd wel beter gebruiken. Misschien krijg ik het dan ook nog eens een ietsje minder druk.

Noodweer bij de N.S.

2011-06-28T21:26:00.008+02:00

Een paar herfstbladeren op de rails, een klein beetje vorst, een flinke onweersbui, er is niet zo heel veel nodig om het spoorverkeer in Nederland totaal te ontwrichten.

Gisteren was er voor vandaag erg slecht weer voorspeld en de N.S. kondigde al meteen aan dat om die reden de dienstregeling zou worden aangepast. 'O, wat aardig,' denk je dan, 'de N.S. zet wat extra treinen in om er zeker van te zijn dat al haar reizigers, ondanks het vreselijk slechte weer, toch nog op tijd en op een comfortabele wijze naar huis kunnen gaan.' Maar neen. Voor de N.S. betekent dit dat het treinverkeer sterk wordt ingekrompen. Daarmee laat ze dus haar klanten doodleuk in het noodweer op het perron staan.

Maar dan blijkt het ontzettend mee te vallen met dat noodweer. ANWB en KNMI krabbelen terug. 'De N.S. zal nu haar noodplan ook wel intrekken.' denk je dan,'Het is nu immers niet nodig meer. De treinen kunnen dus gewoon weer gaan rijden volgens de normale dienstregeling.' Maar neen, dat ligt niet zo simpel. 'De reizigers zouden daardoor in de war raken,' zegt de N.S. 'Het is beter om een eenmaal genomen besluit maar gewoon te handhaven. Dan weet de reiziger tenminste waar hij aan toe is.'

'Ben ik nu gek?' denk je dan.'Hoeveel aanpassingsvermogen heeft een mens nodig om zich aan te passen aan een normale situatie?????!'

Het is duidelijk: de N.S. projecteert haar eigen onvermogen adequaat in te spelen op een veranderde situatie op haar klant, de reiziger, die zij weer eens, ondanks de bijna tropische hitte van vandaag, doodleuk in de kou laat staan.

Bokma, Bokma, Bokma, Bokma.

2011-06-27T09:28:00.008+02:00

De flessen van Bokma zijn robuust en daardoor behoorlijk zwaar. 650 gram leeg en gevuld met water, of met jenever, een kilo zwaarder, 1650 gram oftewel 1,65 kilo. Dat gewicht moest ik in mijn rugtasje meesjouwen gisteren, tijdens mijn wandeling, en ik vond dat niet prettig.

Ik ben nu een zestal weken aan het afvallen en ben in die tijd 6,6 kilo kwijtgeraakt. Dat zijn 6,6:1,65= precies vier volle flessen Bokma! Dat wil dus zeggen dat ik nu tijdens mijn wandelingen het gewicht van vier flessen Bokma minder mee hoef te sjouwen als anderhalve maand geleden. Dan had ik gisteren toch eigenlijk niets te klagen, met die ene fles.

Schat, staat de Bokma koud?

2011-06-26T22:04:00.005+02:00

Precies het goede weer voor het maken van een stevige wandeling. Toen ik mijn tas inpakte ontdekte ik dat ik nergens een pet-fles had liggen die ik, met drinkwater gevuld, zou kunnen meenemen. Het enige bruikbare in huis was een lege Bokma-fles die al klaar stond om te worden afgevoerd naar de glasbak. Hoewel die fles van zichzelf al zo'n 650 gram weegt en gevuld met water dus 1650 gram, moest ik hem wel meenemen. Er was geen andere keus.

Voordat ik deze foto maakte heb ik wel zes keer om me heen gekeken of er niemand aan kwam en voordat ik de fles aan de lippen zette wel tien keer.

Wandelen met plezier.

2011-06-14T17:37:00.003+02:00

Er zijn veel redenen om NIET te gaan wandelen:

- Het zou wel eens kunnen gaan regenen.
- Ik heb er eigenlijk geen tijd voor.
- Ik heb overal pijn in mijn lijf.
- Ik heb niemand die gezellig met me mee wandelt.
- Ik ben al zo moe.
- Ik ben bang voor al die kriebelbeestjes in het bos.
- Ik ben lui geboren en dat gaat nooit meer over.
en zo zou ik er heel gemakkelijk nog wel 20 kunnen verzinnen.

Er is slechts één reden om WEL te gaan wandelen.
- Het is zo ontzettend verschrikkelijk leuk en lekker wanneer je eenmaal bezig bent en voelt dat je bloed weer door je lijf gaat stromen en je weer tot leven komt!

Vandaag de Zes-bergenroute gelopen, langs en over de zes bergen rondom Huizen. De Woensberg, Tafelberg, Trapjesberg, Sijsjesberg, Eukenberg en Aalberg. Een wandeling van 16 km, die wel erg mooi is, maar, omdat hij wat verouderd is, wel wat verbeteringen behoeft. En dat ga ik doen. Ik maak er gewoon een alternatieve zes-bergenroute van.

Weegdag.

2011-06-13T15:20:00.009+02:00

Het is vandaag tweede pinksterdag,
Het is vandaag maandag........... maar..... bovenal......
Het is vandaag weegdag!

Dit vereist enige verklaring. Omdat mijn buik zich weer eens ontwikkeld had tot buitensporige proporties ben ik weer eens aan het lijnen gegaan. Wanneer ik bij het naar bed gaan in de spiegel keek dacht ik: 'Wie is in hemelsnaam die rare dikke vent met die afschuwelijke dikke pens, daar in de kamer?'.

Ik doe dat lijnen altijd rigoureus. De drie maaltijden blijf ik gewoon nemen, net als anders, maar daar tussendoor snoep ik niets. En al ik zeg 'niets', dan is dat ook helemaal niets. Geen dropje, geen koekje, geen plak kaas uit de koelkast, geen gelik uit de chocoladepasta-pot. Niets. Een andere manier kan ik niet aan. Het is bij mij alles of niets. Wanneer ik één klein stukje chocola zou nemen dan schieten bij mij de remmen los en eet ik het hele bonbonbloc achter elkaar op. Helemaal!

Vier weken ben ik nu bezig en vooral in het begin vlogen de kilo's er af. Om precies te zijn, bijna zes kilo is er nu af. Omdat je gewicht toch een beetje schommelt moet je niet iedere dag op de weegschaal gaan staan. Beter is één keer per week en altijd op dezelfde tijd. Bij mij is dat op maandag dus. Meteen na het opstaan, na de ochtendplas en schoon aan de haak.

Het viel zowaar niet tegen vanmorgen. Weer een dikke pond, 600 gram er van af. Het gaat dus wat minder snel als in het begin, maar dat is normaal en ik moet tevreden zijn. Ik herken mezelf weer als ik mijn blote lijf in de spiegel bekijk. Ik kan mijn zomerkleren, waar ik kort geleden met geen mogelijkheid nog in paste, weer aan en de lovehandles zijn zo goed als verdwenen. Een klein, goedaardig en aandoenlijk mannenbuikje is nog over. Daar valt mee te leven.

Natuurlijk stopt het hier niet en ga ik gewoon lekker op deze voet verder. De tomeloze vreetpartijen van weleer zijn voorgoed voorbij. Ik zal nu weer heel goed een gebakje kunnen eten op een verjaardag, maar het ongebreidelde snaaien en graaien en schranzen, daar begin ik niet meer aan. De prijs is me te hoog.

Nu de rest van de conditie nog. Ik heb nu een dikke drie jaar, vanaf het begin van de ziekte van Ans, maar wat lopen labberkakken en dat is niet goed. Bewegen moet een mens, en dat ga ik nu weer doen. Ik heb al plannen voor het lopen van het Waterkeringpad, een fraaie route over dijken en door weilanden naar Amsterdam. Niet in één keer hoor. Ik doe het in twee etappes, de eerste naar Muiden, dan neem ik de bus terug, en doe de volgende dag Muiden-Amsterdam.

Daarna begint het echte werk en ga ik meerdaagse wandelingen maken op de Veluwe en zo. Met overnachting bij VodF. Ik ga de nieuwe wandelsokken die ik jaren geleden al heb aangeschaft, nu eindelijk eens uit, nee, niet uit het vet, maar uit de verpakking halen.

Ter voorbereiding heb ik vanmiddag mijn vaste rondje door het bos in de buurt maar weer eens gelopen, dit keer, om in de stemming te komen, met echte wandelschoenen en -sokken aan. Een uur stevig doorstappen. Aan de randen van het bos kom je dan nog wat hondenuitlaters tegen, maar verderop loop je vrijwel alleen. En dat komt goed uit, want ik heb nog al eens de neiging uit volle borst te gaan lopen zingen wanneer ik zo aan het genieten ben en het geluid dat ik dan produceer klinkt eigenlijk maar één iemand aangenaam in de oren.
Mijzelf.

Soms heeft het wel voordelen wanneer je gehoor wat achteruit gaat.

Vrijdag de dertiende.

2011-05-13T23:43:00.005+02:00

Tekst volgt.

Tekst geplaatst op 13 juni 2011.

Van verschillende kanten werd mij op een ietwat ongeruste toon gevraagd waarom die twee blogjes, deze en de daar aan voorafgaande, maar niet ingevuld werden. Het doet mij deugd dat er toch nog mensen zijn die met een zekere regelmaat deze weblog volgen en ook nog eens bezorgd worden wanneer ik een tijdlang niets publiceer.

De verklaring hiervoor is eenvoudig. Ik heb maar één lijf en een dag duurt helaas maar 24 uur, waarvan ik noodgedwongen ook nog eens een groot deel verslaap. Als ik het één doe, kan ik het andere niet doen.

Ik wilde wat over vrijdag de dertiende schrijven. Volgens velen een ongeluksdag. Onzin natuurlijk. Voor mij is het juist een geluksdag, maar dat is niet zo verwonderlijk, want voor mij is iedere dag een potentiële geluksdag. Het is maar wat je er zelf van maakt.

Omdat ik het juist die dag weer eens ontzettend druk had 'reserveerde' ik voor die dag alvast maar een leeg blogje, met de bedoeling het later nog eens in te vullen. Helaas kwam ik daar ook in de weken daarna niet toe.

En dat over die jonkvrouw? Ook dat komt nog wel eens een keer....

Ode aan ene Jonkvrouw.

2011-05-12T16:31:00.004+02:00

Tekst volgt.

In memoriam: W.A. Wagenaar

2011-05-11T12:40:00.008+02:00

Een paar weken geleden, op 27 april 2011, overleed prof. dr. Willem Albert Wagenaar. Hoewel we wisten dat hij al geruime tijd ernstig ziek was, kwam zijn overlijden toch als een grote schok.

Prof. dr. W.A. Wagenaar bekleedde een groot aantal functies bij verschillende universiteiten. In 2006 ging hij met emeritaat. Collega's en studenten roemden hem om zijn scherzinnigheid en bevlogenheid. Hij was vooral een bijzonder aimabel man, met veel gevoel voor humor. We zagen hem regelmatig op het televisiescherm wanneer hij vanwege zijn grote deskundigheid op het gebied van het menselijk geheugen betrokken was bij de afhandeling van welbekende strafzaken.

In de 'Wereld van de Toverlantaarn' genoot hij vooral bekendheid vanwege de onnavolgbare toverlantaarnvoorstellingen die hij met hulp van wat familieleden regelmatig gaf in het sfeervolle theater dat hij in zijn villa in Zeist had ingericht.

Bij degenen die het voorrecht hadden zo'n voorstelling een keer bij te kunnen wonen liet deze altijd een onvergetelijke indruk achter. Daarnaast was hij een bevlogen verzamelaar van toverlantaarns en aanverwante objecten. In de loop der jaren wist hij een imposante verzameling op te bouwen.

Het is nog even niet te bevatten: Willem Albert is niet meer. In onze herinneringen zal hij nog lang blijven voortleven.

Oud Valkeveen.

2011-05-10T08:50:00.008+02:00

Oud Valkeveen...... het bestaat al zo lang ik mij kan herinneren. Vroeger, toen ik nog een kind was, was het al een geliefde bestemming voor schoolreisjes. Waarschijnlijk was het toen nog niet veel meer dan een grote speeltuin. Met z'n allen in de bus, luidkeels en eindeloos het lied 'Ik heb een potje met vet' zingend en snoepen tot je er kotsmisselijk van werd. En natuurlijk op de terugreis, wanneer we de straat inreden waar onze school aan lag, allemaal wegkruipen tussen de banken zodat onze ouders een lege bus zouden zien ariveren en zich, zo verwachtten wij, halfdood zouden schrikken.

Zondag waren mijn zoon en vier kleinkinderen op bezoek. Ze zouden naar Oud Valkeveen gaan, hier vlak in de buurt, en vroegen of ik zin had om mee te gaan. 'Waarom niet?' dacht ik. Even later viel ik van de ene verbazing in de andere. Na het passeren van de toegangspoort kwam ik in een andere wereld terecht. De grote speeltuin was uitgegroeid tot een waar pretpark. Hoewel.... zelf noemen ze het een Speelpark en die benaming past meer bij deze kind- en oudersvriendelijke plek. Het park ziet er schoon en zeer overzichtelijk uit. Ouders kunnen gezellig gaan zitten brunchen aan een van de picknicktafels in het centrum of lekker lui aan het strand van het Gooimeer gaan liggen bruinbakken, terwijl de kinderen veilig hun gang kunnen gaan. Alles werkt en bij alle attracties is iemand van de Crew aanwezig die de boel in de gaten houdt.

De kinderen trokken mij mee van atractie naar atractie. Een klimvulkaan, een glijbaan, een schommelvliegtuig, een draaimolen, een bijenmolen, botsauto's, een oldtimerbaan, een pirateneiland, boemeltreintje, trampolines, een kinderboerderij en zelfs een heuse achtbaan. Van de meeste atracties genoot ik alleen als toeschouwer, maar ik fietste wel op de waterfiets over het grote meer, reed mee in een botsautootje dat bestuurd werd door een kleindochter en klom zelfs in een wagentje van de doodenge achtbaan. Ik voelde me weer een dagje lang jong en op schoolreisje. Geweldig, wat een dag!!!

Een pad door het riet.

2011-03-29T19:16:00.006+02:00

Ik trek mijn wandelschoenen aan
al opgewekt en blij
Ik weet niet waar ik heen zal gaan
de wereld is van mij.

Dat zong ik uit volle borst toen ik vanmorgen opstond en meteen al in de gaten had dat het weer een mooie, zonnige dag zou gaan worden. Een dag om een heerlijke wandeling te gaan maken. Een paar uur later reed ik op de fiets naar Naarden/Bussum, op weg naar het beginpunt van het Laarzenpad, aan de zuidrand van het Naardermeeer. 'Vergeet uw laarzen niet' stond er bij de route vermeld, 'want het kan er flink drassig zijn', maar ik verwachtte dat die laarzen, na zo'n lange periode van droogte, niet nodig zouden zijn en dat klopte ook.

Het is een erg mooie wandelroute. Grootdeels tussen het riet en moerasbosjes door, over smalle bruggetjes, over graskades en weilanden en ook nog langs een tweetal vogelobeservatiehutten met een fraai uitzicht over het Naardermeer en haar populatie.

Er gaan tijdens zo'n wandeling heel wat gedachten door mijn hoofd, maar één steeds terugkerende gedachte is:

'Wie ben ik, dat ik zo van al dat moois mag genieten?!'

Een pad door een bos.

2011-03-24T10:33:00.018+01:00

Door de komst van een tweede Ivan-schilderij moest het 'Een pad door een bos met herder en schapen' dat al vele jaren lang op de plek boven de bank hing, het veld ruimen.

Ik wilde het oneervol afvoeren naar zolder, maar Lucille maakte mij attent op de naam van de schilder, A. Sleeswijk. Wie is dat? Een Gooische schilder? Dat zou gezien het onderwerp niet zo gek geweest zijn. In dat soort gevallen biedt internet meestal uitkomst. Na wat gegoogle werd mijn duidelijk dat die Sleeswijk toch niet zo'n dertien-in-een-dozijn-schilder was geweest als ik verondersteld had. Schilderijen van hem waren voor rond de € 1500 geveild en waren in het bezit van verzamelaars. Er was een schilderij van hem bij Kunst & Kitsch geweest. En... ik vond op een site een schilderij van hem dat opvallende overeenkomsten vertoonde met het mijne. Het mijne was breder en toonde aan weerskanten daardoor meer van het bos. Er waren op dat andere schilderij geen schapen aanwezig, bij mij wel. De plek waar de schilder gestaan had was overduidelijk op beide schilderijen dezelfde. Wat kon dat betekenen? Was het schilderij op de site een voorstudie voor mijn schilderij??? Andersom kon ik mij nauwelijks voorstellen, want de toevoeging van de schaapjes en het verbreedde formaat was een duidelijke verbetering.

Heel bijzonder is de ogenschijnlijk simpele manier waarop Sleeswijk met een paar vluchtige penseelstreken de schapen en herder heeft neergezet.

Ik heb de foto's en verdere gegevens naar een deskundige gestuurd en hoop er gauw wat meer van te horen.

Toevalskunst?

2011-03-23T09:29:00.008+01:00

Bestaat er toeval? Was het toevallig dat ik vorige week naar een lezing over kunst in de bibliotheek ging? Was het toevallig dat na afloop Lucille Willemsen van de Kunstuitleen nog het een en ander vertelde over een schilderij dat, was het toevallig, de dag daarvoor door iemand die het geleend had was teruggebracht?

Terwijl Lucille er nog voor stond zag ik natuurlijk al meteen wie het schilderij achter haar gemaakt had en toen zij een paar passen opzij deed wist ik al meteen zeker: dàt schilderij wil ik bij mij aan de muur. Ik had al een maand of drie geleden een ander schilderij van Ivan Mijatovic geleend.*) Ik was weliswaar van plan dit schilderij over enige tijd te verruilen voor een andere 'Ivan', maar de komst van dit nieuwe schilderij kwam wat te vroeg; ik was nog helemaal niet uitgekeken op het eerste en wilde het nog niet kwijt. Er was natuurlijk nog een andere oplossing: de eerste laten hangen en de tweede er gewoon bij nemen. Het kon immers, vermoedde ik, heel goed boven de bank hangen?!

Gisteren kwam Lucille het 1 meter bij 1 meter grote schilderij persoonlijk brengen. Ik had een bord naast de deur gehangen met de tekst 'WELKOM IN IVANOPOLIS' Met wat feestelijk vertoon werd het schilderij dat daar al hing, een herder met schaapjes, door mij van de muur gehaald en vervolgens hing Lucille de Ivan ervoor in de plaats. Het was meteen goed. niet te hoog en niet te laag en het schilderij kwam op die plek prachtig uit. Ook de combinatie van de twee schilderijen was perfect. Het kijken naar het eerste schilderij stemde mij al heel gelukkig, het zien van beide schilderijen, die elkaar zo goed aanvullen en versterken, geeft mij nu meer dan een dubbel geluksgevoel.

(Machu Picchu. Zie ook mijn blogs van 21, 22, 23 december 2010)

Kwetsen.

2011-03-21T07:36:00.008+01:00

Een hele tijd geleden alweer startte ik een tweede webblog en noemde die 'Hencs Vrije Blog'. De bedoeling was daar de stukjes op te plaatsen die mogelijk door sommige lezers als kwetsend zouden konden worden beschouwd. Ik heb nu eenmaal soms nogal uitgesproken meningen en opvattingen op het gebied van politiek, religie, seks en andere min of meer gevoelige zaken en sommigen daarvan zouden anderen kunnen kwetsen. Erg groot is deze tweede weblog niet geworden, want ach...... zo heel veel kwetsende dingen schrijf ik nu ook weer niet. Ik heb daarom het besluit genomen deze weblog te stoppen en de stukjes die er nu op staan geleidelijk over te plaatsen naar mijn 'gewone' blog. Uiteindelijk kan iemand die voelt aankomen dat hij of zij wellicht misschien eventueel gekwetst zou kunnen worden, altijd stoppen met lezen.

Ik hecht er grote waarde aan open en bloot voor mijn opvattingen uit te kunnen komen. Bedenk dat het nimmer mijn bedoeling is wie dan ook onnodig pijn te doen, te beledigen of hoe dan ook te kwetsen. Wanneer dit onverhoopt toch een keer gebeurt, dan betreur ik dat ten zeerste.

Heel vervelend (1)

2011-03-20T16:05:00.002+01:00

Mensen die je met een brede glimlach aankijken - zo van: 'wat istie lief hè....' - terwijl hun hond in het bos tegen je aanspringt en met zijn bemodderde poten je nieuwe jas vervuilt.

Straatkonijn (4)

2011-03-19T08:44:00.015+01:00

De verhouding tussen Gijs, ons straatkonijn, en mij lijkt een ietsje te zijn bekoeld. Omdat ik hem toch wel erg vaak aantrof in mijn voortuintje en zag hoe hij de daar aanwezige planten en struiken wel heel erg lekker scheen te vinden, zag ik mij genoodzaakt zijn maaltijden toch maar eens op een niet al te brute wijze te onderbreken en hem van mijn grondgebied te verjagen. Ik deed dat niet graag, want het is natuurlijk hartstikke leuk hem van zo dichtbij gade te kunnen slaan, maar ik wil toch ook niet straks een kaalgevreten tuin hebben. Dat is mij dat regelmatige, maar toch altijd vrij kortstondige vermaak nu ook weer niet waard.

Hoe maak je een straatkonijn duidelijk dat hij wat mij betreft van harte welkom is in de voortuin van de buren, maar niet op die paar vierkante meter die bij mijn huis horen? Gijs zal het niet begrepen hebben. Hij keek mij in ieder geval heel verwijtend aan toen ik hem met enig handgeklap verjaagde en wanneer ik nu 's morgens de gordijnen open, zie ik hem ook niet meer zitten aan de overkant van de straat.

Gelukkig.

2011-03-11T19:15:00.006+01:00

Ik prijs mij gelukkig dat ik heb geleerd niet alleen anderen te vergeven, maar ook mijzelf.

Wat een genot, wat een plezier.

2011-03-10T15:40:00.005+01:00

Er zijn natuurlijk heel veel mannen die met plezier en vlijt de huishouding runnen, maar ik behoor daar niet toe. Ik ben daarin niet de enige, want ik zie maar al te vaak om me heen hoe alleenstaande mannen er een zootje van maken en hun huis compleet laten verloederen. Een dikke laag stof op de meubels, het sanitair in een dergelijk vervuilde staat dat je liever klapt dan daar je plas te gaan doen, deurknoppen die te vies zijn om beet te pakken, van die dingen.

Toen ik er bijna drie jaar geleden alleen voor kwam te staan, kon ik in het begin nog wel de discipline opbrengen om alles goed te onderhouden. Ik lag op mijn knieën de badkamertegels te boenen, lapte de ramen en maakte de koelkast schoon. De laatste tijd echter, ik moet het bekennen, werden dergelijke werkzaamheden steeds minder frequent door mij uitgevoerd. De kamer stoffen en zuigen, de was draaien, mijn bed opmaken, dat ging allemaal nog wel, maar al dat schrobben en boenen stelde ik zo lang mogelijk, te lang eigenlijk, uit.

Sinds vanmorgen heb ik voor al die vervelende karweitjes een hulp in de huishouding. Wat een luxe, wat is dat heerlijk! Ik zat lekker ontspannen uitgebreid te kleppen door de telefoon met een vriendin terwijl er boven in de badkamer iemand voor mij aan het werk was. Mijn eerste indruk is dat ik het ontzettend met haar getroffen heb. Ik heb nog wel een beetje last van schuldgevoel; ik ben het niet gewend een ander voor mij te laten werken, maar aan de andere kant geniet ik er van met volle teugen. En aan verveling kom ik echt nog niet toe. Er blijven nog genoeg dingen over om te doen. Leuke dingen.

Wolluis (2)

2011-03-09T09:21:00.004+01:00

Helaas, helaas, ik heb de strijd verloren. De wolluis, een diertje dat je nauwelijks met het blote oog kunt waarnemen, heeft gewonnen. Nu is het natuurlijk wel zo dat zij met zeer velen waren en ik in m'n eentje; dat vijzelt mijn gevoel van eigenwaarde weer wat op. Het was gewoon een ongelijke strijd.

Bijna dagelijks ging ik de witte vlokjes te lijf met een penseel en een kommetje spiritus. Steeds wanneer ik weer wat hoop begon te krijgen dat ze de strijd hadden opgegeven, kwamen ze toch weer terug. Vier orchideeën had ik al in de loop van de tijd weggegooid; vandaag heb ik alle moed verzameld en ook de laatste vier in de kliko gedeponeerd. Best wel pijnlijk, want de orchideeën waren mijn trots. Ze schonken mij een geweldige bloemenpracht, vele jaren lang.

Wat nu? Eerst maar even alles grondig schoonmaken, vensterbank, ramen, gordijnen, en dan, als ik zeker weet dat er zich geen enkele wolluis meer verscholen heeft in een hoekje of gaatje, voorzichtig weer een enkele orchidee aanschaffen. Wanneer dat goed gaat, kunnen er meer volgen. De vensterbank is wel erg kaal geworden.

Straatkonijn (3)

2011-03-06T15:03:00.007+01:00

Gijs, ons straatkonijn, maakt voor het nuttigen van zijn maaltijden zeer vaak gebruik van mijn voortuin. Wat hij daar precies eet weet ik niet, maar zolang hij maar van mijn dure buxushaagje afblijft, vind ik het best. Nu schijnen buxussen vergiftig te zijn en zo'n beest heeft dat soort dingen ingeprogrammeerd, dus ik denk dat hij er geen blaadje van zal nemen. Kennerlijk blijft er genoeg voor hem over dat wèl interessant is, want ik zie die kaken in dat kleine bekkie van hem voortdurend op en neer gaan.

Om wat terug te doen voor al die gratis bij mij genuttigde maaltijden zit hij elke dag 's morgens aan de overkant van de straat op mij te wachten tot hij gezien heeft dat ik weer gezond en wel ben opgestaan. Dat is een prettig idee, al vraag ik mij wel af wat hij zal doen wanneer ik eens een keer niet mijn bed uit kom. 112 bellen???

Gedeeld geluk.

2011-03-03T17:16:00.004+01:00

Eindelijk, na een lange grijze, grauwe periode met veel regen, weer eens mooi weer met een lekker zonnetje. Dat vraagt natuurlijk om een stevige wandeling. Ik prijs mij gelukkig dat ik in het Gooi mag wonen, omringt door bossen en heiden, waar het goed toeven is.

Het werd dan ook weer een heerlijke wandeling, gewoon in de buurt. Over de Tafelberg, langs de Schaapskooi, over de Grote, Stille Heide. Ik maakte hem noodgedwongen alleen. Dat heeft natuurlijk het enorme voordeel dat je helemaal zelf kunt bepalen waar je gaat en staat, hoe lang en hoe ver je loopt en wanneer het tijd wordt om op een bankje een bammetje te gaan eten. Het grote nadeel is dat je je geluk met helemaal niemand delen kan. Gedeeld geluk is dubbel geluk, zo is dat nu eenmaal.

Gelukkig heb ik dan deze Weblog, waarop ik toch nog wat van dat geluk met mijn lezers delen kan.

In a sentimental mood.

2011-03-01T09:35:00.005+01:00

Tien jaar lang schreef ik voor een computerblad columns onder de naam Schuiver. Nu vond ik het welletjes. Ik stopte er mee. Als afscheid schreef ik een stukje in de stijl van een zeer bekende columnist:

Einde.
De man zette met een iets te harde klap zijn bierglas terug op tafel en sprak: ‘Ik zou het echt niet meer weten.’ Ik ging niet in op zijn verzuchting, wetende dat er vanzelf wel een vervolg zou komen. Dat kwam er. ‘Ach weet u, meneer,’ ging hij verder, ‘de mensen denken er zo gemakkelijk over. Die denken dat het zo uit je mouw rolt. Maar dat is niet zo. Het is werken meneer, hard werken.’ Ik kon zijn bewering niet beamen en ook niet ontkennen, niet wetende waarover hij het had, en hield dus mijn mond.

‘Tien jaar.’ zei hij na een minuut van stilte en een slok van zijn bier. ‘Tien jaar, dat is geen kattenpis. Tien maal vier is veertig. Veertig maal heb ik de schijn proberen hoog te houden dat het allemaal zo leuk was. Maar het was niet leuk, het is niet leuk en het zal ook nooit leuk worden.’

‘Eh… wat?’ vroeg ik aarzelend, bang dat de man het mij ernstig kwalijk zou nemen dat ik hem niet direct begreep. Hij reageerde als door een wesp gestoken. ‘Dat computeren natuurlijk. Tien jaar schrijf ik er stukkies over, voor een computerblad. Tien jaar lang vier stukkies. Dat is nog wel te doen hoor, maar het ergste is dat het ook altijd lèuk moest zijn. Een computer is niet leuk, meneer. Computers zijn interessant, handig, verbazingwekkend, niet meer weg te denken en noem maar op, maar leuk….??? Helemaal niet!’

Ik opende mijn mond om zijn woorden wat te relativeren, maar hij ging al verder. ‘Het is slopend meneer, om steeds maar weer wat aardigs te verzinnen, maar het is me gelukt. Tien jaar lang. Maar nu is het over, uit, finito. Ik kap er mee! Voor altijd. Voorgoed!’. Ik zag hoe zijn gezicht zich langzaam ontspande. De vermoeide trekken maakten plaats voor opluchting terwijl hij er toch nog wat verontschuldigend aan toevoegde: ‘Tsja...... aan alles komt een einde.’

De man stond op, maakte een gebaar naar de wat slonzige vrouw achter de bar dat betekende dat zij er voor mij nog maar één moest inschenken en slofte naar de deur. Zijn rug leek nog wat krommer dan toen hij naast me zat. Het gordijn bij de deuropening viel achter hem dicht en ik hoorde hoe zachtjes vanuit het niets de muziek inzette. Een wat weemoedige saxofoon die Duke Ellingtons ‘In a sentimental Mood’ speelde.

	Duke Ellington - In a Sentimental Mood .mp3

	Found at bee mp3 search engine

Straatkonijn (2)

2011-02-28T08:15:00.007+01:00

Eventjes een foto van ons straatkonijn, dat ik inmiddels 'Gijs' ben gaan noemen. Ik heb eigenlijk steeds als vanzelf aangenomen dat het een mannetje is en weet ook niet hoe je dat zou moeten vaststellen zonder hem/haar aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen. Hoewel Gijs steeds minder schuchter wordt en al niet meer op de loop gaat wanneer ik de voordeur open en naar buiten loop...... wanneer je hem al te dicht nadert gaat hij er toch vandoor. De klopjachten van al die enge mensen met vangnetten achter hem aan is hij kennelijk nog niet vergeten.

Eén van zijn favoriete plekjes is een hoekje van mijn voortuin waar hij lekker beschut zit door de lage buxushaag om hem heen. Ik betrap me er op dat ik me een beetje ongerust maak wanneer ik hem een lange tijd niet gezien heb en dat ik weer blij en opgelucht ben als ik zijn sneeuwwitte lijfje weer tussen de bosjes zie bewegen. Wanneer ik 's morgens de gordijnen open doe is hij meestal het eerste levende wezen dat ik zie en dat schept toch een band.

Gedichtje voor Ans (7)

2011-02-24T16:46:00.004+01:00

de tijd
die alle wonden toch zou moeten helen
is nu voorbij.
intussen weet ik
nee,
de tijd geneest geen wonden
ze maakt ze dieper
schrijnender nog
dan toen ze
lang geleden
zijn ontstaan.
de pijn die neemt slechts toe.

de pijn die ligt besloten in vier kleine woorden
ik mis je zo.

Er dreigt gevaar.

2011-02-12T13:00:00.004+01:00

Ik heb een nieuwe computer gekocht. Dat dacht ik tenminste. Ik verkeerde in de veronderstelling een leuk apparaat te hebben aangeschaft dat mij veel plezier en amusement zou kunnen gaan bieden. Het zwarte, glanzende ding dat ik uit de doos haalde zag er uit als een gewone laptop, voelde aan als een gewone laptop en gedroeg zich, na te zijn aangesloten op de netspanning, als een gewone laptop. Nu ik echter de gebruiksaanwijzing ter hand neem en en erin begin te lezen, kom ik er al snel achter dat ik mij lelijk vergist heb. Ik heb, zo blijkt nu, een zeer gevaarlijk voorwerp in huis gehaald! Een bom, een tijdbom eigenlijk, een zeer gevaarlijk apparaat waarmee het vroeg of laat wel verkeerd zal moeten aflopen. Dertig pagina's, dicht volgedrukt met waarschuwingen, geboden en verboden, ontnemen mij de lust het apparaat te gaan gebruiken. Overal loert het gevaar.

In het begin al wordt mij ontraden de plastic zak waarin de laptop werd geleverd, over het hoofd te trekken. Hierdoor wordt mijn plezier natuurlijk al flink getemperd, want want wat is er nou leuker dan te computeren met een plastic zak over het hoofd. Mag dus niet. Je schijnt daarvan te kunnen stikken.

Ik mag ook niet de accu van het apparaat blootstellen aan sterke warmte, bijvoorbeeld die van een magnetronoven. Wat jammer nou toch.... ik had mij altijd getroost met de gedachte dat ik, als de pizza's eens een keer op waren, altijd nog een smakelijke accu kon gaan bereiden in mijn tron. Niet dus. Hij kan ontploffen.

Ik mag zelfs niet eens 'de accu beschadigen door er met spijkers of andere scherpe voorwerpen in te prikken, door er met een hamer of ander voorwerp op te slaan of door er op te trappen'. Mijn hemel, waar moet ik nu naar toe met mijn regelmatig de kop opstekende agressiviteit? Ik was er zo aan gewend..... zo af en toe eens lekker een grote hamer pakken en op de accu intimmeren. Dat lucht altijd zo heerlijk op. Ook dat pleziertje wordt mij nu door meneer Toshiba ontnomen.

Ik moet ogenblikkelijk de computer uitschakelen als ik een opdringerige vreemde geur ruik en kan mijn laptop dus niet gebruiken wanneer ik het avondeten aan het bereiden ben. Ook bij andere ongebruikelijke gebeurtenissen tijdens het gebruik, zoals een ongewoon geluid, moet ik het apparaat ogenblikkelijk afsluiten en mag hem pas weer aanzetten nadat een geautoriseerde Toshiba-servicemedewerker haar op veiligheid heeft gecontroleerd.

Zo gaat het maar door. Na bladzijde elf wordt ik gewaarschuwd voor de talloze rampen die kunnen ontstaan door het gebruik van WiFi, Bluetooth en draadloos WAN wanneer ik het apparaat aanzet. Ik kan het apparaat ook niet zo maar overal waar ik wil gebruiken! Ik mag mijn laptop beslist niet meenemen onder de douche of buiten gebruiken, tijdens een zware regenbui. Als ik ongemak ervaar bij het werken met de computer moet ik ogenblikkelijk stoppen en een rustpauze nemen. Wanneer de klachten voortduren, meteen een arts raadplegen. En zo gaat het maar door. Ieder onderdeel van mijn laptop blijkt gevaar op te leveren. Er wordt mij nadrukkelijk aangeraden mijn vingers uit de buurt van de CD/DVD-speler te houden als deze wordt gesloten om te voorkomen dat mijn vingers klem komen te zitten. Ik mag de toetsen niet uit het toetsenbord pulken omdat kleine kinderen ze wel eens zouden kunnen inslikken. De vloeibare kristallen die uit een beschadigd LCD-scherm zouden kunnen lekken, mag ik niet oplikken.

Mijn plezier is inmiddels tot het nulpunt gedaald. Bij het minste geringste verdachte geluidje moet ik de neiging onderdrukken het apparaat op te pakken om het door het raam van mijn woonkamer te werpen, waarna het ongetwijfeld, zoals je dat altijd in de films ziet, nog voordat het op de grond terecht komt zal exploderen.

Eerst nog maar even dit stukje proberen te schrijven. Uiterst voorzichtig, met trillende vingers, beroer ik het toetsenbord, wachtend op de rampen die zich ieder ogenblik kunnen, nee, wel mòeten gaan voltrekken.

(Deze tekst vescheen eerder als column in de PHCC-Nieuwsbrief.)

Mijn cameraatje, mijn kameraadje.

2011-02-10T09:53:00.005+01:00

Ik heb een goede fotocamera. Ik kan daar prima foto's mee maken en doe dat ook regelmatig, voor mijn website, mijn blog en een heel enkele keer wanneer de kleinkinderen hier zijn. Hij heeft eigenlijk maar één nadeel: hij is te groot. Te groot als ik een wandeling ga maken, als ik naar een feestelijke gebeurtenis ga, als ik eens een dagje uit ga. Hij blijft dan altijd thuis liggen, want 'al dat gesjouw met zo'n camera'...... laat maar!

De techniek heeft ook in Fotoland niet stilgestaan en ook daar is alles steeds kleiner geworden. Ik zag in de vitrine van de electronicazaak een cameraatje waar ik meteen op viel. Een bijzonder kleine camera van Canon, niet groter dan 9 x 6 cm en een anderhalve centimeter dik. Een apparaatje dat letterlijk in je broekzak kan. En als je dan ziet wat hij allemaal kan..... veel meer dan zijn grote broer. Niet te geloven dat ze zoveel mogelijkheden in zo'n klein kastje kunnen stoppen.

In korte tijd is dat kleine cameraatje mijn kameraadje geworden. Wanneer ik nu er op uit ga is hij altijd bij me. Hij weegt niks, neemt nauwelijks ruimte in, maar is er wel altijd wanneer ik hem nodig heb.

Gisteren liep ik over de brug van de Singel en zag beneden mij in het water een zwaan die zijn maaltijd bij elkaar aan het vissen was. En dan heb je dan toch maar mooi een cameraatje bij je en kunt vanaf de brug even snel een leuk plaatje schieten:

O. o. die OV-chipkaart.

2011-01-29T08:05:00.002+01:00

Er was eens een land waar iedereen die met de bus reisde dit kon doen door een roze of blauwe kaart aan de buschauffeur te tonen. Die zette daar dan een stempel op, nadat je elkaar eerst een vriendelijk 'goede morgen' had gewenst, en dat was het. Iedereen in dat land was daar blij en gelukkig mee, want het was een simpel syteem: wanneer je er maar voor zorgde dat je voldoende van die kaarten in huis had dan kon je vrolijk en zonder problemen reizen. Tot er iemand dacht 'waarom zouden we het makkelijk doen wanneer het ook moeilijk kan?' en de ov-chipkaart uitvond.

De ellende was niet meer van de lucht. Jarenlang werden er proeven mee genomen die steeds weer jammerlijk mislukten. De bussen reden rond met peperdure apparaten die niet werkten. Detectiepoorten bij de stations werden geopend en wat later weer gesloten. Mensen raakten het geld op hun kaart spoorloos kwijt en moesten de grootst mogelijke moeite doen het weer terug te krijgen. Ouderen die al hun aandacht nodig hadden om veilig uit te stappen vergaten uit te loggen. Als opa met zijn kleinkinderen op stap ging moest hij eerst voor elk van hen een kaart kopen van € 7,50, waarmee hij dan nog geen meter kon reizen. De laatste onwilligen werd het mes op de keel gezet door de strippenkaart, zo heette die kaart waar iedereen blij en tevreden mee was en die nooit voor problemen zorgde, stap voor stap af te schaffen.

En nu blijkt het mogelijk dat iedereen met Windows op zijn computer de kaart moeiteloos kan opwaarderen. Gratis reizen dus. Je kunt je nu natuurlijk afvragen hoeveel wizzkids dat al jarenlang deden voordat het in de publiciteit kwam.

De oplossing ligt voor de hand: Laten we zo snel ogelijk deze kapitale blunder vergeten en weer die goede oude strippenkaart omarmen. Beter ten halve gekeerd.....

Dag van de Poëzie.

2011-01-27T16:02:00.007+01:00

tsja.........poëzie......
het zijn eigenlijk meer
gedichtjes die ik maak

ze zijn goed te begrijpen.

Huishouden.

2011-01-20T10:44:00.005+01:00

8:00 uur.

20:00 uur.

Rookverbod (2)

2011-01-19T15:21:00.005+01:00

Mijn vrees dat na het opheffen van het rookverbod voor kleine café's het antirookbeleid op een hellend vlak zou komen, is terecht gebleken. Ook in veel grotere cafés kwamen de asbakken al snel weer op tafel. Volgens cijfers van de Voedsel- en Warenautoriteit wordt in de helft van de café's en discotheken inmiddels weer als vanouds gerookt. Waarom ook niet? Er wordt immers toch niet of nauwelijks gecontroleerd. Het is zo vaak gebleken.... wanneer je een verslaafde een vinger biedt pakt hij de hele hand.

Het zwabberende beleid van deze regering geeft weer eens aan waarin een klein land heel erg klein kan zijn. In alle beschaafde landen om ons heen werden de antirookmaatregelen zonder noemenswaardige problemen geaccepteerd. Zelf de meest verstokte roker zag wel in dat het een gerechtvaardigde maatregel was. Overal kan het, maar niet in bananenrepubliek Nederland, een beschamende uitzondering binnen een rookvrij Europa.

Het falen van het antirookbeleid is een teken van absolute onmacht van deze regering. Minister van Volksgezondheid Edith Schippers, direct verantwoordelijke voor de ontstane chaos, heeft vanmiddag onder druk van de Tweede Kamer beloofd dat er strenger zal worden gecontroleerd op naleving van de rookverboden. Zij zwakt meteen haar eigen betoog al af door te verklaren dat ze er niet veel in ziet de overtreders voor de rechter te laten verschijnen. Daar gaan we weer!!!!

Het kan zeker geen kwaad het protest dat een aantal organisaties als Stivoro en Clean Air Nederland zal aanbieden aan de regering te ondersteunen.

Even naar www.cleanairnederland.nl dus.... Doen!

Koffie, koffie, lekker bakkie koffie.

2011-01-18T14:03:00.004+01:00

Mijn Senseo verschaft mij ontegenzeggelijk veel gebruiksgemak, maar de koffie die er uitkomt is nou niet echt lekker te noemen. Ik ben dan ook al een tijdje op zoek naar een apparaat dat mij koffie schenkt zoals koffie hoort te zijn: geurig, smaakvol, goed op temperatuur en mooi van kleur.

Ik zag nu een advertentie voor een apparaat dat helemaal aan mijn wensen tegemoet scheen te komen: bonen er in van boven, malen, en van de versgemalen bonen een paar kopjes koffie zetten. Kan het nog lekkerder, zou je zeggen. Mijn enige bezwaar was eigenlijk dat het apparaat gemaakt werd door 'die gloeilampenfabriek uit het Zuiden des lands', en daar komt, helaas, ik kan er niets anders van maken, al tientallen jaren niets goeds meer vandaan.

Dus maar eens even via internet op Kieskeurig wezen kijken. Daar kunnen kopers van apparatuur hun mening geven over een door hen aangeschaft apparaat. Dan blijkt mijn wantrouwen helemaal gerechtvaardigd, want door vrijwel alle bezitters van dat apparaat wordt het volledig de grond in geboord. Openspringende filters... je keuken wordt een sauna... de gemalen koffie loopt niet door zodat je bruingekleurd water zit te drinken....dat soort dingen. Dat bespaart je dan toch maar weer mooi een miskoop.

Gisteren zag ik hoe bij de plaatselijke Expert een vrouw net zo'n ding had aangeschaft. 'Ik hoop dat ik er plezier van heb...' zei ze nog een beetje wijfelend bij haar vertrek. 'Vast wel,' zei de verkoper met een geruststellende verkopersglimlach, 'ik heb er nog nooit een klacht over gehad.' Dan is het wel moeilijk voor mij m'n mond te houden. Die vrouw zit nu waarschijnlijk al wat treurig achter haar bakkie bruine drab.

Straatkonijn.

2011-01-11T09:09:00.006+01:00

We hebben hier op het woonerf waar ik woon al een paar jaar konijnen rondlopen. Eerst waren het er twee, een bruine en een witte. De bruine zat wanneer ik opstond altijd op het stukje straat tegenover mijn huis op me te wachten, leek het wel. Als hij gezien had dat ik weer gezond opgestaan was, huppelde hij weer weg en ging doen wat een konijn zoal doet op een dag. Het was al met al een vertederend gezicht, maar dergelijke zachtaardige gevoelens verdwijnen wanneer die 'leuke beestjes' overlast gaan geven. Ze groeven wel eens holen in zorgvuldig onderhouden tuinen en kwamen ook wel onder het huis. Toen een buurman van me op een kwade dag zonder internet kwam te zitten en bleek dat één van hen een kabel onder de vloer had doorgeknabbeld, organiseerde hij met enkele buren een klopjacht en het lukte hem de bruine te vangen.

De witte zie ik nu nog steeds iedere dag. Soms rent hij in doodsnood over de straat, achterna gezeten door een paar wild keffende hondjes. Soms wordt er weer een klopjacht georganiseerd door de buren, maar hij weet steeds te ontsnappen aan de met visleefnetten gewapende meute. Toen het sneeuwde had hij natuurlijk de meest ideale schutkleur. Soms lag er een wit hoopje sneeuw onder een struik waar, als je heel goed keek, opeens wat beweging in kwam. Even later stond het hoopje op en verplaatste zich naar een andere struik.

Nu zit hij daar al weer minstens een uur, scherp afstekend op nu de sneeuwloze aarde, nieuwsgierig mijn huiskamer in te gluren. Van mij mag hij dat nog jarenlang blijven doen. Mijn internetkabels liggen toch boven de grond.

Plassen.

2011-01-09T12:03:00.001+01:00

In Japan worden de openbare toiletten voor mannen steeds vaker voorzien van een spelcomputer, zo lees ik in de krant. De games worden bestuurd door er op te urineren. In de bakken zit een sensor die de druk en de hoek van de straal inschat. De resultaten zijn te zien op een scherm boven het toilet.

Voorbeelden van games die kunnen worden gespeeld zijn 'Mannekin Pis', waarin spelers uitgedaagd worden zo hard mogelijk te plassen, 'Graffiti Eraser', waarin spelers met hun urine graffity moeten verwijderen en 'The North Wind and Her', waarin naarmate de spelers harder plassen de wind harder gaat waaien en het rokje van een meisje omhoog gaat.

Sommige mannen ontgroeien nimmer het 'wie-kan-het-verste-plassen-stadium' uit hun jonge jaren.

Proberen of stoppen.

2011-01-07T09:59:00.012+01:00

Op 31 december om vijf voor twaalf hebben weer heel wat mensen hun 'laatste' sigaret uitgedrukt. Veel van hen hebben hun goede voornemens inmiddels al weer in rook zien opgaan. Het is nu eenmaal niet gemakkelijk.... stoppen met roken.

Ik mag mezelf een ervaringsdeskundige noemen, want ik heb het al talloze malen gedaan. Eén keer heb ik het vijf jaar vol gehouden. Toen, op vakantie, dacht ik... ach... even een sigaretje, straks als ik thuis ben stop ik er wel weer mee. Niet dus. Het was het nieuwe begin van een weer vele jaren lang durende rookverslaving.

Toen zomaar op een dag... Ik was naar het winkelcentrum geweest om samen met wat andere boodschappen een nieuw pakje shag te kopen. Het oude was bijna op. Op de terugweg kwam ik erachter dat ik vergeten was shag te kopen. Ik had gemakkelijk even terug kunnen gaan, een kwestie van minuten, maar ik bedacht.... ik heb ook eigenlijk helemaal geen zin om weer terug te gaan, ik stop gewoon met roken. Ik nam dus niet het besluit weer eens voor de zoveelste maal te gaan proberen te stoppen met roken, ik besloot op dat moment gewoon ermee te stòppen. Toen ik die ochtend opstond wist ik nog niet dat ik die dag de sigaret vaarwel zou zeggen, toen ik die avond naar bed ging was ik een niet-roker! Dat is nu minstens al weer 15 jaar geleden.

De valkuil van 'één sigaretje moet kunnen' daar trap ik niet meer in. Ik weet dat ik net zoals een alcoholist nooit meer één borreltje kan drinken, nooit meer een sigaret moet roken. Maar daar staat wel heel veel tegenover.

Over de streep.

2011-01-04T10:43:00.001+01:00

Het lijkt wel alsof het me ieder jaar meer moeite kost de eindstreep te halen. Zo half december voel ik me al volkomen uitgeput. Doodmoe, slapjes, ziek, zwak en misselijk. Het is alsof de batterijen op zijn en nodig aan opladen toe zijn. Wanneer het dan toch weer lukt het nieuwe jaar te bereiken, dan gaat het snel de goede kant op. De dagen worden weer langer en, al merk je daar de eerste tijd nog niet zoveel van, het gaat iedere dag weer een beetje eerder licht worden.

Al snel keren de krachten terug. Eerder opstaan, pijntjes en kwalen worden vergeten, je krijgt er weer zin in.... Op naar de zomer, op naar de zon!

Inspiratie.

2011-01-03T08:50:00.002+01:00

schrijven, dichten..... het is niet zo moeilijk.
je hoeft alleen maar op te schrijven
wat je ingefluisterd krijgt.

Rookverbod.

2011-01-02T07:56:00.004+01:00

Al snel nadat ons nieuwe kabinet op het bordes stond, werd duidelijk dat het rookverbod voor de kleine café's zou gaan sneuvelen. De nieuwe minister voor Volksgezondheid Edith Schippers onderhield hechtere banden met de tabakslobby dan met organisaties als Clean Air Nederland en Stivoro. Een van de eerste wapenfeiten van onze nieuwe regering was dan ook het om zeep brengen van een nog niet lang daarvoor aangenomen wet. Niet echt iets om trots op te zijn.

Voor deze onbezonnen daad krijgt zij nog wel de rekening gepresenteerd. De verzamelde café's hebben zich verenigd in een stichting die een miljoenenclaim voorbereid tegen de Staat. Alle kosten die kleine ondernemers hebben geinvesteerd in dure apparatuur, aanpassingen aan de cafe's, de zogenaamd afgenomen omzetten, dat alles gaat op de Staat worden verhaald. Eigen schuld, dikke bult, denk je dan, net goed, ware het niet dat jij en ik de Staat zijn en het dus moet worden betaald van jouw en mijn belastingcenten.

Veel erger is natuurlijk dat hiermee het antirookbeleid op een hellend vlak terecht is gekomen. Horeca-eigenaren blijken erg creatief in het omvormen van hun bedrijf tot iets wat net onder de nieuwe wetgeving past. En dat terwijl volgens een enquette van nu.nl bleek dat van de 26.000 stemmen die zijn uitgebracht, 69% liever niet gezien had dat in kleine café's weer mag worden gerookt. Het gevaar is aanwezig dat we alle moeizaam verworven vrijheden, het ongestoord in een restaurant kunnen eten, het gevaarloos bezoeken van een receptie, enz. weer zullen gaan verliezen.

Een aantal organisaties, Stivoro en Clean Air Nederland, en gezondheidsfondsen als het Astmafonds, KWF Kankerbestrijding, Nederlandse Hartstichting, en ook de FNV Horecabond hebben zich verenigd in een gemeenschappelijk protest. In totaal zijn er nu meer dan 30 organisaties de deze actie ondersteunen. Via de website www.cleanairnederland.nl worden zoveel mogelijk steunbetuigingen voor een rookvrije horeca verzameld die zullen worden aangeboden aan de minister.

Even naar www.cleanairnederland.nl dus.... Doen!

........... en Nieuw.

2011-01-01T00:00:00.003+01:00

Ik wens allle lezers van mijn blogs

veel liefde en geluk
in 2011.

Oud...........

2010-12-31T13:28:00.008+01:00

'Schrijven is mijn lust en mijn leven.' staat er als motto in de kop van mijn weblog.
Ik schrijf de stukjes dus voornamelijk omdat ik het zo heerlijk vind om te doen en.... je zou ook kunnen zeggen: omdat ik het gewoon niet kan laten. Ik zou de stukjes na het schrijven natuurlijk kunnen verfrommelen en weggooien. Of op de Delete-toets drukken. Ik doe dat niet. Misschien heeft iemand anders er nog iets aan..... denk ik dan en daarom zet ik ze maar op deze weblog.

Soms schenken mijn blogjes iemand een glimlach, een schaterlach, soms ook een traan, soms brengen ze ontroering, een herinnering, een herkennen teweeg, soms vormen zij een bemoediging, een troost. Dat is dan mooi meegenomen. Er zijn ook mensen die er niks aan vinden en er niets uithalen. Dat is een beetje jammer dan......

Hoe dan ook, ik ga er mee door in 2011.
Tot straks dus, in het volgend jaar.

Kruimeldiefje.

2010-12-30T07:33:00.001+01:00

Vorige week waren mijn kleinkinderen op bezoek, vier stuks in totaal, in de leeftijd van vier tot acht. Op een gegeven moment kwam kleinzoon de kamer binnen met twee euromunten die op het plankje in de gang lagen. Ik legde uit dat die daar lagen om aan de folderbezorgers te geven wanneer zij aanbelden om hun nieuwjaarsfooi in ontvangst te nemen. "Leg ze maar weer terug op dat plankje." vroeg ik en hij ging terug naar de gang om de munten terug te leggen.

Toen het hele stel zou vertrekken zag ik dat er nog maar één euro op het plankje lag. "Waar is die andere euro gebleven, jongens?' vroeg ik. Ze keken mij allevier met de meest onschuldige gezichtjes aan. Het was onmogelijk een dader er uit te pikken. Het kon zijn dat degene die de munten terug moest leggen er één achter gehouden had, maar het kon ook zo zijn dat hij ze wel had teruggelegd en dat één van de anderen er één had weggenomen. Nu lig ik niet wakker van die ene gepikte euro, maar ik raadde wel mijn zoon aan er toch nog even op door te vragen als ze in de auto zaten en de dader duidelijk te maken dat zo iets echt niet kan.

Een paar dagen waren ze er weer. Al snel kwam een van m'n kleindochters naar me toe en vroeg of ik die euro al weer gevonden had. Ik antwoordde dat dat niet zo was. 'Maar er liggen er nu wel twee op het plankje.' zei ze. Dat klopte. Ik zal waarschijnlijk nooit weten wie de euro heeft weggenomen en eigenlijk wil ik dat niet eens weten. Het belangrijkste is dat de dader, uit eigen beweging of onder zachte dwang van de ouders, heeft ingezien dat het verkeerd was iets van een ander weg te pakken en zijn of haar daad weer netjes gecorrigeerd heeft.

Gewoon rot.

2010-12-29T09:26:00.005+01:00

Kerstmis en Oudejaar zijn leuke feesten, maar niet voor iedereen. De laatste helft van december is vaak een afschuwelijke tijd voor mensen die op de een of andere manier alleen zijn komen te staan, voor zieken, voor ouderen. We leven echter in een tijd waarin verdriet en somberheid taboe zijn en de tv-reclame ons wijsmaakt dat iedereen mooi, lief, jong, gezond, leuk en boven alles 'gelukkig' hoort te zijn. Geluksgoeroes leren ons dat geluk maakbaar is, zoals dat heet. Wanneer iemand verdriet en ellende heeft dan is hij of zij een loser en zal diegene het wel aan zichzelf te wijten hebben. Wie een ernstige ziekte krijgt heeft altijd volgens een verkeerd voedselpatroon geleefd, wie trammelant met z'n kinderen heeft, heeft ze niet goed opgevoed, wie altijd tegenslag heeft zal in een vorig leven wel iets slechts hebben gedaan, van dat soort dingen. Geluk is tegenwoordig iets waar iedereen recht op heeft.

Terwijl soms het leven zomaar genadeloos toe kan slaan.
En je je dan gewoon rot voelt.

De mensen om je heen voelen zich daar niet prettig bij. Ze wijzen je op de vele lichtpuntjes die er toch ook nog zijn, de zon die nog achter de wolken schijnt of op het feit dat er velen zijn die het veel slechter hebben dan jij. Met een toegevelijke glimlach om de lippen zet je dan je clownsneus maar weer op.

'Hè.... zo ken ik je weer!'

Terwijl je maar één ding wilt: een arm om je heen en een stem die zegt: 'Ik snap heel goed dat je je zo klotig voelt. Ik voel met je mee.'

Wolluis.

2010-12-28T08:37:00.002+01:00

Al vaker schreef ik op deze blog over de orchideen in mijn vensterbank. Ooit waren zij de trots van Ans en later, toen ik de verzorging noodgedwongen over moest nemen, van mij. Niet dat ik aan die verzorging een dagtaak had, een kleine hoeveelheid water per week en heel af en toe wat pokon stelde hen al tevreden en ze beloonden mij met een verrassende, schitterende bloemenpracht, steeds weer opnieuw.

Tot de wolluis (Pseudococcus maritima) bezit van hen nam. Voor de gelukkigen die nog nooit met dit diertje kennis hebben gemaakt, het volgende:

Wolluizen kunnen een plaag vormen voor alle planten, maar ze hebben een duidelijke voorkeur voor de Phalenopsis. Op een gegeven moment ontdek je witte vlokjes en wolachtige ophopingen achter de bloemen, in de oksels van de stengel en tussen de bladeren. De milimeter grote diertjes die daarin verborgen zijn steken met hun monddelen in een plantencel, zuigen deze leeg en brengen, al dank voor het aangenaam verpozen, giftig speeksel terug in de cel. Er ontstaan verkleuringen en later bruine plekken. Wanneer je er niets aan doet wordt de plant al snel overdekt door deze plaag. Beschadiging bij jong blad geeft vervormingen. Er ontstaat ook honingdauw waardoor de plant plakkerig aanvoelt en glimt en op die manier weer extra gevoelig wordt voor schimmels en virussen. Het vrouwtje legt 300-500 eieren die na 10 dagen uitkomen, waarna het vrouwtje sterft. Als de eieren uitkomen zoeken de jonge beweeglijke luizen een goed plaatsje op de plant op om er van te gaan eten. De mannelijke wolluis vliegt ondetussen vrolijk van plant tot plant om de vrouwtjes te bevruchten zodat het feest nog lang kan doorgaan. Klaar ben je er mee!

Ze zijn te bestrijden met chemische bestrijdingsmidelen die erger zijn dan de kwaal, maar ook het regelmatig verwijderen van de witte vlokken met een penseel gedoopt in spiritus zou moeten helpen. De vlokjes lossen op in de spiritus en dan pas zie je de rose/bruinachtige diertjes die zoveel leed veroorzaken. Eén keer behandelen is onvoldoende. Je moet echt wekenlang iedere dag de penseel met spiritus ter hand nemen.

Het is een gevecht van de mens tegen nauwelijks zichtbare diertjes, van Goliath tegen David. Wie de strijd gaat winnen weet ik nog niet, maar de geschiedenis heeft geleerd het dat niet altijd de grootste is die wint......

Theelichtje en speeldoos (4)

2010-12-27T09:00:00.004+01:00

Het verhaal dat Lida mij vertelde maakt voor mij de speeldoos natuurlijk veel waardevoller dan wanneer ik hem gewoon ergens in een winkel of zo had gekocht. Net als voor veel andere verzamelaars, zijn voor mij de verhalen achter de verzamelde voorwerpen vaak leuker en interessanter dan de voorwerpen zelf. Ik druk het af en berg het op ergens bij de speeldoos, zodat het erbij bewaard blijft.

Terwijl ik haar weer verder hielp met de computer ging de bel en werd er een pak bezorgd met een prachtige babypop. 'Als je wat terug zou willen doen dan zou je die pop voor me kunnen betalen,' stelde ze voor. 'Een gedeelte van het bedrag gaat ook nog naar de Kankerbestrijding, dus je steunt er ook nog een goed doel mee.' Dat vond ik eigenlijk wel een goed idee en dus betaalde ik de pop.

Het leuke van deze hele geschiedenis is natuurlijk dat ze ooit, heel veel jaren geleden, een pop heeft geruild voor die speeldoos en dat ze nu, een dikke zestig jaar later, diezelfde speeldoos weer heeft omgeruild voor.... een pop. Zou dat nu toeval zijn of wordt zoiets bestuurd door iemand die ergens daar boven allerlei leuke 'toevallige samenloopjes van omstandigheden' zit te bedenken en nu zit te grinniken omdat het ook deze keer weer zo goed gelukt is?

Theelichtje en speeldoos (3)

2010-12-26T00:02:00.009+01:00

Dit is het verhaal van Lida, hoe zij aan die speeldoos is gekomen, zoals ze het aan mij vertelde. Een echt kerstverhaal:

In de jaren kort na de oorlog woonde ik in Rotterdam. Ik was een jaar of twintig. Een buurvrouw had mij geleerd hoe je een zelfgemaakt wiegje kon bekleden. Ik kocht twee kleine poppetjes die er samen in pasten en kleedde ze aan. Toen het geheel af was ging ik naar een lagere school in een achterstandswijk en vroeg aan het hoofd of er misschien een kind was, dat niets van Sinterklaas zou krijgen.

Het hoofd antwoordde mij dat het onmogelijk was om zo'n kind aan te wijzen, want dat zou op school maar scheve gezichten geven. Tijdens het gesprek herinnerde hij zich echter dat een klein meisje dat net op school was gekomen, bij het medisch schoolonderzoek tbc bleek te hebben. Ze woonde samen met twee oudere broertjes bij haar oma omdat haar moeder, die als prostitué werkte, hen niet kon verzorgen. Zij zou een jaar thuis moeten kuren en dat betekende in die tijd een jaar lang op bed liggen! Aangezien oma van een uitkering moest leven, vermoedde hij dat dat meisje wel erg blij zou zijn met de popjes.

Oma was zeer verbaasd en dacht dat ik van het Leger des Heils kwam. Ik mocht meteen boven komen en daar, in een bed voor het raam, lag..... Gonnie. Een klein ding, zes jaar oud, met prachtig rood haar. Haar enige vertier was het uitzicht op de Maas. Het wiegje met inhoud werd met blijdschap aanvaard en van oma moest ik als dank een leeg porseleinen parfumflesje meenemen, want ze zou niet gelukkig zijn geweest als ze mij niets terug had kunnen geven.

In de volgende maanden hoorde ik van haar oma hoe Gonnie uren met de popjes in bed zat te spelen en er tegen aan het praten was. Ik vond dat ik eigenlijk een grote pop voor haar zou moeten maken. De kleine popjes waren slechts 10 cm groot en daar viel niet veel aan uit te kleden. Gelukkig bleek oma nog een oude pop zonder kleertjes in een kast te hebben liggen en zowel mijn moeder als ik gingen aan de slag met het aankleden van deze pop. Natuurlijk moest er ook voor die pop een bedje komen. Een houten kersenkratje bleek precies de goede maat te hebben. Van een oud gordijntje maakte ik de bekleding en mijn vader timmerde er een hemeltje boven. Op eerste Kerstdag was het klaar en kon ik het naar Gonnie brengen.

Die vond het natuurlijk prachtig. Maar oma maakte zich meteen weer zorgen over het feit dat ze nu niets had om terug te geven. Toevallig zat Gonnie op dat moment in bed met een grote, ouderwetse speeldoos met 15 metalen platen. Die had ze ooit van een varend familielid gekregen. Toen oma maar bleef doorvragen en aandringen hoe ze mij bedanken kon, zei ik terloops: "Als u nu nog eens zo'n mooie speeldoos kunt krijgen, dan zou ik zoiets graag hebben." Onmiddellijk zei oma, tegen haar kleinkind: "Zeg Gonnie, jij hebt nu zo'n mooi cadeau gekregen, dan mag die juffrouw nu toch wel jouw speeldoos hebben, hè?" Dat was natuurlijk helemaal niet mijn bedoeling, omdat Gonnie toch al zo weinig speelgoed had. Maar toen nam oma mij mee naar de gang en vertelde me dat ze erg veel last had van het lawaai dat de beide broertjes met de metalen platen maakten en dat ze het ding daarom al eens eerder had weggegeven, maar dat ze hem weer had teruggekregen. Oma was niet jong meer en kreeg zware hoofdpijn van de herrie. Ze smeekte mij dus bijna om het ding mee te nemen. Gonnie vond het best, die had uiteindelijk veel meer aan de pop dan aan de speeldoos en zo moesten de broertjes de houten doos met de platen, voor mij naar mijn huis dragen.

Ik was er dolgelukkig mee en heb die hele Kerstdag al die platen zitten draaien. Er waren ook een paar Kerstliedjes bij. O du Froeliche, en Stille Nacht.

Kerstgroet.

2010-12-25T00:04:00.002+01:00

ze hangt het hele jaar op zolder
maar rond de Kerst, zo'n week of twee,
dan komt ze altijd naar beneden
en haar trompetje neemt ze mee.

ze speelt een lied op luide tonen
en wie het horen wil die hoort.
'er is een kindeke geboren,
heel lang geleden, zegt het voort.'

ze vult het huis met blijde klanken
twee weken lang, dan is zij klaar
en gaat terug, de weg naar zolder.
ze roept nog snel: 'tot volgend jaar!'

Theelichtje en speeldoos (2)

2010-12-24T08:56:00.003+01:00

We raakten nog wat aan de praat over wat er met haar spullen zou moeten gebeuren wanneer zij er niet meer zou zijn. Al weer een flink aantal jaren geleden had zij mij een fraaie speeldoos laten zien met een vijftiental platen. Ik ben helemaal gek op speeldoosmuziek en natuurlijk is ook daar weer een duidelijke link naar mijn verzameling aanwezig. Ze zag toen wel hoe opgewonden ik werd bij het zien van dit prachtige antieke instrument en beloofde dat ik het zou krijgen na haar overlijden.

Ik kon het nu niet nalaten toch nog even te vragen of zij die speeldoos nog had. Ze knikte met een bijna plechtige glimlach rond de lippen en verdween naar een andere kamer, waaruit ze even later terugkwam met een stapel metalen platen in haar handen. Ze gaf ze aan mij en ik zag dat der een plakker op zat met mijn naaam en adres. Even later haalde ze de speeldoos op en ook daar zat een plakker op. Ik voelde me blij maar ook wat ongemakkelijk, zoals het voelt wanneer je met iemand praat over de dingen die je zult krijgen wanneer die persoon er niet meer is. 'Wanneer je beloofd dat ik zo af en toe nog eens naar de muziek mag komen luisteren bij jou thuis, mag je hem nu al meenemen.' zei ze. Ik was even sprakeloos. Binnen enkel minuten waren zo maar onverwacht een prachtig theelichtje en een fraaie speeldoos mijn eigendom geworden.

'Weet je nog hoe ik er aan gekomen ben?' vroeg ze me en langzamerhand herinnerde ik me het verhaal dat ze me jaren geleden verteld had. Omdat het eigenlijk een soort kerstverhaal is, plaats ik het later, op Tweede Kerstdag.

Theelichtje en speeldoos (1)

2010-12-24T00:00:00.005+01:00

Toen ik Lida, een wat oudere, goede kennis van mij, weer eens aan het helpen was met haar computerproblemen, vertelde ze mij terloops dat ze de vorige dag met de ouderenbond een bezoek had gebracht aan het Ambachtenmuseum in Terschuur. Daarin is echt van alles ondergebracht, je kunt het zo gek niet verzinnen. 'Ik denk dat ik een oud theelichtje dat ik hier nog heb staan er ook maar eens naar toe breng,' zei ze, 'daar zitten wat porseleinen tegeltjes in, waar het licht doorheen schijnt als er een lampje in brandt.' Ik sprong bijna overeind uit mijn stoel. 'Die tegeltjes dat zijn lithofanen,' riep ik uit, 'en ik ben al jaren op zoek naar zo'n theelichtje met lithofanen voor mijn verzameling toverlantaarns. Daar heeft het duidelijk mee te maken. Je moet dus dat theelichtje niet naar dat museum brengen, maar aan mijn verzameling schenken.' Lida vond het leuk dat ik zo enthousiast reageerde en haalde voorzichtig het theelichtje uit een kastje. Het zag er nog prima uit, alle vier de tegeltjes waren aanwezig en ze waren nog heel ook, en het mooiste van alles.... ik kreeg het van haar. Ik was natuurlijk dolgelukkig met deze nieuwe aanwinst voor mijn verzameling.

Veel van deze theelichtjes zijn weggegooid omdat mensen die het in handen kregen het geheim van die witte porseleinen plaatjes niet kenden, Ik ken het wel en heb dus meteen een kaarsje in het theelichtje gezet. Het was een betoverend gezicht, dat flakkerende vlammetje achter de wat rozig doorschijnende plaatjes porselein dat nu de schitterende afbeeldingen onthulde die daarin verborgen lagen.

Tweehonderd!

2010-12-23T23:58:00.005+01:00

Het vorige bericht was nummer 200. Dit bericht is dus 201. Ik ga gewoon verder.....

Een kunstwerk aan de muur (3)

2010-12-23T00:00:00.007+01:00

'Machu Picchu' heet het schilderwerk van Ivan Mijatovic dat ik nu aan de muur heb hangen. Ik moet bekennen dat die titel me helemaal niets zei, maar met wat geGoogle kwam ik er achter dat Muchu Picchu de naam van een stad is, in Peru. Een stad van de oude Inca's die nooit door de Spanjaarden is ontdekt en daardoor ook niet vernietigd werd. Er is dan ook in deze stad nog veel van de oude Inca-beschaving terug te vinden. De naam betekent letterlijk Oudeman Hoogte.

De Inca's konden de stad slechts te voet bereiken over een steil pad tijdens een tocht die meerdere dagen duurde. Aangenomen wordt dat met de bouw van de stad werd begonnen rond 1440, In 1911 werd de stad herontdekt. De onderzoeker professor Hiram Bingham, schreef in zijn boek "De ontdekking van Machu Picchu": 'Plots stond ik voor de muren van ruïnes en van huizen, de beste kwaliteit Incabouwkunst. De muren waren moeilijk te zien, daar ze in de loop der eeuwen gedeeltelijk waren overwoekerd door bomen en mos, maar in de schaduw van bamboe-bosjes en dicht vervlochten klimplanten waren hier en daar muren zichtbaar van witte granieten blokken, die met grote precisie waren uitgehouwen en waren samgengevoegd. Er waren schitterende tempels en koninklijke huizen te zien, een groot plein en tientallen huizen. Het leek wel een droom'. In 2007 werd Machu Picchu tot een van de "zeven nieuwe wereldwonderen" gekozen via de website new7wonders.com.

Wanneer je met deze wetenschap gewapend het schilderij bekijkt, zie je direct dat de schijnbaar zonder betekenis in een dik relief aangebrachte patronen een weergave zijn van de oude stad. Een plattegrond waarin de verschillende stadsdelen duidelijk zijn te herkennen: een woonzone met middenin een groot plein, een militaire zone en een godsdienstige zone. Ook zijn er oude Inca-motieven in terug te vinden.

Misschien is dat ook wel een van de leukste dingen van kunst, dat je er niet alleen tegenaan kunt kijken, maar er ook helemaal diep in kunt wegduiken. Wanneer je er tegenaan kijkt is kunst een dichtgeslagen boek, waarvan je het omslagontwerp kunt bewonderen, de kwaliteit van het papier enigzins kunt beoordelen, of de letters van de titel kunt bekijken. Maar als je het boek openslaat dan wordt het pas echt leuk. Dan kun je er in gaan lezen en er steeds weer nieuwe dingen in ontdekken.

Veel meer interessante wetenswaardigheden op http://www.infoperu.com/nl/view.php?lang=nl&p=81, Machu Piccha, de Magische Stad.

Een kunstwerk aan de muur (2)

2010-12-22T00:00:00.006+01:00

Lucille vond het prachtig en mailde terug dat de 'kleine' op mij wachtte. Samen met vriend Teun, die toevallig bij mij op bezoek was, ging ik de kleine, grote Iwan ophalen en het werd een feestelijke, vrolijke, opgewonden, prettige, en dus alleszins gemakkelijk bevalling. Er had zich een aangename opwinding van mij meester gemaakt en Lucille vond het leuk en fijn een kunstwerk uit te lenen aan iemand die er duidelijk zoveel plezier aan beleefde.

Een half uurtje later hing het bij mij aan de muur......

......en het viel beslist niet tegen. Iedere keer dat ik er langs loop, kijk ik er even naar en geeft het mij een blij gevoel.

Een kunstwerk aan de muur (1)

2010-12-21T08:54:00.007+01:00

Tijdens de Glühwein-borrel van de Kunstuitleen in Huizen keek ik weer eens rond tussen de daar uitgestalde kunstwerken. Veel daarvan zijn gemaakt door mij goed bekende kunstenaars uit Huizen en omgeving. Ik vind niet alles mooi, maar veel ervan wel. Mijn oog bleef rusten op een groot schilderwerk van Ivan Mijatovitch, een schilder die ik persoonlijk ken en wiens werk ik altijd tijdens de jaarlijkse Atelierroute volop, uitgebreid bewonder. Zijn schilderijen doen mij iets, de felle kleuren, de techniek, de vaak erg dik aangebrachte verflagen.... De laatste keer had ik lang naar dit werk van hem, Machu Picchu, staan kijken en had zelfs overwogen het te kopen. Ik had nog wel wat twijfels. Zou het passen in mijn huiskamer, kwam het goed uit op de toch niet al te grote muur? A thing of beauty is a joy forever, jawel, maar op een gegeven moment wil je toch wel weer eens tegen iets anders aankijken misschien.

's Avonds in bed drong het pas goed tot me door dat dit natuurlijk een prachtige kans was zo'n mooi schilderij bij mij aan de muur te krijgen. Voor een luttel bedrag per maand kon ik het huren en in het onwaarschijnlijke geval dat het toch tegen zou vallen, kon ik het zo weer vervangen. Nu is het met dat soort dingen vaak zo dat wanneer je eenmaal een besluit hebt genomen, het ook zo snel mogelijk ten uitvoer wilt brengen. De volgende morgen belde ik meteen Lucille van de Kunstuitleen en vroeg haar met klem Ivan even een paar dagen voor mij vast te houden. Ik kon pas na het weekend naar de Praxis en moest daar nog wat ophangmateriaal kopen. Maandagavond stuurde ik haar het volgende gedicht:

eerst naar de winkel gaan
en kopen wat je nodig hebt
of nodig denkt te hebben.
de boor erbij, het waterpas,
een schroevendraaier, hamer, tang, plamuurmes.
dat is wel wat je hebben moet
om het karwei echt goed te kunnen klaren.

hard werken, spanning, twijfel, vrees.
zal het nu wèl, of zal het niet zo goed gaan?
hangt het niet scheef, zit het goed vast?
is het precies geworden zoals ik het wilde hebben?

en als het klaar is allemaal
dan rest er nog maar slechts één ding.......
het ongeduldig eind'loos wachten.

het lijkt waarachtig wel of ik
een kamer inricht voor de nieuwe baby.
enfin...... het is nu klaar.
dus laat de kleine nu maar komen.

welkom straks
kleine, grote Ivan!
ik wacht op je.......
kom nu maar gauw.

Gedichtje

2010-12-20T15:13:00.004+01:00

alles wat ik vast kan houden
heb ik
of kan ik kopen,
maar wat is het waard
als je dat ene mist
die kleine kaars
die heel je leven kan verwarmen en verlichten
die kleine kaars
die Liefde heet.